สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องราวที่พบเจอมาให้ฟัง
ในตอนเที่ยงผมได้เข้าไปรับประทานก๋วยเตี๋วในร้านบะหมี่ร้านเล็ก ๆ (ขนาดร้านแค่ห้องแถวเดี่ยว) แต่ชื่อดังแห่งหนึ่งบริเวณมหาลัยสีเขียวเวอในนครปฐม
ตอนนั้นคนเยอะมาก แต่ก็พอมีที่นั่งเหลืออยู่โต๊ะหนึ่ง ผมจึงเข้าไปนั่งแล้วสั่งบะหมี่แห้งมารับประทาน
ขอบอกก่อนเลยว่าใันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีมาก สาเหตุมาจากทั้งเรื่องเพื่อน เรื่องงาน โดยเฉพาะเรื่องความรัก ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไรหรือเปล่า แต่รู้สึกอยากปลีกตัว อยากทำอะไรคนเดียว แล้วหนีไปให้พ้น ๆ
พอบะหมี่มาวางตรงหน้าผมก็เริ่มกินอย่างมูมมามเพราะเข้าใจว่าคนเยอะ ร้านจะต้องรีบวนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
สักพักหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายดี หน้าตาพอใช้มาขออนุญาตนั่งรอที่โต๊ะผม ถึงผมจะไม่สบอารมณ์ที่มีคนมาขอนั่งด้วยแต่จะให้ปฏิเสธมันก็จะเสียมารยาท(เพราะคนไทยยอมรับการมีคนแปลกหน้ามานั่งกินโต๊ะเดียวกัน) ผมจึงไม่ตอบอะไร แต่ก็แปลกใจที่เธอเลือกนั่งที่ผมแทนที่จะเลือกโต๊ะคุณลุงอีกฝั่ง คงเป็นเพราะผมมันหน้าติ๋ม ๆ ไม่มีพิษมีภัย...
นั่งไปสักพักก็เริ่มออกลาย เพราะเธอพาแฟนมาด้วย ! หนำซ้ำเป็นทอมหน้าดี ตอนแรกผู้หญิงคนนั้นเธอก็บอกให้แฟนไปนั่งโต๊ะอื่น นางทอมก็เดินวน ๆ อยู่สักพัก
ทอมคนนั้นหยิบเก้าอี้แล้วมานั่งกดดันผมอีกคน!!!
แล้วคุณแฟนเธอก็ไม่บ่นอะไรอีก!! นั่งเล่นโทรศัพท์สบายใจเฉิบ
แล้วป้าวินมอไซต์หน้าร้านก็มาร่วมวงโต๊ะผมอีกคน เห้ย มาไงวะ !
คุณครับอ!ถ้าคุณจะมานั่งร่วมกันก็ควรมีมารยาทบ้างสิ แฟนคุณยังขออนุญาติเลยนะแล้วคุณเป็นใครมากดดันผมตอนกำลังกินอาหาร
บางคนเค้าก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง บางคนเขาก็อยากอยู่คนเดียว คุณเป็นใครมานั่งร่วมโต๊ะกับผม !
อยากใฟ้ทุกคนเข้าใจว่าการนั่งโต๊ะมี่ร้านคนเดียวคือเขาอยากอยู่แบบนั้นจริง ๆ ขอเถอะอย่ามาขอแบ่งพื้นที่ร่วมกันเลย ผมรับไม่ได้จริง ๆ
กลับมาห้องผมเครียดหนักกว่าเดิม ก๋วยเตี๋ยวก็กินไม่หมด ผมรีบเดินมาจ่ายตังค์ปล้วออกจากร้าน พร้อมเหลือบมองลูกค้าคนอื่นที่ยืนรอเป็นระเบียบหน้าร้านบะหมี่ สลับกับคนเห็นแก่ตัวสองคนซึ่งมานั่งกดดันผมโดยไม่รู้ตัวว่าผมเดินออกไปแล้ว
ถ้าผมมีความกล้ามากพอคงจะพูดว่า มีมารยาทหน่อยนะครับใส่ไปแล้ว
ผมขอฝากให้ทุกคนก่อนจะทำอะไรช่วยนึกถึงคนอื่นด้วยนะครับ ผมยอมรับว่าผมอาจไม่ค่อยเหมือนคนอื่นสักเท่าไหร่ แต่ก็อยากให้ช่วยเข้าใจด้วยว่าพื้นที่ส่วนตัวคนเรามันไม่เท่ากัน
พอสักทีเถอะครับ !!! กับคนไทยนิสัย "อะไรก็ได้ง่าย ๆ" แต่คนอื่นเขาไม่ "ง่าย"ไปกับคุณด้วย !!!
