เริ่มต้นชีวิตด้วยการเป็นหนี้ ชาตินี้จะตั้งตัวได้เมื่อไหร่

โครงการ กยศ ให้กู้ยืมเงินเรียน นักศึกษาก็กู้กัน ทั้งคนที่จำเป็น และคนที่ไม่จำเป็น ส่วนใหญ่ก็กู้  พอเรียนจบออกมา หนี้สินตามออกมาพร้อมใบปริญญา ออกไปยังไม่มีงานทำหนี้ก็รออยู่แล้ว เริ่มชีวิตทำงานปริญญาตรี เริ่มต้น 15,000 บาท ค่าเช่าห้อง ค่ากินอยู่ ค่าเดินทาง ค่าโทรศัพท์ ค่าอินเตอร์เนต บางทีต้องส่งเสียพ่อแม่ พี่น้อง ใช้หนี้ กยศ เงินเก็บไม่มี ยังมองไม่เห็นอนาคต จะมีบ้าน มีรถ มีครอบครัวแบบไหน ประชากรแบบนี้ คุณภาพสังคมจะเป็นอย่างไร
ถ้าเปลี่ยนโครงการ กยศ เป็นรณณรงค์ให้เรียน ปวช. ปวส. เหมือนสมัยก่อนดีไม๊คับ คนที่ด้อยโอกาส ไม่ต้องเรียนมัธยมปลาย มาสายอาชีพเลย สามปีจบ ปวช. รัฐ บริษัทเอกชน สนับสนุน ให้ผู้มีคุณสมบัติ เช่น อาจจะเรียนดีแต่ยากจน เป็นเด็กกำพร้า หรือ อะไรก็ตาม (ตอนนี้ยังนึกไม่ออก) ให้เป็นลูกจ้างชั่วคราวราชการ รัฐวิสาหกิจ บริษัท ห้างร้าน ทำงานไป เรียนต่อภาคค่ำไป ไม่ต้องกู้ ใช้เงินทำงานนั่นแหละ ส่งเสียตัวเองเรียนไป จบก็ออกจากโครงการ ให้รุ่นใหม่เข้ามาแทนที่ รับปริญญาออกไปพร้อมประสบการณ์การทำงาน  ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แบบปลอดหนี้และมีคุณภาพ รัฐก็ไม่ต้องมาติดตามทวงถามให้คืนเงินกู้  
จริงๆ แล้วคนจบปริญญาตรีส่วนใหญ่ (ขอเน้นว่าส่วนใหญ่นะคับไม่ใช่ทั้งหมด) เริ่มต้นทำงานก็ตำแหน่ง ที่ใช้วุฒิแค่ ปวช ปวส นั่นแหละ บางคนออกมาทำกิจการส่วนตัว ค้าขาย แต่กลับรณณรงค์ให้คนจบปริญญา เอาคนไปขังไว้ในระบบมหาวิทยาลัยอีก 4 ปี แทนที่จะออกมาทำงานได้ตั้งนานแล้ว
คหสต คิดว่าการที่คนส่วนใหญ่มองว่านักเรียนอาชีวะ เลวร้าย ตีกัน เรียนไปไม่ปลอดภัย ไม่มีอนาคต ให้ลองมองย้อนกลับไปเมื่อ 30-40 ปีก่อน คนจบ ปวช ปวส  ออกมาทำงานเป็นผู้ใหญ่วัย 50 กว่าในปัจจุบัน บ้างก็ค้าขาย บางคนทำงานไปและเรียนต่อจนจบปริญญา บางคนก็ทำงานและก้าวหน้าในอาชีพของตนในวุฒิแค่นั้นได้ เช่นกัน