บันทึกความรักที่ล้มเหลว

ผมได้รักกับผู้หญิงหนึ่งคนผมในวัย ปวช. ผมรักเขามาก รักจนสามารถให้ได้ทุกอย่างเท่าที่ผมจะหามาได้ ผมพาเธอมาที่บ้านผมเพื่อให้แม่ผมได้รู้ว่าผมมั่นใจกับเธอมาก ผมอยู่กินกันมานาน ผมหาให้เขาทุกอย่างที่ผมจะหาได้ เสื้อผ้า นาฬิกา รองเท้า เครื่องสำอาง ผมรักเธอมาก ผมคบกับเธอมาได้2ปี3เดือน เธอได้ตั้งท้องกับผม ตอนนั้นผมอยู่ ปวช.3 ผมดีใจมาก ผมตั้งความหวังไว้มากมาย วางแผนไว้เรื่องครอบครัวทุกอย่าง จนผมจบ ปวช.3ผมนัดจะไปกินเหล้ากับเพื่อนที่ โรงเรียนแต่ยังไม่ทันไปไหนเธอปวดท้อง ผมถามเธอปวดท้องมากมั้ย? จะคลอดหรอ เธอไม่ตอบ เธอน้ำตาคลอพูดไม่ออก ผมรีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล ผมตื่นเต้นมากผมทำอะไรไม่ถูก ผมรอหน้าห้องพยาบาลจนคุณหมอมาบอกให้ผมกลับบ้านได้เลย เพราะยังต้องรอช่องคลอดเปิด ผมก็กลับผมนอนไม่หลับ ผมดีใจตื่นเต้น จนวันที่ทางโรงพยาบาลเขาเปิดให้เยี่ยม สิ่งที่ผมเห็นคือภาพผู้หญิงวัยรุ่นคนนึงให้นมเด็ก ซึ่งมันเป็นภาพที่ผมรู้สึกดีใจ และผมพูดไม่ออก ผมเข้าไปกอดและหอม ผมมีความสุขมาก จากนั้นผมเริ่มจริงจังในการใช้ชีวิต ผมทำงานที่แรกได้เงินเดือน9000 ซึ่งผมขายรองเท้าคู่ไปด้วย แต่มันคงไม่พอสำหรับสิ่งที่ผมตั้งไว้ ผมจึงออกจากงานเพื่อหางานที่ได้เงินมากกว่า จนได้งานนึงผมรับเงินเดือน20000ต่อเดือน แต่เหนื่อยกว่าเดิมหลายเท่า ผมอดทน ผมซื้อของที่จำเป็นสำหรับเด็กและแม่เด็ก ทุกเช้าก่อนไปทำงานผมจะต้องไปซื้อข้าวมาเพื่อแฟนผม เพื่อเธอจะได้ไม่ลำบากไปซื้อเอง ผมให้เลี้ยงดูลูก ส่วนผมก็ทำงาน เรามีความสุขกับชีวิตมากถึงแม้ว่าเราเป็นวัยรุ่น จนวันนึง วันที่ผมได้ จับทหาร ผมใจคอไม่ดีเลย เพราะมีแต่คนพูดกันว่า ทหารส่วนมากจะเป็นคนที่มีลูกอ่อน แต่ผมก้ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย และถึงวันจับ ผมจับได้ใบแดงพลัด2 ผมโทรบอกเธอว่าผมจับได้ใบแดง ผมร้องไห้ เธอก้ไม่ได้มีทีท่าเสียใจจนวันนึงเธอมาบอกกับผมว่าเธออยากเรียนต่อ ผมก็โอเค ผมออกจากงานที่ทำ เพื่อให้เธอเรียน และผมมาดูลูก เวลาผ่านไปไม่นาน เธอเริ่มเปลี่ยนไป จากคนที่ไม่เคยกินเบียร์ ไม่เที่ยว ไม่ไปไหน ผมเข้าใจว่าการเรียนมันมีสังคม ผมพยายามเข้าใจ และวันนึงผมก็จับได้ว่าเธอมีคนอื่น ซึ่งผมอ้อนวอน ผมยื้อ ผมรั้ง ผมทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับมา จนผมได้เคลียกับผู้ชาย จากนั้นผมก็ให้อภัยเธอ เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ เธอไปเรียน ผมเลี้ยงลูก รอเธอเลิกเรียนกลับมาหาลูก และเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิดๆ ผมก็ไม่แปลกใจเพราะคนเรามีสังคม มันต้องเข้าใจในส่วนนี้ จนวันที่3 พ.ย ผมต้องไปรับใช้ชาติ คืนนั้นผมนอนกอดเธอกับลูกทั้งคืน ผมร้องไห้ ผมกลัวว่าเธอจะอยุ่ยังไงถ้าไม่มีผม เธอให้สัญญาผมว่าเธอจะรอผมกลับมา เธอจะไปเยี่ยมผม ทุกอาทิตย์ จนถึงวันฝึกทหาร ผมอดที่จะคิดถึงเธอกับลูกไม่ได้ แต่ผมต้องกัดฟันทนต่อไป และก้มาถึงวันที่ญาติเยี่ยมครั้งแรก ผมยืนและเห็นเธออุ้มลูก ผมร้องไห้ ผมคิดถึง ผมอยากถามอะไรมากมายตอนผมไม่อยุ่ วันนั้นเป็นอาทิตย์ที่ผมมีความสุขมาก และผมก็ดีใจที่เธอมา จนเวลาผ่านไปอีกอาทิตย์นึง