อยากคุยกับแม่เหมือนเดิมแบบเนียนๆ ทำอย่างไรได้บ้างคะ

สวัสดีค่ะ ชาวพันทิป
เราขอออกตัวพูดนิสัยตัวเองนิดนึงค่ะ เราเป็นคนที่เทคแคร์คนรอบๆตัวเรามาก ทั้งเพื่อน ทั้งแม่
ชีวิตตอนวัยเรียนเราค่อนข้างสนุกค่ะ กลางวันเจอเพื่อน กลางคืนกลับบ้านไปก็เจอแม่ เรากับแม่ไปเที่ยวไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด

มาจนวันนี้ค่ะ เราทำงาน เกือบสองปีแล้ว เรารู้สึกว่าการใช้ชีวิตเราเปลี่ยนไปค่ะ
ทุกครั้งเงินเดือนออก เราจะพาแม่ไปทานข้าวนอกบ้าน ที่เป็นมื้อพิเศษ
แต่การไปเที่ยวกับแม่กลับน้อยลง เรารู้สึกว่าเรากับแม่คุยกันน้อยลง จันทร์ถึงศุกร์ เรากลับมาถึงบ้านก็สองทุ่มแล้ว
เราหมกมุ่นอยู่กับงาน โซเซียล คุยกับเพื่อน ฟังเพลง จนเที่ยงคนเรากับแม่ขึ้นไปนอนด้วยกันค่ะ เป็นแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เด็ก
แต่เหมือนรู้สึกว่าบทสนทนาเรากับแม่เริ่มน้อยลง ต่างจากตอนเรียน  
ส่วนเสาร์อาทิตย์ เราเรียนต่อ เลิกสี่โมงเย็น ต่อจากนั้นบางครั้งเราก็ไปเที่ยวคนเดียวนอกบ้านบ้าง บางทีก็ไปกับเพื่อน จนกลับมาบ้านก็ค่ำ และก็กลับไปสู่วัฎจักรเดิมอย่างวันจันทร์ ถึง ศุกร์

เรามีความรู้สึกว่า อยากคุยกับแม่ให้มากกว่านี้ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไงค่ะ บางทีเหมือนมีปัญหาส่วนตัว เรื่องงาน เราเป็นคนชอบคิดมาก ก็จะนั่งพิมพ์เล่าให้เพื่อนฟัง เรารู้สึกว่าแม่เรา ท่านเหนื่อยแล้ว ไม่ควรเล่าอะไรที่หนักใจให้ท่านฟัง

บางทีเราท้อ เราแอบร้อง ก็ร้องแต่หน้าคอม ลึกๆอยากเข้าไปกอดแม่แน่นๆค่ะ แต่แม่ก็ต้องถามอีกว่า "เราเป็นอะไร" เราก็ต้องตอบท่านทั้งๆที่ไม่อยากเล่า เพื่อไม่ให้ท่านหนักใจ รู้สึกว่าเราเป็นผู้ใหญ่ เราทำงานแล้ว เป็นความหวังของแม่ ต้องเข้มแข็ง ต้องเป็นผู้นำ แต่อุปนิสัย เราชอบคิดมากค่ะ

ลึกๆเราก็อ่อนแอ กำลังใจจากแม่ในทุกๆวัน ยังคงสำคัญที่สุดสำหรับเรา

เราควรทำอย่างไรดีคะ