อาม้าของเรา...ตลอดไป
“เมื่อคืนฝนตกหนักนะม้า เนี่ยเดินมายังปรอยๆ อยู่เลย”
“อื้อ แต่ม้าชอบอากาศแบบนี้นะ”
เช้าขมุกขมัวที่อากาศเย็นลงอย่างกระทันหันหลังจากค่ำคืนซึ่งสายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครในบ้านเลยแม้เพียงคนเดียวที่จะรับรู้ว่านั่นเป็นวันสุดท้ายแล้วที่พวกเราจะได้คุยกับท่าน
แม้จะอยู่บนเตียงพยาบาล แต่ท่านก็ไม่เคยแสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย สีหน้าน้ำเสียงของท่านยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นคนอารมณ์ดีและคิดบวกตลอดเวลา
“คุณยายท่านเป็น...นะครับ...”
คำพูดอธิบายจากบุคคลในชุดกาวน์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉุดกระชากวิญญาณของพวกเราให้หลุดออกจากร่าง ภาพตรงหน้ามัวลงไปถนัดตา น้ำอุ่นๆ ที่ไม่เคยไหลมานานแสนนานร่วงผล็อยลงมาอย่างเกินสะกดกลั้น
“จากฟิล์มเอ็กซเรย์น่าจะเป็นมาเกือบปีแล้ว แต่ยายท่านโชคดีนะครับ ไม่น่าเชื่อว่าแกจะไม่เจ็บปวดอะไรเลย”
คำพูดปลอบใจไม่ได้ผ่านเข้าหูเลยแม้แต่น้อย โลกทั้งโลกพลันว่างเปล่า ทุกอย่างขาวโพลนล่องลอย ไม่อยากพูด ไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
พวกเรายอมรับทุกอย่างได้แม้ท่านอาจจะไม่เหมือนเดิม ยังมีความหวังว่าท่านจะดีขึ้นและกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ทว่าเพียงหนึ่งวันในห้องผู้ป่วยและอีกห้าวันในห้องไอซียูท่านก็จากไปอย่างสงบในวันที่สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย
จิตใจจมดิ่งลงไปสู่ความมืดมิด ไปสู่คืนวันของอดีต ภาพเดิมๆ ถูกฉายในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงวัยกลางคนที่เฝ้าทะนุถนอมเสียงดูลูกทั้งสองคนมาด้วยความรักความเอ็นดู เสียงหัวเราะ ความสุข ความอบอุ่น ยังคงอยู่ในจิตใจไม่เคยจางหายไป
“ญาติคุณยาย...ใช่มั้ยคะ ตอนนี้หัวใจท่านเต้นช้าลงนะคะ จะให้ทางเราปั๊มหัวใจมั้ยคะ”
“หัวใจท่านเต้นช้าลงเองใช่มั้ยครับ”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องแล้วล่ะครับ ท่านเจ็บมากแล้ว”
ผมตัดสินใจพูดออกไปหลังจากที่ท่านถูกช่วยชีวิตด้วยการปั๊มหัวใจแบบนี้มาแล้วสองครั้ง เป็นคำพูดที่ทรมานเหลือเกิน หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ไม่อาจบรรยายได้ ผมวางสายโทรศัพท์พร้อมน้ำตา เป็นผมเองที่ตัดสินใจแบบนั้น
“ม้าไม่ต้องห่วงนะ เหนื่อยมากแล้ว ได้เวลานอนแล้วนะ หลับให้สบาย นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วไม่ใช่เหรอ”
ผมลูบศีรษะ เส้นผม ใบหน้าของท่าน ทุกสัมผัสติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ดวงตาหลับสนิทนั้นไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นศูนย์
“ให้พระนำทางนะม้า มองไปข้างหน้าที่แสงสว่าง ตรงนั้นมีทุ่งดอกไม้สวยๆ มีลมเย็นๆ ม้าไปนอนเล่นให้สบายนะ นอนรออยู่ที่นั่นก่อน พอตื่นมาเราก็จะได้เจอกันอีกนะ”
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น ถ้าทำอย่างนั้นคงจะดีกว่านี้
ภาพในหัวฉายกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เรายังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเรายังคงคุยกันว่าจะไปกินอะไรกันที่ไหน คำถามต่างๆ ที่ผมรู้ดีว่ามันไม่มีคำตอบผุดขึ้นกลับไปกลับมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น
ผมเพิ่งได้รับรู้ว่าความจมดิ่งสู่ความทุกข์ระทมที่แท้จริงเป็นเช่นใด เป็นความเศร้าที่ไม่ว่ากี่เรื่องเศร้าที่ได้เคยอ่าน เคยดู เคยรับรู้มา ก็ไม่อาจบรรยายได้
ใจลอย น้ำตารินไหลราวกับจะไม่มีให้ไหลอีกต่อไป ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากหลับตาและนอนอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ เพราะเรายังสามารถพบกันได้ในนั้น ไม่อยากรับรู้ว่าทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาจะไม่มีท่านอีกแล้ว
