สวัสดีนะคับ นี้เป็นกระท็แรกที่เขียน อาจเขียนไม่ดีสักเท่าไหร่นะคับ มาเข้าเรื่องเลยดีกว่าคับ
สวัสดีนะคับ ผมอายุ 16 ปีคับ มีคนในครอบครัวทั้งหมด พี่ชาย พ่อ พี่สะใภ้และลูกของพี่อีก1คน แล้วอีก 1 คนกำลังจะเกิด ในเดือนหน้าคับ คือก่อนหน้านี้มันก็ดีแหละคับ ตอน ป.6 ผมไปอยู่ลำพูนกลับป้าครับ จนถึง ม.1 เกรดคือ3.80 ขึ้นตลอดครับ คือได้เงินไป รร วันละ 20 บาทมันก็พออะคับเพราะที่นั้นมันเป็นโรงเรียนบ้านนอก พอมา ม.2 แม่เรียกผมกลับมาอยู่ด้วย เพราะแม่คิดถึง ซึ่งตอนแรก ผมไม่อยากมาเลย เพราะมันไม่อยากมาปรับตัวใหม่ที่นี้ จนวันที่ผมต้องมา มาตอนแรกก็ดีนะคับ พ่อมีงานทำ พี่มีงานทำ แม่ก็ค้าขาย พี่สะใภ้ก็มีงานทำ จนกระทั้งมันมาถึงจุดๆนึง พี่สะใภ้ขอกลับไปอยู่บ้านเกิดเพราะอยากอยู่กลับลูก แต่ก็ลงมาทุกสิ้นเดือนนะคับ จนมันยังมีหนักกว่านี้อีกคือ วันที่แม่ของผม แยก กับพ่อคับ มันคือความรู้สึกเฟลนะคับที่แบบ ปกติ จะมีแม่คอยปลุกไป รร คอยทำกลับข้าวให้เรากิน แม่แยกกลับพ่อไปตอน ผมกำลัง จบ ม.3 คับ ตอนนั้นพ่อไม่มีงานทำคับ มีเพียงพี่ คนเดียวที่ทำงาน พี่เงินเดือน แค่ 12,000 คับ ก็ต้องกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์ ไปหาลูกหาเมีย แล้วก็คอยทิ้งเงินให้เราไว้ซื้อกลับข้าวไรกินกัน เป็นแบบนี้ จนผม มาสอบเข้า ม.4 ครับ ซึ่งตอนนั้นไม่มีเงินเลย แล้วต้อง มอบตัว ก็เลยให่แม่มาช่วย แม่ก็ช่วยคับ ช่วยทุกอย่าง แต่เราต้องแอบเจอกันแบบ แอบๆซ้อนๆคับ จนเรียนไปๆ แล้ว ทุกๆสิ้นเดือนเงินเดือนพี่จะออก แล้วมันก็อยู้ได้แค่ กลางๆเดือนครับ มันเหนื่อยอะครับที่เราแบบ เห็นพี่ทำงานหนัก เงินไม่พอ เราก็ทำอะไรไม่ได้เลย เดี่ยวก็ต้อง เงินค่าเทอมอะไรอีก เราเหนื่อย เลาเรียนหนักหรือท้อ ปกติก็มีแม่ที่คอยปลอบ คอบคุยกับเราเสมอ แต่ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว พ่อก็กลับสนใจ แต่ facebook ที่เห็นโทรศัพท์มากกว่าหน้าลูกตัวเองอีกคับ เราเคยทนไม่ไหวแล้ว เราออกไปทำงานเพิ่ม 17:00 -23:00 ทำแบบนี้ทุกวันครับเป็นงานขายไอติมคับ เพราะงานสำหรับเด็ก 16 มันหายากอะครับ แล้วมีวันนึง ที่มีลูกค้ามาชนเรา แล้วของตกแตก เจ้ก็ไล่ผมออกทั้งๆที่ผม ยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย จนตอนนี้ก็มีเพียงพี่ทำงานนั้นแหละครับ ซื้อแกงอะไรวันนึง ก็ 200 แล้วอะคับ เคยท้อจน กรี๊ดข้อมือตัวเองอะคับ แล้วแบบ ตอนนั้นก็อยากให้พ่อถามสักคำก็ได้ว่าไปโดนไรมาแต่สิ่งที่ได้มาคือ การที่พ่อเอาแต่อยู่ในห้องไม่สนใจเราเลย จนตอนนี้ก็ไม่อยากอยู่แล้วอะครับ มันเหนื่อย เหนื่อยทุกอย่าง ที่ต้องมาเห็นพี่ตัวเองทำงานคนเดียว ที่ต้องมาลำบากอะไรอีกหลายๆอย่างอะคับ มันไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าใครเข้ามาอ่านก็ขอบคุณที่อ่านจบนะคับ..
