(ตอนนี้เราอยู่ ม.3 )เริ่มจากตอนม.1 เข้า รร ใหม่ เราไม่ได้เริ่มชอบตั้งแต่แรกที่เจอนะ  แต่ดันไปรุตัวว่าชอบตอนม.1 เทอม 2 คือ งงตัวเองงชิปหายเลย
และคตพีคเลยคือเราดูออกว่าเขาก้ชอบเรา ดูออกจากสายตาที่มองมาบ่อยๆ และการอยากใกล้ชิดซึ่งกันและกัน นั่นมันเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความทรมาน  เราเป็นเพื่อนห้องเดียวกัน ยิ่งทรมานเข้าไปอีก ไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก้พอคุยได้  มีหลายๆเหตุการมากที่ทำให้ต่างคนต่างเขินเช่น ตอนจะเดินไปส่งงาน ทั้งๆที่เห็นยู่ว่าเขากำลังเดินมาส่งแต่เราเลือกที่จะทำเป็นเล่นโทรศัพท์แบบเหมือนไม่รู้ไม่เห็น ทำเป็นเดินชนแค่นี้ก้เขิน จะตายละ  เราเห็นเขาแอบยิ้มนั่นยิ่งทำให้ใจเต้นหนักมาก ในใจคือ กูไม่ fail ชอบจนมาถึงปัจจุบัน  มีความสุขมาก และก้เจ็บมาก และไม่อยากบอกชอบ กันซะด้วย(เขินไงต้องเข้าใจ)  ไม่มีเพื่อนๆคนไหนดูเราสองคนออก เพราะเขาดูเหมือนจะชอบ ผช  แต่ใจลึกๆเขาก้ชอบ ผญ อยู่แหละ  ม.4 คงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแล้ว ก้ทำใจไว้ตั้งแต่ขึ้นม.3 เศร้าโว้ยยยยยยยยยย
ใครมีประสบการณ์ความเจ็บปวดก้เอามาเล่าให้ฟังหน่อยนะ