ตกลง ใครผิดครับ..

มมีเรื่องราวมาเหล้าให้ทุกคนครับกับความรักอันไม่สมหวังของผมแต่ผมไม่เคยจะลืม เรื่องราวมันมีอยู่ว่า "ตอนนั้นผมเรียนอยู่ม.ต้น ม.3 หนะครับผมแอบมองรุ่นพี่ม.4 อยู่คนนึงทุกเช้าตอนเข้าเเถวเเละทุกเย็นตอนเข้าเเวกลับบ้าน ผมทำอย่างนี้มา 3 เดือน จนกระทั่งมาถึงวันเเม่ที่ทาง ร.ร. จัด วันที่ 13. ส.ค 57 ผมเห็นเธอใกล้ที่สุดเป็นครั้งเเรกตอนที่ให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อครับผมอายเเละเขินมากครับผมเก็บอาการอยู่.. พอกิจกรรมเสร็จผมกลับบ้านกลับเเม่ไม่ได้เข้าเรียนภาคบ่าย พอตอนเย็นผมคิดถึงเธอคนนั้นผมทักเเชทถามเพื่อนให้อลหม่านถามว่าเฟสเธอคนนั้นชื่ออะไรและเเล้วผมก็เจอเเละเข้าไปส่องเธอ เธอคนนั้นเพิ่งเลิกกับเเฟนเก่าด้วย ผมแอบดีใจ และเเล้วเหตุการไม่คาดคิดก็เกิด เธอทักเเชทผมมาครับ ผมดีใจจนตัวลอยมากเลยย 555 ผมคุยกับเธออย่างมีความสุข รักสมัยวัยเด็ก ๆ เเต่ใครจะรู้ว่าผมคิดเป็นจริงเป็นจัง ผมคุยกับเธอได้สักพัก ก็ปิดเทอมครับ ผมคุยกับเธอมีความสุขไม่เท่าไร แลดเเล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับผม เธอโทรมาร้องให้ในช่วงผมเตะบอลกับเพื่อนในช่วงเย็น ผมก็ไม่คิดว่ามีอะไร จนผมกลับมาถงบ้านผมขยั้นขยอให้เธอบอก เธอก็บอกกับผมว่าเธอท้องกับเเฟนเก่าของเธอผมอึ้ง ผมบอกว่าถ้าเลิกกับเค้าเเล้วไม่เป็นไรเดี๋ยวเรารับผิดชอบเอง เธอก็หาข้อเเก้ต่างไปนู่นไปนี่ผมก็ไม่ได้สนใจจนเธอผูกเเขนกับเเฟนเก่าของเธอผมก็รู้ว่าเค้าผูกเเขนผมทำเป็น เฉยเเล้วส่งรูปที่ตอนผูกเเขนไปให้เธอ เธอบอกว่าไม่ใช่เธอเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันที่หน้าตาเหมือนกันเท่านั้นเองผมก็ไม่ได้เชื่อเค้าหรอก เเต่ผมงอมโง่เพราะผมรักเค้ามาก เเละเค้าคนนั้นก็มาโกหกผมอีกบอกว่า "เค้าเอาลูกในท้องเคาไปให้เเม่อุ้มท้องเเทนเเล้วนะ" ทั้งทั้งที่ผมก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เเต่ผมก็ยอมโง่เพราะผมนักเค้ามากแล้วเธอคนนั้นก็ไม่ได้มาเรียน ผมคุยกับเธอคนนั้นจนลูกเธอคลอดผมก็รู้ว่าเธอคลอดลูก แต่ผมไม่มีสิทธที่จจะไปทำอะไรได้ได้เเต่เฝ้าภาวนาให้ลูกกับเธอคนนันปลอดภัย