ท้อจนไม่อยากอยู่แล้ว
สวัสดีนะคับ ผมอายุ 16 ปีคับ มีคนในครอบครัวทั้งหมด พี่ชาย พ่อ พี่สะใภ้และลูกของพี่อีก1คน แล้วอีก 1 คนกำลังจะเกิด ในเดือนหน้าคับ คือก่อนหน้านี้มันก็ดีแหละคับ ตอน ป.6 ผมไปอยู่ลำพูนกลับป้าครับ จนถึง ม.1 เกรดคือ3.80 ขึ้นตลอดครับ คือได้เงินไป รร วันละ 20 บาทมันก็พออะคับเพราะที่นั้นมันเป็นโรงเรียนบ้านนอก พอมา ม.2 แม่เรียกผมกลับมาอยู่ด้วย เพราะแม่คิดถึง ซึ่งตอนแรก ผมไม่อยากมาเลย เพราะมันไม่อยากมาปรับตัวใหม่ที่นี้ จนวันที่ผมต้องมา มาตอนแรกก็ดีนะคับ พ่อมีงานทำ พี่มีงานทำ แม่ก็ค้าขาย พี่สะใภ้ก็มีงานทำ จนกระทั้งมันมาถึงจุดๆนึง พี่สะใภ้ขอกลับไปอยู่บ้านเกิดเพราะอยากอยู่กลับลูก แต่ก็ลงมาทุกสิ้นเดือนนะคับ จนมันยังมีหนักกว่านี้อีกคือ วันที่แม่ของผม แยก กับพ่อคับ มันคือความรู้สึกเฟลนะคับที่แบบ ปกติ จะมีแม่คอยปลุกไป รร คอยทำกลับข้าวให้เรากิน แม่แยกกลับพ่อไปตอน ผมกำลัง จบ ม.3 คับ ตอนนั้นพ่อไม่มีงานทำคับ มีเพียงพี่ คนเดียวที่ทำงาน พี่เงินเดือน แค่ 12,000 คับ ก็ต้องกลับบ้านทุกเสาร์-อาทิตย์ ไปหาลูกหาเมีย แล้วก็คอยทิ้งเงินให้เราไว้ซื้อกลับข้าวไรกินกัน เป็นแบบนี้ จนผม มาสอบเข้า ม.4 ครับ ซึ่งตอนนั้นไม่มีเงินเลย แล้วต้อง มอบตัว ก็เลยให่แม่มาช่วย แม่ก็ช่วยคับ ช่วยทุกอย่าง แต่เราต้องแอบเจอกันแบบ แอบๆซ้อนๆคับ จนเรียนไปๆ แล้ว ทุกๆสิ้นเดือนเงินเดือนพี่จะออก แล้วมันก็อยู้ได้แค่ กลางๆเดือนครับ มันเหนื่อยอะครับที่เราแบบ เห็นพี่ทำงานหนัก เงินไม่พอ เราก็ทำอะไรไม่ได้เลย เดี่ยวก็ต้อง เงินค่าเทอมอะไรอีก เราเหนื่อย เลาเรียนหนักหรือท้อ ปกติก็มีแม่ที่คอยปลอบ คอบคุยกับเราเสมอ แต่ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว พ่อก็กลับสนใจ แต่ facebook ที่เห็นโทรศัพท์มากกว่าหน้าลูกตัวเองอีกคับ เราเคยทนไม่ไหวแล้ว เราออกไปทำงานเพิ่ม 17:00 -23:00 ทำแบบนี้ทุกวันครับเป็นงานขายไอติมคับ เพราะงานสำหรับเด็ก 16 มันหายากอะครับ แล้วมีวันนึง ที่มีลูกค้ามาชนเรา แล้วของตกแตก เจ้ก็ไล่ผมออกทั้งๆที่ผม ยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย จนตอนนี้ก็มีเพียงพี่ทำงานนั้นแหละครับ ซื้อแกงอะไรวันนึง ก็ 200 แล้วอะคับ เคยท้อจน กรี๊ดข้อมือตัวเองอะคับ แล้วแบบ ตอนนั้นก็อยากให้พ่อถามสักคำก็ได้ว่าไปโดนไรมาแต่สิ่งที่ได้มาคือ การที่พ่อเอาแต่อยู่ในห้องไม่สนใจเราเลย จนตอนนี้ก็ไม่อยากอยู่แล้วอะครับ มันเหนื่อย เหนื่อยทุกอย่าง ที่ต้องมาเห็นพี่ตัวเองทำงานคนเดียว ที่ต้องมาลำบากอะไรอีกหลายๆอย่างอะคับ มันไม่ไหวแล้วจริงๆ ถ้าใครเข้ามาอ่านก็ขอบคุณที่อ่านจบนะคับ..