เราทะเลาะกับแฟนกันบ่อยมาก เรื่องหาว่าไม่บอกว่าทำไร เพราะเรามองว่าเรื่องบางเรื่องมันไม่ได้สำคัญ อย่างเช่นถึงห้องไม่โทรบอก บางทีเราติดธุระอยู่คุยกับเพื่อนกับพ่อแม่ แต่เค้ามองว่าอะไรก็นึกถึงเค้าคนสุดท้าย ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเรามีเหตุผลของเรา แต่เค้ามองว่าเราแก้ตัวและเถียงตลอด ไม่เคยยอมรับผิด ตลอดเวลาเราเงียบนิ่ง แต่บ่อยครั้งเราก็มีเหตุผลของเรา ที่เงียบนิ่งเพราะเราไม่อยากทะเลาะ แต่หลังๆเราก็ให้เหตุผล และเค้ากลับมองว่าเราไม่เหมือนเดิม เราคิดว่าผญ น่าจะงี่เง่าเอาแต่ใจมากกว่าผช แต่ก่อนหน้านี้เราเคยมีแฟนแต่เค้าไม่ได้มาจุกจิกอะไรขนาดนี้ เราจะมีพื้นที่ของตัวเองกัน แต่ครั้งนี้แฟนคนนี้ เค้าใส่ใจเราทุกอย่างจำตั้งแต่วันแรกที่เราครบกันและทุกเหตุการณ์ แต่เราเป็นผญ กลับจำไม่ได้เลย บอกก่อนหน้านี้เราเจ็บหนักมามากกับความรัก และครั้งนี้เราก็ยอมนะ อะไรที่เลี่ยงไม่ทะเลาะก็เงียบ และแฟนคนนี้เค้าจำได้ทุกคำพูดที่เราบอก บางทีเราเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราพูดอะไรไปบ้าง ขนาดไปฟิตเนต ไปปาร์ตี้กับใคร เราบอกไม่ครบจำนวนคนหรือชื่อ เค้ายังจำได้ เรื่องแค่นี้ยังเคยมาเป็นประเด็นในการทะเลาะกัน และทุกครั้งที่ทะเลาะถึงขั้นจะเลิกกันหลายครั้งแล้ว เราก็กลายเป็นคนผิดเพราะเรารู้สึกแบบนั้น แต่เค้าก็มองว่าเราไม่ยอมเค้าเลย เราแค่เหนื่อยและท้อว่าเราอยากได้คนที่เข้าใจด้วย ไม่ใช่รักแบบไม่เชื่อใจ เราว่าเราทำดีที่สุดแล้ว ทำอะไรเราก็บอก เราไม่ค่อยเป็นตัวเองเท่าไร แต่เราก็อดทนเพื่อประคับประคองความรัก คิดว่ามันจะผ่านไปได้และน่าจะดีด้วยการปรับกันทั้งสองฝ่าย แต่ทำไมทุกวันมันกลับแย่ลงๆ 😂😂😂😂 (พอสังเขป)
รักจากความไม่เขื่อใจ ต่อให้เรื่องเล็กๆก็กลายเป็นเรื่องใหญ่