ระบายหน่อยครับ รู้สึกว่าตัวเอง โดดเดี่ยว เรื่องเพื่อนฝูง มาก

ปกติก็เป็นคนเพื่อนไม่ได้เยอะอยู่แล้วครับ

เคยคิดว่า สุดท้ายน่าจะมีเพื่อนที่คุยกันได้จนอายุ 30+ อยู่ 4-5 คน

แต่พอเอาจริง ผ่านมาใกล้ๆ 30 กลายเป็นว่า ไม่เหลือเพื่อนซักคนแล้วมังครับ 555

ขอเล่าพื้นเพคร่าวๆก่อน

1. ผมทำธุรกิจส่วนตัว/เพื่อนๆทำงานบริษัท
2. life style ผมไม่ได้หรู เพราะเงินที่หาได้เกือบทั้งหมดผมทุ่มให้ครอบครัว
แต่ในโอกาสพิเศษผมก็จะโพสต์รูปทำนู่นทำนี่ ซื้อของให้พ่อ ซื้อรถ ตามเรื่องราว
3. เวลาว่างผมไม่ตรงกับใครเลย เวลาคนอื่นว่าง คือวันที่ผมทำงาน นัดลูกค้าแก้งาน/นัดคุยงาน ส่วนวันที่ผมว่าง คนอื่นก็ทำงาน
4. ในโซเชียล ถึงจะส่วนตัว ผมจะสร้างภาพลักษณ์ที่ดีมาก เพราะมันคือที่ๆ พวกลูกค้ามาส่อง

สิ่งที่เกิดขึ้นนะครับ

1. เพื่อนที่เค้าคิดเอาเองว่า ถ้าผมรวยกว่าแล้วจะเหยียดเค้า เฟดหายไปหมดเลย ซึ่งจริงๆ ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย

2. เข้ากลุ่มสังสรรค์กับเพื่อนที ชอบยกเรื่อง รายได้ ความสำเร็จ มาพูด ซึ่ง จริงๆ ผมแค่อยากเม้ามอยเฮฮาแค่นั้นเอง
(ประเด็นคือผมไม่พูดของตัวเอง กลายเป็นฟังพวกเขายกกัน ผมรู้สึกแปลกๆ)

3.เรื่องงานผมคุยกับใครไม่ได้เลย
คือ ความคิดเพื่อนจะไปแนว startup หรูหราไฮโซ ทำงานอะไรก็ต้องอลังการ
แต่ผมจะคิดแบบ ทำตามงบ คุมคุณภาพเอา ให้มันปิดโปรเจคได้ คือดีอะ
(คือผมพ้นช่วง start มาแล้ว มันเจ๊งมาแล้วแล้วกำลังยืนขึ้นใหม่)

4.อันนี้รู้สึกว่า เวลาแต่ละคนคุย จะมี อินเนอร์แฝง แปลกๆ เจตนาที่มากับสาสน์ บางคน แอบเหน็บแนมคิดว่าเนียนแล้ว แต่คนฟังสัมผัสได้กลายเป็น เสียความรู้สึกกับคนนั้นไปเลย นี่ก็ทำให้เพื่อนหายไปเยอะมาก ซึ่งพวกนี้ตอนเด็กๆ เราก็ปล่อยผ่าน แต่พอตอนนี้ รู้สึก ไม่อยากคบเลย