ควันหลง ภารกิจรัก ..เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน เวิ่นเว้อ...เพ้อพกยังไม่หาย แบบคำต่อคำ ช็อตต่อช็อต

เนื่องมาจากตอนนี้ยังคิดถึงผู้กองภูริช กับหมอ อยู่มิรู้หาย วนดูแบบเพ้อคลั่ง โดยเฉพาะฉากนี้วนดูจนเหนื่อย แต่ก็ยังไม่หาย อาการยิ่งหนักเพิ่ม ถ้ำกระบอกก็ไม่รับรักษา เลยต้องพึ่งพันทิปเพื่อมาระบายความเพ้อคลั่ง เผื่อว่าจะอาการดีขึ้น ผู้กองภูริชขุดหลุมไว้ลึกมาก หาทางขึ้นไม่เจอแล้ว

ขออภัยถ้าสร้างความรำคาญ ถ้าใครรำคาญก็ผ่านๆไปนะ หรือไม่ก็แจ้งลบได้(ถ้าใจร้ายพอ...555)

ฉากอันวนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้ก็คือตอน 1 ช่วงท้ายๆต่อด้วยตอน 2 ต้นๆของEP.สุดท้าย
....
....
....
เริ่มจากที่ผู้กองหลังจากได้มือมัมมี่มาจากหมอแล้วก็มานั่งมองพระจันทร์เพ้อถึงหน้านางไป มองผ้าพันแผลที่มือไป ยิ้มบ้าอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข..รึผู้กองชั้นจะซาดิส ชอบความเจ็บปวด




มิหลุดรอดสายตาหน่วยกระทิง แหม่..ก็หัวหน้าหน่วยแอบมาเพ้อมองจันทร์ซะขนาดนี้ ต้องมีแซวหน่อย



"หน่วยกระทิง" แบบว่าเสียงเข้มเชียว



หน่วยกระทิงเรียงแถว เตรียมเล่น..หัวหน้าซะหน่อย



มีแอบกระซิบถามหน่วยกระทิงเสียงเบาๆ "หน่วยแพทย์เคลื่อนที่อยู่ไหน?" หมั่นใส้... ทำหน้าตาแบบว่าถามไปงั้นๆนะไม่ได้สนใจอะไร ทำเก๊กขรึมต่อหน้าลูกน้อง



"ห๊ะ..ผู้กองว่าไงนะคับ ไม่ค่อยได้ยิน" อิ อิ



"หน่วยแพทย์เคลื่อนที่อยู่ไหน?" ยังถามเบาอยู่
"ห๊ะ..ว่าไงนะครับ ไม่ค่อยได้ยินครับ"
"หน่วยแพทย์เคลื่อนที่อยู่ไหน๊นนนน...." คราวนี้ตะโกนอย่างแมน เริ่มโมโห 5555



"แล้วผู้กองจะไปหน่วยแพทย์เคลื่อนที่ทำไมครับ ไปทำไมน๊าาาาา"...ยัง..ยังคงแกล้งต่อ



"จะไปหาหมอนภัส(ว๊อยยย) หน่วยแพทย์เคลื่อนที่อยู่หน๊ายยยยยยย" หมดความอดทน หมดท่า หมดความเก๊ก[img][/img]https://f.ptcdn.info/651/052/000/otlahmi3hEOpVoK0yCL-o.jpg[img]

"อ๋อ.... หาหมอนภัส...ทางโน้นเลยคร้าบบบ" ประสานเสียงฮาลั่น ฮิ้วววววววว สู้ๆครับผู้กอง



วิ่งหน้าเริ่ดด ตามหาหัวใจ....พอเห็นสาวแล้วแกล้งวิ่งผ่าน แต่สาวดันไม่เรียก ...แป่ววววว



อันที่จริงหมอแอบตกใจ อะไรชั้นจะจิตแรงปานนั้น คิดถึงๆอยู่ดีๆตัวเป็นๆวิ่งมาปาดหน้า คนหรือผี เลยไม่ทันเรียก
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่