ในช่วงที่เธอคลอดลูกเธอก็เลี้ยงลูกเเล้วคุยกับผมเธอพยายามปกป้องเรื่องนี้ไม่ให้ผมรู้เเต่ผมก็รู้เเล้วเเต่ผมไม่พูด เพราะผมรักเค้าผมรับได้ทุกอย่าง เธอโกหกผมไปสารพัดนานาผมเชื่อผมเพราะผมนั้นรักเค้ามาก เธอให้ความหวังผมว่าเปิดเทอมหน้าเราได้เจอกันนะ ผมมีหวังในใจขึ้นมา และเเล้วโชคชะตาก็มาเล่นตลกกับผมอีกครั้งพ่อกับเเม่ผมทะเลาะกันขั้นหนักมากจนทำให้เค้าทั้งคู่เลิกหย่ากัน ผมมืดไปหมดตอนนั้นผมไม่มีใคนก็มีเเต่เธอคนนี้ที่สร้างกำลังใจให้ผมเเล้วผมก็ไม่ได้เรียนม.3 ก็ไม่จบต้องออกโรงเรียนมาหางานทำ ช่วงนั้นผมมืดไปหมดมีผมกับเเม่เเค่ 2. คนเรามาปลูกบ้านปูนหลังเล็ก ๆ ข้างบ้านยาย ช่วงนั้นผมก็ยังคุยกับเธออยู่ผมทำงานเป็นนักดนตรีเล่นเครื่องแห่ ผมก็คุยกับเธอคนนั้นจนมีหวังมากเธออยากได้อะไรผมพยายามหาให้เธอจนได้ วันหนึ่งเธอนัดเจอผมที่เขื่อน เราได้ไปนั่งคุยกันกุมมือกันกอดกัน ใครจะรู้ว่ามันเป็นกอดสุดท้ายเเละเจอครั้งสุดท้ายในถานะเเฟน เเละเเล้วเวลาผ่านไปไม่กี่อาทิตย์ เธอโทรมาหาผมเเต่ผมไม่ได้รับ  เธอทักเเชทมาบอกว่า "เอ็งเค้าเจอคนที่ดีกว่าเอ็งเเล้ว เค้าขอโทษนะ"  พร้อมกับส่งรูปคู่กัยชายคนนั้นมา แล้วก็บล็อคเฟส บล็อคไลน์ บล็อคเบอร์โทรของผมไปหมด ผมเศร้ามากช่วงนั้น ผมร้องไห้ 3 วัน เเต่ก็ยังดีที่มีเพื่อนมีคนสนิทในที่ทำงานที่ให้กำลังใจผมเสมอมา ถึงผมจะหายร้องไห้ เเต่ผมก็ไม่หายคิดถึงเธอเเม้เเต่วันเดียว เวลาผ่านไป 3-4 เดือนเธอคนนั้นปลดบล็อคเฟสผมเเล้วขอผมเป็นเพื่อนผมเริ่มมีเเสงสว่างนิด ๆ แต่พอไปส่องเฟสเธอไปเจอเธอกับแฟนใหม่ของเธอคนนั้น ทำให้ความหวังนิด ๆ ของผมพังทลาย เเต่ผมก็มีความสุขเล็ก ๆ เป็นในความเจ็บปวดที่เห็นเธอมีความสุขกับคนที่เธอรัก ซึ่งไม่ใช่ผม ผมแอบส่งเฟสเธอทุกวันจนปัจจุบันก็ยังไม่เลิกส่อง คนอื่นเค้าจะจำวันคบกับวันเลิกกันได้ แต่ใำหรับผมจำเเค่วันพบกับวันคบกันก็พอ เพราะไม่มีวันเลิกรักเธอคนนี้สำหรับผม ถึงมันจะงอกขึ้นมากับความรักสมัยเด็ก ๆ ซึ่งใครมองก็เหมือนผมจมปักเเต่คือความจริงเเล้วไม่เลย ไม่ว่าความรักจะเกิดในช่วงวัยเด็กวัยกำลังห้าววัยรุ่นรึวัยไหน ๆ คุณลองใส่ใจแล้วมองมันลงไปให้ดีครับ เเล้วคุณจะเข้าใจในความรู้สึกของผม"