เธอไม่มา ผมจึงโทรไปถามเธอว่า ทำไมไม่มา เธอบอกว่าเธองานเยอะ มีทำโปรเจ็ค ผมก็เข้าใจในจุดนี้ และหลังจากนั้นเธอก็ไม่มาหาผมอีกเลย ติดงานกลุ่ม ติดธุระผมน้อยใจ แต่ผมก็ไม่อยากทำให้เธอต้องเครียด จนถึงวันอาทิตย์ที่18ธันวาคม พี่ชายผมเดินมาบอกกับผมว่าเข็มแข็งไว้นะ สิ่งที่พี่ชายผมพูดผมแถบล้มทั้งยืน เธอคบกับชายคนใหม่ผมยังไม่ปักใจเชื่อ จนพี่ชายผมเอารูปที่แคปในมือถือให้ผมดู ผมร้องไห้ ผมเสียใจมาก ผมโทรไปหาเธอ ผมถามเธอว่าทำไมไม่มา เธอบอกว่าเธอไม่สบาย เธอบล็อคเฟสผม แต่ผมขอรหัสเฟสเพื่อนผมไปส่องเฟสเธอ วันนั้นเธอดูหนังอยู่กับชายอีกคน และคบกันตั้งแต่9 พ.ย คือช่วงแรกๆที่ผมมาฝึกทหาร ผมไม่พูดอะไร ผมเก็บความรู้สึกนั้น ผมแถบเป็นบ้า ผมยอมรับว่าผมคิดที่จะฆ่าตัวตาย และผมก็นึกถึงลูกของผม ว่าเขาจะอยุ่ยังไงถ้าผมไป ผมจึงอดทนฝึกๆๆๆๆ ผมทรมานทุกครั้งเมื่อถึงวันญาติเยี่ยม ผมเห็นเพื่อนทหารที่มีแฟนมาหสทุกอาทิตย์ เขามีความสุข แต่ผมนั่งร้องไห้ จนผมฝึกเสร็จ ผมกำลังรอพี่ชายมารับ ผมคิดในใจว่า ถ้ากลับบ้านไปได้คุยกับเธอ ผมจะให้อภัยเธอ และปมจะไม่โกรธเธอเลย จนพี่ชายผมมาถึง ผมมองไปในรถ ไม่มีใคร นอกจาก แม่ พี่สาว พี่ชาย และลูกผม ผมก็คิดว่าเธอคงรออยุ่ที่บ้าน ผมถามพี่ชายผมว่าทำไมเธอไม่มา พี่ชายผมบอกว่าเธอเก็บเสื้อผ้าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว ผมร้องไห้ต่อหน้าครอบครัว ผมทนไม่ไหว ผมแย่ พอผมถึงบ้าน ผมรีบโทรไปหาเธอว่า ผมกลับมาแล้วนะ เเต่เธอกลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยว่า ''อืม'' มันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยได้รับจากเธอ มันเย็นชา มันดูห่างไกล ผมจะถามเธอว่า เธอมีคนอื่นหรอ เธอตอบกลับมาว่า ''ใช่ แล้วจะทำไม'' ผมร้องไห้และถามเธอซ้ำๆว่า ผมทำอะไรผิด ผมทำให้เธอเสียใจมากแค่ไหนเธอจึงทำกับผมแบบนี้ ผมแย่ ผมเครียด ผมได้แต่มองหน้าลูกแล้วร้องไห้ และผมได้แต่มองเธอมีความสุขกับคนใหม่ของเธอ ผมทำใจไม่ได้ทุกครั้งที่เห็น แต่ผมก้อยากรุ้ว่าเธอเป็นยังไง ผมโง่ ผมไม่เข้าใจตัวเอง ผมรักเธอมากจริงๆ จนวันนึงครอบครัวของผมจะเข้าไปคุยกับครอบครัวของเธอเรื่องปัญหาของเรา และลูก เธอไม่อยู่บ้าน ผมไม่รุ้เธอไปไหน เหลือเพียงพ่อกับแม่ของเธอ ผมขอแค่ผมดูแลลูก แต่ผมจะไม่เอาเธอกลับมาอีกแล้ว ผมจำใจต้องทำเพราะว่าเธอเปลี่ยนไปมากแล้วจริงๆ และผมได้เอารูปที่แคปไว้ให้พ่อกับแม่เธอได้อ่าน พ่อแม่เขาถึงยอม มอบลูกให้ ผ่านมาจนวันนี้ จากผู้หญิงที่ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน กลายมาเป็นอีกคน เธอโทรมและดูแย่ไปจากก่อนมาก ช่วงระยะเวลาที่ผมได้เลิกรากับเธอผ่านมา9เดือน หลังจากเธอได้เข้าเรียน เธอเที่ยว เธอเมา เธอเละเทะมาก หลังเธอเลิกกับผม เธอมีแฟนมา4คนแล้ว แล้วคนล่าสุด ผมได้รู้อะไรบางอย่าง เธอคุยกับ ผช คนนั้นไม่ถึงอาทิตย์ แล้วได้เสียกันก่อนที่จะคบกันซะอีก ผมตกใจกับสิ่งที่เธอทำ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นขนาดนี้ ผมเสียใจที่คุณกลายเป็นคนแบบนี้ และหลังจากนี้ผมขอให้คุณโชคดีกับสังคมที่คุณชอบ ผู้ชายที่คุณควง

ปล.บันทึกนี้ มันอยุ่ในห่วงเวลา4ปี5เดือน ของผมกับเธอ และผมจะไม่ขอเจอคนอย่างเธออีก