หลังเสร็จสิ้นพิธีการทั้งหมดดูเหมือนจิตใจจะดีขึ้น แต่ทุกครั้งที่คิดจะทำอะไร จะซื้ออะไรกลับบ้านก็อดนึกใจหายไม่ได้ว่าไม่มีคนที่รอเราอยู่อีกแล้ว
บ้านที่ยังคงมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหลานตัวเล็กๆ แต่มันกลับเงียบเหงาลงอย่างน่าประหลาด เพลงที่เคยคิดจะร้องให้ท่านฟังเพลงนั้นกลับกลายเป็นเพลงที่ไม่อยากได้ยิน และก็ไม่เคยร้องมันได้จนจบอีกเลย
จนถึงตอนนี้ก็ยังคงคิดถึง ผมรู้ดีว่าชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป แต่สิ่งที่รู้กลับเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจและทำใจได้ในวันนี้ ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทั้งในขณะนี้ที่กำลังพิมพ์น้ำตาก็ยังคงเรื้อออกมา
“ม้านอนเถอะนะ จะดูแลคนอื่นต่อให้เอง ไม่ต้องห่วงนะ”
ตอนนี้ได้แต่เพียงหวังว่าหลังจากเขียนเรื่องนี้จบแล้ว ผมจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับม้าเสียที
“ไปเถอะ พวกเอ็งไม่ต้องมาเฝ้ามาหรอก ไปเดินเล่นข้างนอกนั่น อากาศดีๆ ม้าไม่มีอะไร ขอให้ลูกๆ หลานๆ มีความสุขนะ”
เพียงหวังว่าต่อจากนี้ผมจะใช้ชีวิตได้อย่างปกติและมีความสุขอย่างที่ม้าหวังไว้ และถ้าหากข้อความนี้จะสามารถส่งไปถึงม้าได้ ขอให้ม้ารับเอาความรักความคิดถึงของพวกเราไปอยู่เป็นเพื่อนม้าด้วยนะ
และขอให้ม้ารับรู้ไว้ว่าไม่ว่าชาติไหนๆ ม้าก็จะเป็นอาม้าของพวกเราตลอดไป
รักและคิดถึงที่สุด
...................................................
เจ็ดปีแล้วที่พวกเราต้องจากกัน หลานสองคนโตขึ้นมากและดูแลตัวเองได้แล้ว พวกเราอยู่กันได้และคงคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของม้าเสมอๆ พวกเรายังหวังว่าเราจะได้เจอกันและอยู่ด้วยกันอีกไม่วันใดก็วันหนึ่งในอนาคต
อยู่ในใจเสมอและคิดถึงที่สุด
อาม้าของเรา...ตลอดไป
“เมื่อคืนฝนตกหนักนะม้า เนี่ยเดินมายังปรอยๆ อยู่เลย”
“อื้อ แต่ม้าชอบอากาศแบบนี้นะ”
เช้าขมุกขมัวที่อากาศเย็นลงอย่างกระทันหันหลังจากค่ำคืนซึ่งสายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครในบ้านเลยแม้เพียงคนเดียวที่จะรับรู้ว่านั่นเป็นวันสุดท้ายแล้วที่พวกเราจะได้คุยกับท่าน
แม้จะอยู่บนเตียงพยาบาล แต่ท่านก็ไม่เคยแสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย สีหน้าน้ำเสียงของท่านยังแสดงให้เห็นถึงความเป็นคนอารมณ์ดีและคิดบวกตลอดเวลา
“คุณยายท่านเป็น...นะครับ...”
คำพูดอธิบายจากบุคคลในชุดกาวน์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉุดกระชากวิญญาณของพวกเราให้หลุดออกจากร่าง ภาพตรงหน้ามัวลงไปถนัดตา น้ำอุ่นๆ ที่ไม่เคยไหลมานานแสนนานร่วงผล็อยลงมาอย่างเกินสะกดกลั้น
“จากฟิล์มเอ็กซเรย์น่าจะเป็นมาเกือบปีแล้ว แต่ยายท่านโชคดีนะครับ ไม่น่าเชื่อว่าแกจะไม่เจ็บปวดอะไรเลย”
คำพูดปลอบใจไม่ได้ผ่านเข้าหูเลยแม้แต่น้อย โลกทั้งโลกพลันว่างเปล่า ทุกอย่างขาวโพลนล่องลอย ไม่อยากพูด ไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
พวกเรายอมรับทุกอย่างได้แม้ท่านอาจจะไม่เหมือนเดิม ยังมีความหวังว่าท่านจะดีขึ้นและกลับไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้ง ทว่าเพียงหนึ่งวันในห้องผู้ป่วยและอีกห้าวันในห้องไอซียูท่านก็จากไปอย่างสงบในวันที่สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย
จิตใจจมดิ่งลงไปสู่ความมืดมิด ไปสู่คืนวันของอดีต ภาพเดิมๆ ถูกฉายในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หญิงวัยกลางคนที่เฝ้าทะนุถนอมเสียงดูลูกทั้งสองคนมาด้วยความรักความเอ็นดู เสียงหัวเราะ ความสุข ความอบอุ่น ยังคงอยู่ในจิตใจไม่เคยจางหายไป
“ญาติคุณยาย...ใช่มั้ยคะ ตอนนี้หัวใจท่านเต้นช้าลงนะคะ จะให้ทางเราปั๊มหัวใจมั้ยคะ”
