เราคบกับแฟนมา4ปี แต่ก็ต้องเลิกกันเพราะระยะทางและเวลา. ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งมีหน้าที่ที่ต้องทำเพื่ออนาคต เวลาที่มีให้กันก็ลดลง จึงทำให้ต้องทะเลาะกันบ่อย และก็จะเป็นเรื่องเติมๆ ยิ่งอยู่กันคนละประเทศเวลาก็จะห่างกัน. สาเหตุที่เขาบอกเลิกเพราะ ไม่อยากทำให้เราเสียใจอีกแล้ว เขาอยากจะทำเพื่ออนาคต เขาเหนื่อยกับความรัก.

เขาบอกว่าเขารักเรามาก แต่ไม่อยากเห็นเราเสียใจ  เขาไม่อยากให้เราต้องรอ เขาอยากให้เราเจอคนที่ดีกว่า ถ้าวันนึงเขามีอนาคตที่ดีและยังไม่มีใคร เขาก็พร้อมจะกลับมาหาเรา . ตอนนี้เราดูเป็นคนที่ไม่อยากวิ่งตามความรัก เค้าคงจะเหนื่อยกับเราจริงๆ

แต่เรารักเค้ามากจริงๆ แม้ว่าเราจะเสียใจ ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย  พยายามจะเปลี่ยนใจเขา แต่ก็ไม่ได้ อยากที่จะรอแต่เขาก็บอกว่าไม่ต้อง . เราคิดว่าเป็นเพราะระยะทาง มันทำให้ทุกอย่างยากไปหมด คือใจเราไม่แข็งพอ  อยากจะคุยกับเขา แต่ก็ไม่ได้นึกถึงเลยว่าเขาว่างหรือป่าว  จนเราถูกมองว่างี่เง่า .เวลาเราได้อยู่ด้วยกันเราไม่เคยจะทะเลาะกันเลย วันหยุดก็มาเจอกัน เที่ยวกันปกติ ตอนดึกๆก็โทรหากันเหมือนทุกครั้ง.

คือตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไงดี ต่อให้ตอนนี้เราจะคุยกันเป็นเพื่อก้เถอะ แต่เรายังไม่ชินกับอะไรเลย บางวันเราก็คุยกันเหมือนตอนคบกันอยู่ เค้าทักมาก่อน คอลเฟสมาหา ถ่ายรูปมาตลอดว่าทำอะไรอยู่  แต่บางทีเขาก็ดูเหมือนไม่อะไรกับเราเลย ไม่ทักมา จนเราต้องเป็นคนทักไป อยากอยู่กับเพื่อนมากกว่าเรา. คือเรางงมาก .เราก็เผลอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น แต่มาวันนี้เขากับทำให้เรารู้สึกว่า มันคงยากที่จะเป็นไปได้กับเรื่องของเรา แต่เขาก็จะบอกเราเสมอว่าเขาไม่เคยรักเราน้อยลงเลย เขายังงแคร์ความรู้สึกเราอยู่

  แต่เราก็ไม่เข้าใจทำไม ???? ถึงบอกไม่อยากให้เรารอ ทั้งงๆที่เขาก็รักเราและอยากใช้ชีวิตด้วยกัน ทำไมเค้าถึงกลัวเราจะเสียใจ ทั้งๆที่เราก็บอกไปเสมอว่าเเกไม่ได้ผิด (คิดเราชอบคิดมากเอง) หรือคำว่ารักที่เขาบอกเรา มันไม่เหมือนกับ รักที่เราบอกเขา

หรือเราควรจะถอยออกมาก่อน ถ้าเราทำใจได้เมื่อไร ค่อยกลับไปคุยในสถานะเพื่อน เพราะดูเหมือนเขาจะค่อยข้างโอเคกับชีวิตตอนนี้ แต่เรากลับรู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้ตลอด