เข้าเรื่องเลยนะคะหนูคบกับแฟนมา3ปีกว่าๆเหมิอนคนทั่วไปค่ะ ถือว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันมาก็เยอะนับไม่ถ้วน จนวันนึงเราหยิบโทรศัพท์เค้ามาดู เข้าดูในแชทนึงก็ถามสาระทุกข์สุขดิบก็ไม่เอะใจอะไร คิดว่าเป็นพี่ชายเลยไม่ได้ถามเค้า ผ่านไปหลายวัน เราเลยหยิบโทรศัพท์เค้ามาดูอีก ข้อความเริ่มไม่ปกติแล้ว ทำนองว่า เริ่มบอกว่าิยู่นั้น อยู่นี้ ทำงานอยู่ ขอกำลังใจหน่อย ประมาณว่าจีบเลยตัดสินใจถามเค้าว่าเป็นใคร เค้าตอบว่าเป็นเพื่อนของอา เค้าก็บอกว่าไม่มีอะไร อย่าติดมาก แต่ดูแล้วใครๆก็รู้ไหมว่าคนนั้นเข้ามาเพื่อจีบ เราเริ่มไม่ไว้ใจเค้าแหละแต่ไม่แสดงออกมาก แต่เราก็เห็นคุยเรื่อยๆแต่ปากก็บอกไม่มีอะไร เราเริ่มกังวลแล้ว ไม่รู้จะระบายที่ไหน เลยโพสเฟสทำนองตัดพ้อ พอมาถึงวันศุกร์ ทุกวันศุกร์เค้าจะกลับบ้านอ่ะค่ะ เค้าเลยโพสว่าบ๊ายบายสารคาม แล้วเพื่ิอนเค้าก็มาเม้นว่ากลับบ้านดีๆ เราก็เริ่มเอะใจล่ะ เพื่อนเค้าไม่เคยเม้นแบบนี้ แต่ด้วยความเชื่อใจเค้า เลยปล่อย วันเสาร์ห้าโมงเย็น ทุกห้าโมงเย็นเค้าจะต้องไปตลาดแถวบ้านเพื่อซื้อของทำกับข้าวกับครอบครัว เราเลยโทรไป เค้ารีบตัดบทเดี๋ยวแค่นี้ก่อนไปตลาดก่อนนะ ไอ้เราก็เชื่อ พอตกดึก เราโทรหาเค้าประมาณห้าทุ่มครึ่ง นานกว่าจะติด เค้ารับสายน้ำเสียงดูเหนื่อยๆ เราถามว่าทำไร เค้าบอกสังสรรค์กับครอบครัวอยู่เลิกแล้วเดี๋ยวโทรกลับ เที่ยงคืนก็แล้ว ตีหนึ่งก็แล้ว เราคิดในใจมันผิดปกติแล้วเลยไปห้องเค้า เจอเสื้อผ้ากระเป๋า กระจัดกระจาย เครื่องสำอางวางรกไปหมด มีสิ่งหนึ่งที่หายไปคือ บัตรประชาชน เราเลยรู้ว่าเค้าหนีเที่ยว ตามหาทุกร้านไม่เจอ แหล่งสุดท้ายคือสถานบันเทิงแห่งหนึ่งนอกเมือง เจอรถ ทุกอย่างสั่นไปหมด ในหัวมีแต่คำว่าโกหกทำไม เพื่อนที่มาด้วยก็เลยให้เข้าไปรอจับให้มันได้คาหนังคาเขา เราเริ่มไม่ไหวขอกลับบ้านก่อน รุ่งเช้าไปดักรอที่หอ โทรหาเค้าอีกครั้ง รับนานมาก สายที่สิบห้าเค้ารับสายบอกว่ากำลังขับรถไปบ้านอายังโกหกต่อ เราเลยนั่งรอข้างหอ เค้ามาถึงห้องเที่ยง แต่เค้าไม่รู้ว่าเรามา วันนั้นเราโพสสเตตัสถี่มาก เพื่อนเค้าก็คอยอัพเดทให้เค้าฟังตลอด เราโทรไปเค้าไม่รับ แต่อีกสายที่โทรมากลับรับ แล้วพูดทำนองว่าใกล้ถึงยังถ้าใกล้ถึงแล้วให้โทรมาอีกทีนะ ปนะมาณนี้อ่ะค่ะ เราก็รู้สึกชาๆ ก็เลยเคาะหน้าต่างบอกว่าออกมาคุยด้วยหน่อย เค้าก็เงียบ เราก็บอกด้วยอารมณ์โกรธ ถ้าไม่ออกเราจะเข้าไปนะ เงียบ เราเลยเข้าไปทุกอย่างว่างเปล่า ไปหลบกันในห้องน้ำทั้งสามคน เราเคาะก็ไม่ยอมออก เราเลยพูดว่าถ้าไม่เปิด..พัง! แล้วก็ได้พังจริงๆ เค้าบอกไม่พร้อมคุย เค้าเบิ่อ เค้าอยากอยู่กับเพื่อน อยากอยู่คนเดียวเราก็ทะเลาะกันสักพัก เราเลยพูดว่าถ้าอยากอยู่คนเดียวมากนักก็อยู่ไปเลย จับได้ยังจะโกหกต่ออีก ถ้าจะทำไม่เกรงใจกันแบบนี้ก็เลิก เราก็เดินออกมา เค้ากอดเราบอกว่าไม่ได้ต้องการแบบนี้ แค่อยากมีเวลาอยู่กับตัวเองเฉยๆ ใจอ่อนตามเสต็ป ก็เลยถามว่าสายที่โทรคุย เป็นสายใคร เป็นเพื่ิอนของอาคนที่คุยในแชทคนเดิม เราหน้าเสียเลย เค้าบอกว่าเชื่อใจเค้าไหม โอเคเชื่อก็เชื่อ แต่ในใจไม่เลย ทุกข์ใจ อึนไปทั้งวัน แล้วเค้าก็ให้เรากลับ เราก็กลับไปเสียใจที่บ้าน ความรู้สึกคนที่รักโกหกนิไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยค่ะ แต่ก็ทำตัวเหมือนเดิม เค้าก็รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้นไป แต่เราก็ไม่อยากให้ใจเค้าเหมือนแต่ก่อน เลยกั๊กไว้ครึ่งนึง แต่นานไปพอเราเริ่มกลับมารู้สึกเค้าก็หายไป ไปหาที่หอเพื่อนก็ไม่รู้จึงปักหลังรอที่หอ วันนั้นกะจะบอกเลิกเพราะไม่ไหวจริงๆ สายเข้าของเพื่อน บอกครอบครัวเค้าจะมาหอขอร้องให้เรากลับไปก่อน เราบอกว่าไม่ เพื่อนคนนึงก็คุกเข่าขอร้อง มุกรักมันจริงไหม ถ้ารักมันอยากให้มันมีปัญหากับครอบครัวมันหรอ เราเลยตัดสินใจถอดแหวนให้เพื่อนเพื่อคืนเค้าไป เพื่อนไม่รับเราเลยถอดไว้หน้าคอม แล้วก็กลับบ้าน สองวันต่อมาตัดสินใจไปหาเพราะเค้าส่งข้อความมาว่าอยากเคลียร์ ก็เลยไปเคลียร์ ก็เลยได้คุยกัน บทสรุปคือเราขอเลิกกับเค้า เค้าก็นิ่งจะเลิกจริงหรอ เราก็ยืนยันคำเดิมใช่ เค้าก็ร้องไห้โฮเลย เราก็พูดว่าเธอคงไม่รู้สึกอะไรหรอก เค้าก็ตอบว่าจะไม่รู้สึกได้ไงว่ะ แล้วก็ร้องไห้ แต่ในใจลึกๆเรารักเค้านะไม่ใช่หมดเยื่อใยขนาดนั้น เวลาผ่านไปพักใหญ่ สติเริ่มมากลับคำที่ตัวเองพูดบอกไม่เลิกได้ไหม นิสัยเสียอย่างคือ ชอบพูดไม่คิด ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล พอเค้าได้ยินก็บอกว่าคิดว่าเป็นของเล่นหรอ จะเลิกก็เลิก จะกลับก็กลับ เราก็บอกขอโทษก็ว่าจะมาจบเรื่องที่เค้าหายไป แต่พลั้งปากบอกเลิกไปซะก่อน
หลังจากนั้นเค้าก็เปลี่ยนไปเลย เรารู้สึกผิดกับเค้ามากๆ และรู้สึกไม่อยากเสียเค้าไป แต่เค้ากลับเปลี่ยนไป ณ ตอนที่เราไม่ขอเลิก และเค้าก็ขอตัวไปเดินงานกับเพื่อนแล้วก็ปล่อยเราไว้คนเดียว หลังจากนั้นเราก็ทำตัวเหมือนเดิม แต่เค้าไม่รู้สึกกับเราเลย ต่อให้พยายามทำดีแค่ไหน เค้าก็ไม่มีวี่แววเหมือนเดิม
