ตอนนั้นเราอยู่ม.ต้นแต่อยู่คนละห้องกันเราเป็นคนสนิทกับคนยากเลยไม่ค่อยกล้าคุยกับใครเราก็เห็นเค้ามานานจนเราต่อม.ปลายเราได้มาอยู่ห้องเดียวกันไม่เคยคุยกันสักคำจนม.5เทอม2เราเริ่มทักเค้าไปเองเพื่อนเราสนับสนุนมากเค้าเป็นคนน่ารักดูอบอุ่นและเฟรนลี่มากคุยกันเกือบทุกวันตอนนั้นเราก็มีแฟนอยู่แล้วน่ะคบกันมาตั้งแต่เราอยู่ม.2อะ..แต่เราเชื่อว่าบางคนก็เคยแอบชอบใครทั้งๆทีมีแฟนอยู่แล้วเราก็ทะเลาะกับแฟนเราบ่อยมากเราเป็นฝ่ายง้อมาตลอดแต่พอเราได้คุยกับคนที่เราแอบชอบเราก็ไม่งี่เง่าใส่แฟนอีกเลยและเราก็คุยกันจนนัดกันไปหาไรกินอะใจนึงเราคิดแล้วแหล่ะแต่ก็เจียมตัวเพราะเค้าคนคุยเยอะและช่วงนั้นเราโดนแฟนบอกเลิกพอดีและครั้งนั้นเราก็ไม่ได้ง้อเพราะมันบ่อยเกินจนเราคิดว่าเราโสดจริงๆแล้วเราทุ่มเทมากกับคนที่เรายังไงก็ได้อะเราคิดว่าเค้าจะเป็นคนในแบบที่เราคิดเพราะเค้าเทคแคร์ดีมากอะ..และอีกอย่างเค้าตรงสเป้คเราทุกอย่าง...แต่เวลาอยู่รร.เราก็เหมือนคนไม่รุ้จักกันแค่บางเวลาที่หันไปทักทายด้วยสายตาแค่นั้นเองทุกอย่างเป็นปกติมากต่างกับในแชทที่คุยกันทุกวันแต่เราก็ไม่ได้คิดอะไรเยอะหรอกเจียมตัวอะว่าไม่เหมาะกับเค้าเพราะเราไม่ใช่ผญ.ที่เพอเฟค..อยู่กับเพื่อนเราร่าเริงดูแรดๆแต่จริงๆในใจเราเอามาคิดทุกอย่างจนตอนนั้นมีติวเรากับเพื่อนก็ไปกันในเมืองส่วนเค้าก็ไปกับเพื่อนเราให้เค้าหาที่ี่พักให้แล้วเค้าจองห้องไว้ให้เรากับเพื่อนเราพักโรงแรมเดียวกันเราไปถึงก็เดินเที่ยวตามตลาดกับเพื่อนไแล้วมาที่ห้องเราให้เพื่อนเค้าซื้อเหล้ากับน้ำโค้กมาให้เราก็จัดการ-เลย-แบบเอาเป็นเอาตายเพราะเรานัดกับเพื่อนไว้แล้วว่าจะเมาเเละมีเพื่อนเราแพ้เหล้าก็เลยไม่ได้กินตอนนั้นเรื่องเครียดเนอะแยะมากอะเลย-แบบไม่คิดสุดท้สยก็เมาวุ่นวายชาวบ้านต้องมาดูแลที่หนักสุดก็คือคนที่เราชอบเค้ามาอุ้มเราไปที่ห้องเราทั้งเมาและอาลวาดเละเทะมากอะเพื่อนเราก็คอยช่วยกันเช็ดอ้วกเราคนที่เราชอบก็กอดเราไม่ไปไหนเค้าเป็นคนที่เจ็บที่สุดเพราะเราทั้งถีบทั้งตีทั้งตบเค้าพาเราไปอ้วกในห้องน้ำหน้าเราอยู่คาส้วมเลยนี่เค้าเล่าให้เราฟังหลังจากที่เรากลับมาแล้วเค้าบอกว่าเค้ากอดเราอยู่ในห้องน้ำ55และเราอยู่กันสองคนอะเพื่อนเราก้อวุ่นวายทั้งเช็ดอ้วกและทำที่นอนมันเยอะกว่านั้นอะตอนนี้พิมอยู่ก็น้ำตาคลอล่ะเรากับเค้ามีอะไรที่มากกว่าเพื่อนเค้าบอกว่าเราพิเศษสำหรับเค้าคำนี้ยังดังอยู่ในสมองเราน้ะ...เราก็พอรู้ๆมาบ้างว่าเค้าคุยเยอะแต่เราดันไปรู้สึกกับเค้าอะคิดดูเจ็บแค่ไหนหลังจากนั้นเค้าก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆแชทก็ไม่ตอบจนกลางดึกของคืนนั้นเราตัดสินใจถามเค้าไปว่าคิดไงกะเราเค้าบอกมาว่ารู้สึกดีน่ะเราเห็นแค่นี้ก็น้ำตาไหลเป็นทางอะคำถามเต็มอยู่ในหัวว่าที่ผ่านมาคือไรเวลาอยู่รร.เพื่อนเราก็แซวว่าไปไหนกันมาบางครั้งก็แซวว่าเราคิดถึงบ้างแต่ปฏิกิริยาเค้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอะหน้าชาเลยตอนนั้นเราก็หยุดคุยกันเลยอะจนปิดเทอมและเปิก่อนเปิดเทอมหนึ่งวันบังเอินไปเจอกันที่ร้านน้ำแถวบ้านอะความรู้สึกกลับมาหมดเลยแต่ใครจะรู้ละว่าเราทรมานแค่ไหนพอเปิดเทอมก็มาเจอกันทุกวันเราพยายามเฉยไม่มองและคิดว่าไม่รู้จักกันคิดว่าเค้าไม่ได้อยู่ในห้องนั้นอะบางครั้งก็อยู่ใกล้ๆกันอะอยากคุยมากกกอยากจับมืออยากกอดห่างแค่นิดเดียวอะแต่ทำ ไรไม่ได้ส่วนเค้าหรอดูไม่รู้สึก ไรเลยแต่ไม่รู้ทำไมเราถึงไม่เลิกคิดถึงเค้าสักทีเราก็ทักเค้าไปอีกอะเจ็บไม่จำตอนนั้นเราคืนดีกับแฟนแล้วน้ะเค้าก็บอกมาว่าเห็นเรามีความสุขกับแฟนก็เลยไม่อยากกวนแต่มันไม่รู้เลยว่าเราคิดถึงมันตลอดเวลาเจอกันกี่ครั้งใจก็ยังสั่นเหมือนวันเเรกอะก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าจะอะไรนักหนากับผช.คนนี้เราเลยคิดหาคนคุยใหม่หาใครมาแทนที่อะแต่มันไม่เคยใช่เลยความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนอยู่กับเค้าพอไม่มีเค้าต่อให้คุยกับใครกี่คนมันก็ไม่มีความรู้สึกนั้นอีกเลยเราต้องเห็นรุ่นน้องที่ชอบเค้ามาคุยกับเค้าเห็นเค้าสนิทกับใครต่อใครไม่รู้ตั้ั้งกี่คนเราทนเก็บความรู้สึกนั่นมาโดยตลอดถ้าดูจากภายนอกเราดูร่าเริงมากอะเป็นหญิงแกร่งน่ะแต่เวลาเราอยู่คนเดียวเราโคตรอ่อนแอทำไงถึงจะลืมเรารอเวลาแค่ให้เราจบม.6สักทีมันอีกไม่นานแล้วเผื่อเราจะไม่ต้องทรมานเพราะเห็นหน้าเค้าทุกวันอะ.
(ยังมีต่ออีกน่ะถ้าใครสนใจก็ปักหมุดไว้เดี่ยวเราจะมาต่อให้อย่างละเอียดนี่ชีวิตปัจจุบันเราน้ะไม่ใช่เรื่องแต่งและตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นอยูู่่)สนใจก็ปักหมุดน่ะค่ะตอนนี้เราก็โล่งใจไปนิดนึงล่ะ555