ในตอนเที่ยงผมได้เข้าไปรับประทานก๋วยเตี๋วในร้านบะหมี่ร้านเล็ก ๆ (ขนาดร้านแค่ห้องแถวเดี่ยว) แต่ชื่อดังแห่งหนึ่งบริเวณมหาลัยสีเขียวเวอในนครปฐม
ตอนนั้นคนเยอะมาก แต่ก็พอมีที่นั่งเหลืออยู่โต๊ะหนึ่ง ผมจึงเข้าไปนั่งแล้วสั่งบะหมี่แห้งมารับประทาน
ขอบอกก่อนเลยว่าใันนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยดีมาก สาเหตุมาจากทั้งเรื่องเพื่อน เรื่องงาน โดยเฉพาะเรื่องความรัก ไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไรหรือเปล่า แต่รู้สึกอยากปลีกตัว อยากทำอะไรคนเดียว แล้วหนีไปให้พ้น ๆ
พอบะหมี่มาวางตรงหน้าผมก็เริ่มกินอย่างมูมมามเพราะเข้าใจว่าคนเยอะ ร้านจะต้องรีบวนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
สักพักหนึ่งมีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายดี หน้าตาพอใช้มาขออนุญาตนั่งรอที่โต๊ะผม ถึงผมจะไม่สบอารมณ์ที่มีคนมาขอนั่งด้วยแต่จะให้ปฏิเสธมันก็จะเสียมารยาท(เพราะคนไทยยอมรับการมีคนแปลกหน้ามานั่งกินโต๊ะเดียวกัน) ผมจึงไม่ตอบอะไร แต่ก็แปลกใจที่เธอเลือกนั่งที่ผมแทนที่จะเลือกโต๊ะคุณลุงอีกฝั่ง คงเป็นเพราะผมมันหน้าติ๋ม ๆ ไม่มีพิษมีภัย...
นั่งไปสักพักก็เริ่มออกลาย เพราะเธอพาแฟนมาด้วย ! หนำซ้ำเป็นทอมหน้าดี ตอนแรกผู้หญิงคนนั้นเธอก็บอกให้แฟนไปนั่งโต๊ะอื่น นางทอมก็เดินวน ๆ อยู่สักพัก
ทอมคนนั้นหยิบเก้าอี้แล้วมานั่งกดดันผมอีกคน!!!
แล้วคุณแฟนเธอก็ไม่บ่นอะไรอีก!! นั่งเล่นโทรศัพท์สบายใจเฉิบ
แล้วป้าวินมอไซต์หน้าร้านก็มาร่วมวงโต๊ะผมอีกคน เห้ย มาไงวะ !
คุณครับอ!ถ้าคุณจะมานั่งร่วมกันก็ควรมีมารยาทบ้างสิ แฟนคุณยังขออนุญาติเลยนะแล้วคุณเป็นใครมากดดันผมตอนกำลังกินอาหาร
บางคนเค้าก็ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง บางคนเขาก็อยากอยู่คนเดียว คุณเป็นใครมานั่งร่วมโต๊ะกับผม !
อยากใฟ้ทุกคนเข้าใจว่าการนั่งโต๊ะมี่ร้านคนเดียวคือเขาอยากอยู่แบบนั้นจริง ๆ ขอเถอะอย่ามาขอแบ่งพื้นที่ร่วมกันเลย ผมรับไม่ได้จริง ๆ
กลับมาห้องผมเครียดหนักกว่าเดิม ก๋วยเตี๋ยวก็กินไม่หมด ผมรีบเดินมาจ่ายตังค์ปล้วออกจากร้าน พร้อมเหลือบมองลูกค้าคนอื่นที่ยืนรอเป็นระเบียบหน้าร้านบะหมี่ สลับกับคนเห็นแก่ตัวสองคนซึ่งมานั่งกดดันผมโดยไม่รู้ตัวว่าผมเดินออกไปแล้ว
ถ้าผมมีความกล้ามากพอคงจะพูดว่า มีมารยาทหน่อยนะครับใส่ไปแล้ว
ผมขอฝากให้ทุกคนก่อนจะทำอะไรช่วยนึกถึงคนอื่นด้วยนะครับ ผมยอมรับว่าผมอาจไม่ค่อยเหมือนคนอื่นสักเท่าไหร่ แต่ก็อยากให้ช่วยเข้าใจด้วยว่าพื้นที่ส่วนตัวคนเรามันไม่เท่ากัน