“หัวใจท่านเต้นช้าลงเองใช่มั้ยครับ”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องแล้วล่ะครับ ท่านเจ็บมากแล้ว”
ผมตัดสินใจพูดออกไปหลังจากที่ท่านถูกช่วยชีวิตด้วยการปั๊มหัวใจแบบนี้มาแล้วสองครั้ง เป็นคำพูดที่ทรมานเหลือเกิน หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบที่ไม่อาจบรรยายได้ ผมวางสายโทรศัพท์พร้อมน้ำตา เป็นผมเองที่ตัดสินใจแบบนั้น
“ม้าไม่ต้องห่วงนะ เหนื่อยมากแล้ว ได้เวลานอนแล้วนะ หลับให้สบาย นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วไม่ใช่เหรอ”
ผมลูบศีรษะ เส้นผม ใบหน้าของท่าน ทุกสัมผัสติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ดวงตาหลับสนิทนั้นไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ ตัวเลขอัตราการเต้นของหัวใจค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นศูนย์
“ให้พระนำทางนะม้า มองไปข้างหน้าที่แสงสว่าง ตรงนั้นมีทุ่งดอกไม้สวยๆ มีลมเย็นๆ ม้าไปนอนเล่นให้สบายนะ นอนรออยู่ที่นั่นก่อน พอตื่นมาเราก็จะได้เจอกันอีกนะ”
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น ถ้าทำอย่างนั้นคงจะดีกว่านี้
ภาพในหัวฉายกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เรายังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเรายังคงคุยกันว่าจะไปกินอะไรกันที่ไหน คำถามต่างๆ ที่ผมรู้ดีว่ามันไม่มีคำตอบผุดขึ้นกลับไปกลับมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น
ผมเพิ่งได้รับรู้ว่าความจมดิ่งสู่ความทุกข์ระทมที่แท้จริงเป็นเช่นใด เป็นความเศร้าที่ไม่ว่ากี่เรื่องเศร้าที่ได้เคยอ่าน เคยดู เคยรับรู้มา ก็ไม่อาจบรรยายได้
ใจลอย น้ำตารินไหลราวกับจะไม่มีให้ไหลอีกต่อไป ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากหลับตาและนอนอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ เพราะเรายังสามารถพบกันได้ในนั้น ไม่อยากรับรู้ว่าทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาจะไม่มีท่านอีกแล้ว
หลังเสร็จสิ้นพิธีการทั้งหมดดูเหมือนจิตใจจะดีขึ้น แต่ทุกครั้งที่คิดจะทำอะไร จะซื้ออะไรกลับบ้านก็อดนึกใจหายไม่ได้ว่าไม่มีคนที่รอเราอยู่อีกแล้ว
บ้านที่ยังคงมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหลานตัวเล็กๆ แต่มันกลับเงียบเหงาลงอย่างน่าประหลาด เพลงที่เคยคิดจะร้องให้ท่านฟังเพลงนั้นกลับกลายเป็นเพลงที่ไม่อยากได้ยิน และก็ไม่เคยร้องมันได้จนจบอีกเลย
จนถึงตอนนี้ก็ยังคงคิดถึง ผมรู้ดีว่าชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป แต่สิ่งที่รู้กลับเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจและทำใจได้ในวันนี้ ผมไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทั้งในขณะนี้ที่กำลังพิมพ์น้ำตาก็ยังคงเรื้อออกมา
“ม้านอนเถอะนะ จะดูแลคนอื่นต่อให้เอง ไม่ต้องห่วงนะ”
ตอนนี้ได้แต่เพียงหวังว่าหลังจากเขียนเรื่องนี้จบแล้ว ผมจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับม้าเสียที
“ไปเถอะ พวกเอ็งไม่ต้องมาเฝ้ามาหรอก ไปเดินเล่นข้างนอกนั่น อากาศดีๆ ม้าไม่มีอะไร ขอให้ลูกๆ หลานๆ มีความสุขนะ”
เพียงหวังว่าต่อจากนี้ผมจะใช้ชีวิตได้อย่างปกติและมีความสุขอย่างที่ม้าหวังไว้ และถ้าหากข้อความนี้จะสามารถส่งไปถึงม้าได้ ขอให้ม้ารับเอาความรักความคิดถึงของพวกเราไปอยู่เป็นเพื่อนม้าด้วยนะ
และขอให้ม้ารับรู้ไว้ว่าไม่ว่าชาติไหนๆ ม้าก็จะเป็นอาม้าของพวกเราตลอดไป
รักและคิดถึงที่สุด
...................................................
เจ็ดปีแล้วที่พวกเราต้องจากกัน หลานสองคนโตขึ้นมากและดูแลตัวเองได้แล้ว พวกเราอยู่กันได้และคงคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของม้าเสมอๆ พวกเรายังหวังว่าเราจะได้เจอกันและอยู่ด้วยกันอีกไม่วันใดก็วันหนึ่งในอนาคต
อยู่ในใจเสมอและคิดถึงที่สุด