จนออกมาคุยกันที่สวนสาธารณะปรับทุกข์กัน เค้าก็พูดว่าทำไมไม่ดึงเค้ากลับมาพร้อมกับร้องไห้ เราก็ได้แต่ขอโทษ ขอโอกาสได้ไหม กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม เค้าก็บอกว่าคงต้องใช้เวลาสักพัก รอได้ไหม เราก็ตอบรอได้ เค้าก็อยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่คือเค้าเจอเราบอกเลิกเค้าแล้วก็ไม่เลิกกับเค้า มันเลยทำให้เค้า รู้สึกประมาณว่าสับสนอยู่ ใกล้วันเกิดเค้าที่ 9 ก.พ.เราหัดกีต้าร์ทั้งที่ไม่เคยเล่น พอถึงวันทุกอย่างดูนิ่ง เค้าก็ยิ้ม พยายามทำตัวปกติ แล้วเราก็รู้ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เค้าก็ขอบคุณแล้วก็ยิ้มให้ เราก็รู้แล้วว่าอยู่คงไม่มีตัวตน กลับบ้านดีกว่า จนถึงวันที่12 ก.พ. 60<br>
เราอยากเคลียร์เพราะเราก็รู้แล้วว่าเค้ามีอีกคน เลยโทรไปบอกว่าร่มคันเดียวมันอยู่ด้วยกันไม่ได้ มันต้องมีคนออก คนนั้นขอเป็นเราแล้วกัน แล้วเค้าก็เงียบไปพร้อมกับประโยคที่ว่าเค้าขอโทษ หลังจากนั้นก็เริ่มมีอารมณ์นิดๆ โอเคเมื่อเธอเลือกแล้วก็ขอให้โชคดี แต่ฝากไว้อย่ามาอยากรับรู้เรื่องของเรา เจอกันไม่ต้องทัก พร้อมแล้วเดี๋ยวทักไปเอง เค้าก็บอกไม่เอา ไม่เอา ไม่ต้องการแบบนี้ เราก็บอกถ้าพูดจบแล้วแค่นี้นะ แล้วก็วาง<br>
หลังจากนั้นก็อยู่ทำใจอยู่ 4 อาทิตย์ โอเคอย่างน้อยคนที่เค้าคบมันก็ไม่ใช่เพื่อนของอา เพราะวันที่ไปกินเหล้ากับเพื่อนเผอิญกินร้านเดียวกันเลยเห็นผช.คนนึงดูแลเค้าอยู่ก็เลยคิดว่าคนนี้คือคนที่เค้าคบ ก็เลยทำใจได้เป็นเพื่อนเค้าทักเค้าไปก็คุยมา2 เดือนกับเรา เค้าทำตัวเหมือนตอนที่คบกับเราทุกอย่าง ผญ.คนไหนเค้ามา เค้าแบรนหมด หึงหมด ขนาดขึ้นโพสหน้าเฟสว่านี้แค่เตือนอย่าให้โมนะ ก็คืองงเค้าจะทำตัวเหมือนเดิมทำไม แต่เวลาเค้าอยู่กับเรา มีสายเข้าทีเค้าต้องปิดไว้ตลอด จนวันนึงเราเปิดดูอ่อที่ปิดไว้เพราะเมมชื่อว่าที่รัก คบกับเรามา3ปี ไม่เคยเมมชื่อเราแบบนี้ แต่ก็เจ็บๆอยู่ค่ะ แล้วเราก็ถามว่าเมมเองหรอ เค้าก็บอกว่าป่าว คนในร้านเหล้าเมม บางทีเวลาว่างๆเปลี่ยนก็ได้ไหม โกหกไม่เนียนอีกแล้ว พอเค้าคบกับอีกคน เค้าดูเปลี่ยน ข้าวของเครื่องใช้เริ่มมี โทรศัพท์เปลี่ยนเลยถามว่าใครซื้อเค้าตอวว่าพ่อซื้อ ในใจคิดครอบครัวเค้ามีปัญหาเรื่องเงินนิ ก็ปล่อยผ่านไม่อยากเอามาคิด จนกระทั่งวันที่เล่นเฟส เค้าลืมออกจากระบบ เราก็เค้าแชทและได้รู้ความจริงว่าคนที่เค้าคบคือเพื่อนของอา ทุกอย่างที่พูดโกหกมาทั้งหมด คนที่เมมชื่อว่าที่รักในร้านเหล้าคือเรื่องโกหก มือถือ กระเป๋าทุกอย่างที่พ่อซื้อโกหก ทุกอย่างหยุดนิ่ง ไม่รู้จะรู้อะไรดี จะเสียใจ จะจุกหรือยังไงไม่รู้มือสั่น มันรู้สึกเจ็บใจ หลอกกันได้<br>
คนที่รู้ความจริง แล้วคนรักยังทรยศความรักเราอีก ความเจ็บคูณเข้าไปอีก พูดไม่ออก วันนั้นฟูมฟายเลยค่ะ เค้าก็ส่งมาว่าเป็นไร เค้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่เราโพส เลยโทรหาคุยพักใหญ่เลยค่ะ ครั้งนี้มันเจ็บแบบจริงๆ ขอออกมาแล้วกัน แต่เค้าไม่อยากให้เราไปไหน อยากให้เราอยู่ข้างๆเค้า เค้าขาดเราไม่ได้ อย่าไปเลยนะ เค้าพูดทำนองนี้อ่ะค่ะ เราก็ขอเวลาทำใจแล้วกัน มันลำบากที่จะยอมรับ เราก็หายไปพักใหญ่ วันนึงเรามีโอกาสได้เค้าไปในมมส.ซึ่งอยู่นอกเมืองหลายกิโล พอดีฝนตกเลยเข้าไปหอเค้าเอาเสื้อคณะเรา เค้าก็ดูรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตา<br>
ก็เลยได้รู้ว่าที่จริงเค้าต้องการลืมเราเลยคบกับเพื่อนอาแต่เค้าทำไม่ได้ และที่คบอยู่เพราะเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น ทุกอย่างถูกเรามองแง่ลบหมด กลายเป็นว่าในสมองคิดว่าทำไมผู้หญิงคนนี้หน้าเงิน แต่ทุกอย่างก็กลับมาคุยกันปกติเพราะเรารักเค้า ทุกคนรอบข้างจะบอกว่าโง่กลับไปทำไม แต่ก็คือก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมเจ็บแล้วไม่จำ แล้วมันก็เริ่มหนักขึ้น เค้าเริ่มโพสรูปคู่ ไปไหนมาไหนด้วยกัน เราเห็นก็เจ็บ ร้องไห้เกือบทุกวันแต่ก็ยังอยู่ บอกว่าจะตัดแต่ก็ทำไม่ได้สักที แต่เค้าก็บอกรักบอกคิดถึงทุกวัน เราก็เลยขอสถานะที่มันชัดเจนได้ไหม เค้าก็บอกอยากเป็นเป็นอะไร อยากเรียกแบบไหนก็ตามนั้นแหละ แต่คือมันก็ยังสรุปไม่ได้ เราก็ถามเรากลับมาคบกันได้ไหม เค้าก็บอกได้ เค้าเลือกเรา เราก็เลยบอกถ้าเลือกเราเลิกคุยกับคนนั้นได้ไหม เค้าก็บอกเลิกไม่ได้ เลิกตอนนี้ยังไม่ได้ สรุปก็คือเค้ารักเรา แต่ไม่ได้รักคนนั้น ที่คบเพราะผลประโยชน์ ครอบครัวมีปัญหาด้านการเงิน คนนั้นเป็นตัวsupportพอดี<br>
เค้าเหนื่อยที่ต้องเสแสร้งแกล้งทำดีกับคนนั้น แต่เค้าก็เลิกไม่ได้ เค้าบอกจะกลับมาแต่แค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ หนูก็เลยอยากจะถามพี่ทั้งสองว่าหนูเนี้ยควรทำยังไงกับเค้าดีควรอยู่หรือไป
หนูตัดเค้าแล้วแต่ทำไม่ได้เลยค่ะ สุดท้ายก็ใจอ่อนอยู่ดี
แล้วเค้าควรทำยังไงดีคะ ที่จะสามารถออกมาจากสิ่งที่เค้าผูกเชือกพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้ เพราะเค้าก็เหนื่อยที่ต้องเสแสร้งแกล้งทำตรงข้ามกับความรู้สึกตัวเอง ขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนจบ