สวัสดีครับ ผมพึ่งลองเขียนกระทู้ครั้งแรกนะครับเนื่องจากมันจะเหงาๆและมันก็จะว่างๆหน่อย มันอึดอัดอยากระบายลงเป็นตัวหนังสือครับ555555
*****นี้คือความคิดในมุมของผมที่เป็นคนเขียนกระทู้เท่านั้นนะครับ. ส่วนมุมมองอีกฝ่ายผมไม่รู้ครับตอนนี้. ****
*ถ้าผิดพลาดหรือพาดพิงใครให้เสียหายก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ*
ผมขอเล่าถึงความรักของผมไปเลยในตัวแล้วกันนะครับ
เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ คือผมกับแฟนผมเราคบกันมาตั้งแต่ ม.4 ครับบทุกคนๆลองนึกตามนะครับสมัยเด็กๆเรามีแฟนก็จะแบบกุ๊กกิ๊กมุ้กมิ๊กงุ้งงิ้งฟรุ้งฟริ้งหน่อยเนอะ และยิ่งผมเป็นแฟนคนแรกของเธอด้วยเนี้ยแหละ ฟินไปอี้กกกก. ผมก็เป็นผู้ชายหน้าโง่คนนึงที่ถูกผู้หญิงคนนึงมาจีบ! ย้ำนะครับผมโดนเขาจีบ. เอาเป็นว่าผมขอแทนชื่อแฟนผมว่า Y แล้วกันครับพอดีเคยอ่านเห็นเขาแทนๆกัน A บ้างแหละ B บ้าง เลยอยากแหวกแนวไปนิดนึงครับ55555. ช่วงคบกันแรกๆแบบโลกนี้มีแต่เราขาดเขาไปเราคงตายอะไรประมาณนี้เลยคือเว่อมากกกก ช่วงแรกๆมันก็แบบนั้นแหละครับสำหรับผมกับแฟน เรียนห้องเดียวกัน ตัวติดอย่างกันอย่างกับปลิงเลย ครับ ครบรอบเดือนแรกนี้มีไอเท็มวิเศษโผล่มาให้ผมได้ตกใจ. ของขวัญครบรอบทุกๆคนที่เคยมีแฟนผมว่าเคยได้กันหมดแหละครับใช่ไหม555. ในนั้นก็จะมีไอ้คำพูดประมาณแนวๆ"เค้ารักเธอนะ,อยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปนานๆนะ". คำพูดพวกนี้มันดูดีนะครับตอนนั้นแต่พอมามองตอนนี้ผมนี้อยากกลับไปตีปากตีมืออีนัง Y มันจริงๆ หลอกเราได้ไอเราก็เชื่อคนง่าย55555. (ขำๆนะครับไม่อยากให้เบื่อกัน555) มาๆต่อๆ. ก็เป็นแบบนี้อยู่หลายๆเดือนครับไอของขวัญครบรอบเนี้ย. จนมาสักพักเริ่มขยับเป็นปีละครั้งไรงี้. เป็นธรรมดาอยู่แล้วเนอะผมว่าแรกๆก็เห่อๆหน่อยพออยู่ด้วยกันนานๆเข้าก็แบบเริ่มจะใช้ความเข้าใจไม่ใช่ความพิศวาสแล้ว แล้วก็มีช่วงตอนเราสองคนอยู่ ม.5 ครับไอ้คุณ Y เธอเนี้ยแบบบ้าดาราครับ. ดาราไทยเนี้ยแหละตอนนั้นเขากำลังดังเลย ช่องสามหนวดๆหน่อย แบบเวลาดาราคนนี้มีงานที่ไหนก็จะพยายามไปตามต้อยๆๆๆ. เหมือนสาวๆที่คลั่งไคล้ใครสักกคน. ผมก็เขาใจนะครับว่ามันเป็นสิ่งที่เขาชอบเป็นชีวิตส่วนตัวเขา. ไอเราก็ไม่ได้อะไรเลยครับ ชิวๆ ไปกับมันด้วยซ้ำครับบางที555555. เราก็ใช้ชีวิตเหมือนคู่รักทั่วไปครับ มีทะเลาะบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ก็เพราะว่าเราอยู่ด้วยกันตลอดแหละมั้งครับทำให้ยิ่งผูกพันขึ้นเรื่อยๆ. จนถึงจุดพีคๆของเด็กมอปลายที่มีแฟนโรงเรียนเดียวกันครับ. คือการเข้ามหาลัยซึ่งถ้าเราไม่ได้จะเรียนเอกชนที่เดียวกันมันก็คงยากที่จะอยู่ด้วยกันเพราะต้องสอบให้ติดที่เดียวกันทั้งคู่แต่ก็อีกละครับอนาคตของใครของมัน เราสองคนก็ติกกันคนละมหาลัย. คุณYเนี้ยต้องไปเรียนที่ ตจวก็ไม่ได้ไกลจาก กทม เท่าไหร่หรอกครับ ส่วนตัวผมติดมหาลัยใน กทม ครับ. ทำให้ชั่วโมงบินที่เราจะได้บินไปด้วยกันมันน้อยลงถึงน้อยมาก จนทำให้เราต้องเลิกกัน เหตุผลเพราะผมชอบจู้จี้ เซ้าซี้ ก้าวก่ายโลกส่วนตัวเขามากไป. ไกลกันด้วยแหละได้แต่แชทแต่โทร. ผมจึงได้เริ่มปฏิบัติการตามง้อหญิงที่รัก ด้วยความคิดที่ว่า"คนๆนึงมีคนเดียวบนโลกหาแบบนี้ที่ไหนไม่ได้แล้ว" มันเป็นแรงบันดาลใจเล็กๆของผมให้ตามไปง้อ Y ได้ทุกที่ จนพี่ Y แกรำคาญ บล๊อคทุกอย่างๆที่เป็นหนทางการติดต่อ. แล้วไงต่อหล้ะครับเศร้าสิครับรออะไร ร้องให้เช้ากลางวันเย็นก่อนอาหารหลังอาหารก่อนนอนตอนตื่น คืออยู่คนเดียวไม่ได้เลยครับ. เพื่อนต้องคอยปลอบ พากันไปกินเหล้า เวลาร้านเหล้าร้องเพลงเศร้าๆเอาแล้วครับ ปริ่มๆตรงดวงตา เพื่อนปลอบตลอดจนเพื่อนๆมันรำคาญ555555. (ก็คนมันเศร้าทำไงได้). เพื่อนๆก็พยายามแนะนำสิ่งดีดีหลายๆอย่างให้ สาวๆบ้าง อะไรบ้างเรื่อยเปื่อย แต่มันช่วยได้ชั่วคราวครับ สุดท้ายแม้งก็เศร้าเหมือนเดิม ผมก็ยังพยายามง้อทำของแฮนเมดด้วยตัวเองเก๋ๆ เอาไปให้ ตอนเอาไปให้นี้ไม่ได้ให้กับตัวนะครับ ฝากเพื่อน Y ไว้หรือไม่ก็ไปไว้ใต้หอของ Y (หอเป็นหอหญิงผมขึ้นไม่ได้เสียใจสุดๆ) ส่วนใหญ่จากการสอบถามเพื่อนๆของ Y ที่มหาลัย. สิ่งของพวกนี้จะถูกเก็บไว้ในที่มิดชิดมากๆครับแบบไม่มีใครกล้าไปหยิบเพราะมันอยู่ใน"ถังขยะ" 55555. รู้ทีก็เศร้าทีครับแต่ก็ยังไม่ได้ถอยครับมีแรงก็สู้ต่อ จนผมเอาโทรศัพมือถือของเพื่อนๆผมโทรไปแล้วได้ยินคำที่ชื่นหูมาว่า"กูขอเถอะเลิกยุ่งกับชีวิตกูสักที". ฟังแล้วยิ้ม... ยิ้มไม่ออกเลยสิครับ55. แต่ผมก็ไม่สนใจครับไม่ว่าจะต้องฟังมันอีกกี่รอบก็จะง้อครับ จนโทรศัพเพื่อนๆของผมถูกบล๊อกเบอร์โทรกันจนหมด ตู้สาธารณะแถวบ้านกี่ตู้ๆที่ผมเคยใช้โทรไปก็ เรียบร้อยครับโดนบล๊อกตามระเบียบ จนมีช่วงนึงผมประสบอุบัติเหตุรถชนตัวผมลงไปนอนดูเครื่องยนต์ Honda crv แบบไกล้ชิดยิ่งกว่าจอHD.ยังสงสัยอยู่ว่าไม่ตายได้ยังไง555. แว๊บแรกที่ผมตั้งสติได้ผมนึกในใจนะครับว่า Yมันจะมาเยี่ยมผมไม๊ แลดูมโนนะครับแต่มันเรื่องจริง. แล้วฝันของผมก็เป็นจริงครับ Y มาเยี่ยมผมจริงๆครับ แต่เหมือนไม่เต็มใจจะมา Y มากับเพื่อนอีกสองคน เพื่อนสองคนของY ถามอาการผมยับเลยครับ.แกๆเป็นไงบ้างไรแนวๆนี้ ผมก็ตอบๆไปแหละครับแต่ในใจคิดว่า"กูไม่ได้อยากให้พวกถามกูอยากให้ Y มันถาม" และแล้วคุณ Y ก็ไม่พูดอะไรสักคำได้แต่ยิ้ม(ยิ้มหน้าเจื่อนๆอะครับ) สุดท้ายแล้วพวกเขาก็กลับไป. แล้วผมหล่ะเพื่อนๆเต็มห้องแต่กูนอนร้องให้55555. แล้วหลังจากนั้นผมก็พยายามที่จะอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ จนเวลาผ่านมาจากการเลิกกันปีนึง เหมือนโชคจะเข้าข้างผมเนื่องจากผมทำบุญมาเยอะ. Y ซิ่วมาเรียนใน กทม และก็มีการติดต่อคุยกันกับผมเล็กๆน้อยๆครับ คือ Y จะมากินเหล้ากับเพื่อนๆแถวมหาลัยผม เอาแล้วครับแบบนี้ก็เสร็จโจรสิครับ ผมนี้ทำการต้อนรับอย่างดีเลยครับ เราก็กินเหล้ากันไปคุยนู้นนี้ถามสารทุกข์สุขดิบไรไปเรื่อย. จนพอตอนจะกลับคือ Y จะไปนอนห้องเพื่อนผญครับไอเราก็คิดอยู่ครู่หนึ่งจะทำยังไงให้เราได้มีโอกาศเจอกันอีก และแล้วสมองอันเก่งกาจของผมก็ทำการคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมา โดยตอนนั้นผมถือกระเป๋าของเธออยู่เพราะเธอก็เมาอยู้ในระดับหนึ่ง( Y คออ่อนครับแต่ปากนี้เก่งมาก) ผมจึงหยิบโทรศัพสุดรักของผมยัดใส่กระเป๋าเธอไป แล้วจึงยื่นกระเป๋าคืนให้เธอ. และแล้วมันมาตามแผนครับ ไม่เกิน10 นาที Yเอาโทรศัพผมโทรเข้าหาเบอเพื่อนของผมทันที ทุกคนอาจจะสงสัย ปลดล๊อคได้ยังไง ผมเอาปลดล๊อคออกเรียบร้อยครับเพื่อที่จะให้เธอได้โทรกลับมา(แลดูเลวว555) แล้ว Y ก็บอกว่าจะวนรถกลับมา ผมซึ่งเตรียมแผนไว้แล้วก็บอกว่า ไม่เป็นไรค่อยให้พรุ่งนี้เพราะผมกลับบ้านแล้ว ซึ่งจริงๆผมยังคงอยู่ที่เดิมเลยฮร๊าาฟฟฟ. รุ่งขึ้นผมก็ออนไลน์ในคอมพิวเตอร์ไปคุยกับเขานัดเวลาสถานที่เรียบร้อยแล้วก็ดิ่งตัวออกไปหาด้วยความดีใจสุดขีด พอถึงที่ผมก็เอาโทรศัพคืนแล้วก็เดินเล่นกันเล็กน้อยคุยนั้นนี้ไปเรื่อยๆ แล้วการกระทำในครั้งนี้มันทำให้ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ได้มีคำว่าเราอีกแล้วในตอนนั้น ทั้งแววตา ทั้งคำพูด สิ่งที่ผมเคยได้จากเธอตอนนั้นมันไม่เหลืออยู่แล้วครับ. ตั้งแต่วันนั้นมันทำให้ผมเริ่มที่จะต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ จะไม่ไปง้อ Y อีกแล้วผมก็ทำได้ครับ ผมไม่ได้ไปง้อเธอเลยตั้งแต่เราเจอกันตอนนั้น. เรามีไลน์กันแต่ก็ไม่ได้คุยกันเลยครับ. แต่ผมก็ยังแอบหวังว่าวันนึงเธอจะกลับมาเพราะผมกล้าพูดนะว่าผม รักเธอมากจริงๆ หลังจากเหตุการณ์นั้นประมาณ 4 เดือน บุญที่ผมเคยได้ทำไว้บวกกับการง้อการรอเธอของผม ก็ติดจรวดกลับมาหาอย่างรวดเร็ว ผมทำให้ Y คิดถึงผมจนได้!!! เดี๋ยวมาต่อนะครับ
คุณเคยเสียแฟนเพราะศิลปินเกาหลีไหม?
*****นี้คือความคิดในมุมของผมที่เป็นคนเขียนกระทู้เท่านั้นนะครับ. ส่วนมุมมองอีกฝ่ายผมไม่รู้ครับตอนนี้. ****
*ถ้าผิดพลาดหรือพาดพิงใครให้เสียหายก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ*
ผมขอเล่าถึงความรักของผมไปเลยในตัวแล้วกันนะครับ
เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ คือผมกับแฟนผมเราคบกันมาตั้งแต่ ม.4 ครับบทุกคนๆลองนึกตามนะครับสมัยเด็กๆเรามีแฟนก็จะแบบกุ๊กกิ๊กมุ้กมิ๊กงุ้งงิ้งฟรุ้งฟริ้งหน่อยเนอะ และยิ่งผมเป็นแฟนคนแรกของเธอด้วยเนี้ยแหละ ฟินไปอี้กกกก. ผมก็เป็นผู้ชายหน้าโง่คนนึงที่ถูกผู้หญิงคนนึงมาจีบ! ย้ำนะครับผมโดนเขาจีบ. เอาเป็นว่าผมขอแทนชื่อแฟนผมว่า Y แล้วกันครับพอดีเคยอ่านเห็นเขาแทนๆกัน A บ้างแหละ B บ้าง เลยอยากแหวกแนวไปนิดนึงครับ55555. ช่วงคบกันแรกๆแบบโลกนี้มีแต่เราขาดเขาไปเราคงตายอะไรประมาณนี้เลยคือเว่อมากกกก ช่วงแรกๆมันก็แบบนั้นแหละครับสำหรับผมกับแฟน เรียนห้องเดียวกัน ตัวติดอย่างกันอย่างกับปลิงเลย ครับ ครบรอบเดือนแรกนี้มีไอเท็มวิเศษโผล่มาให้ผมได้ตกใจ. ของขวัญครบรอบทุกๆคนที่เคยมีแฟนผมว่าเคยได้กันหมดแหละครับใช่ไหม555. ในนั้นก็จะมีไอ้คำพูดประมาณแนวๆ"เค้ารักเธอนะ,อยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปนานๆนะ". คำพูดพวกนี้มันดูดีนะครับตอนนั้นแต่พอมามองตอนนี้ผมนี้อยากกลับไปตีปากตีมืออีนัง Y มันจริงๆ หลอกเราได้ไอเราก็เชื่อคนง่าย55555. (ขำๆนะครับไม่อยากให้เบื่อกัน555) มาๆต่อๆ. ก็เป็นแบบนี้อยู่หลายๆเดือนครับไอของขวัญครบรอบเนี้ย. จนมาสักพักเริ่มขยับเป็นปีละครั้งไรงี้. เป็นธรรมดาอยู่แล้วเนอะผมว่าแรกๆก็เห่อๆหน่อยพออยู่ด้วยกันนานๆเข้าก็แบบเริ่มจะใช้ความเข้าใจไม่ใช่ความพิศวาสแล้ว แล้วก็มีช่วงตอนเราสองคนอยู่ ม.5 ครับไอ้คุณ Y เธอเนี้ยแบบบ้าดาราครับ. ดาราไทยเนี้ยแหละตอนนั้นเขากำลังดังเลย ช่องสามหนวดๆหน่อย แบบเวลาดาราคนนี้มีงานที่ไหนก็จะพยายามไปตามต้อยๆๆๆ. เหมือนสาวๆที่คลั่งไคล้ใครสักกคน. ผมก็เขาใจนะครับว่ามันเป็นสิ่งที่เขาชอบเป็นชีวิตส่วนตัวเขา. ไอเราก็ไม่ได้อะไรเลยครับ ชิวๆ ไปกับมันด้วยซ้ำครับบางที555555. เราก็ใช้ชีวิตเหมือนคู่รักทั่วไปครับ มีทะเลาะบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ก็เพราะว่าเราอยู่ด้วยกันตลอดแหละมั้งครับทำให้ยิ่งผูกพันขึ้นเรื่อยๆ. จนถึงจุดพีคๆของเด็กมอปลายที่มีแฟนโรงเรียนเดียวกันครับ. คือการเข้ามหาลัยซึ่งถ้าเราไม่ได้จะเรียนเอกชนที่เดียวกันมันก็คงยากที่จะอยู่ด้วยกันเพราะต้องสอบให้ติดที่เดียวกันทั้งคู่แต่ก็อีกละครับอนาคตของใครของมัน เราสองคนก็ติกกันคนละมหาลัย. คุณYเนี้ยต้องไปเรียนที่ ตจวก็ไม่ได้ไกลจาก กทม เท่าไหร่หรอกครับ ส่วนตัวผมติดมหาลัยใน กทม ครับ. ทำให้ชั่วโมงบินที่เราจะได้บินไปด้วยกันมันน้อยลงถึงน้อยมาก จนทำให้เราต้องเลิกกัน เหตุผลเพราะผมชอบจู้จี้ เซ้าซี้ ก้าวก่ายโลกส่วนตัวเขามากไป. ไกลกันด้วยแหละได้แต่แชทแต่โทร. ผมจึงได้เริ่มปฏิบัติการตามง้อหญิงที่รัก ด้วยความคิดที่ว่า"คนๆนึงมีคนเดียวบนโลกหาแบบนี้ที่ไหนไม่ได้แล้ว" มันเป็นแรงบันดาลใจเล็กๆของผมให้ตามไปง้อ Y ได้ทุกที่ จนพี่ Y แกรำคาญ บล๊อคทุกอย่างๆที่เป็นหนทางการติดต่อ. แล้วไงต่อหล้ะครับเศร้าสิครับรออะไร ร้องให้เช้ากลางวันเย็นก่อนอาหารหลังอาหารก่อนนอนตอนตื่น คืออยู่คนเดียวไม่ได้เลยครับ. เพื่อนต้องคอยปลอบ พากันไปกินเหล้า เวลาร้านเหล้าร้องเพลงเศร้าๆเอาแล้วครับ ปริ่มๆตรงดวงตา เพื่อนปลอบตลอดจนเพื่อนๆมันรำคาญ555555. (ก็คนมันเศร้าทำไงได้). เพื่อนๆก็พยายามแนะนำสิ่งดีดีหลายๆอย่างให้ สาวๆบ้าง อะไรบ้างเรื่อยเปื่อย แต่มันช่วยได้ชั่วคราวครับ สุดท้ายแม้งก็เศร้าเหมือนเดิม ผมก็ยังพยายามง้อทำของแฮนเมดด้วยตัวเองเก๋ๆ เอาไปให้ ตอนเอาไปให้นี้ไม่ได้ให้กับตัวนะครับ ฝากเพื่อน Y ไว้หรือไม่ก็ไปไว้ใต้หอของ Y (หอเป็นหอหญิงผมขึ้นไม่ได้เสียใจสุดๆ) ส่วนใหญ่จากการสอบถามเพื่อนๆของ Y ที่มหาลัย. สิ่งของพวกนี้จะถูกเก็บไว้ในที่มิดชิดมากๆครับแบบไม่มีใครกล้าไปหยิบเพราะมันอยู่ใน"ถังขยะ" 55555. รู้ทีก็เศร้าทีครับแต่ก็ยังไม่ได้ถอยครับมีแรงก็สู้ต่อ จนผมเอาโทรศัพมือถือของเพื่อนๆผมโทรไปแล้วได้ยินคำที่ชื่นหูมาว่า"กูขอเถอะเลิกยุ่งกับชีวิตกูสักที". ฟังแล้วยิ้ม... ยิ้มไม่ออกเลยสิครับ55. แต่ผมก็ไม่สนใจครับไม่ว่าจะต้องฟังมันอีกกี่รอบก็จะง้อครับ จนโทรศัพเพื่อนๆของผมถูกบล๊อกเบอร์โทรกันจนหมด ตู้สาธารณะแถวบ้านกี่ตู้ๆที่ผมเคยใช้โทรไปก็ เรียบร้อยครับโดนบล๊อกตามระเบียบ จนมีช่วงนึงผมประสบอุบัติเหตุรถชนตัวผมลงไปนอนดูเครื่องยนต์ Honda crv แบบไกล้ชิดยิ่งกว่าจอHD.ยังสงสัยอยู่ว่าไม่ตายได้ยังไง555. แว๊บแรกที่ผมตั้งสติได้ผมนึกในใจนะครับว่า Yมันจะมาเยี่ยมผมไม๊ แลดูมโนนะครับแต่มันเรื่องจริง. แล้วฝันของผมก็เป็นจริงครับ Y มาเยี่ยมผมจริงๆครับ แต่เหมือนไม่เต็มใจจะมา Y มากับเพื่อนอีกสองคน เพื่อนสองคนของY ถามอาการผมยับเลยครับ.แกๆเป็นไงบ้างไรแนวๆนี้ ผมก็ตอบๆไปแหละครับแต่ในใจคิดว่า"กูไม่ได้อยากให้พวกถามกูอยากให้ Y มันถาม" และแล้วคุณ Y ก็ไม่พูดอะไรสักคำได้แต่ยิ้ม(ยิ้มหน้าเจื่อนๆอะครับ) สุดท้ายแล้วพวกเขาก็กลับไป. แล้วผมหล่ะเพื่อนๆเต็มห้องแต่กูนอนร้องให้55555. แล้วหลังจากนั้นผมก็พยายามที่จะอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ จนเวลาผ่านมาจากการเลิกกันปีนึง เหมือนโชคจะเข้าข้างผมเนื่องจากผมทำบุญมาเยอะ. Y ซิ่วมาเรียนใน กทม และก็มีการติดต่อคุยกันกับผมเล็กๆน้อยๆครับ คือ Y จะมากินเหล้ากับเพื่อนๆแถวมหาลัยผม เอาแล้วครับแบบนี้ก็เสร็จโจรสิครับ ผมนี้ทำการต้อนรับอย่างดีเลยครับ เราก็กินเหล้ากันไปคุยนู้นนี้ถามสารทุกข์สุขดิบไรไปเรื่อย. จนพอตอนจะกลับคือ Y จะไปนอนห้องเพื่อนผญครับไอเราก็คิดอยู่ครู่หนึ่งจะทำยังไงให้เราได้มีโอกาศเจอกันอีก และแล้วสมองอันเก่งกาจของผมก็ทำการคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมา โดยตอนนั้นผมถือกระเป๋าของเธออยู่เพราะเธอก็เมาอยู้ในระดับหนึ่ง( Y คออ่อนครับแต่ปากนี้เก่งมาก) ผมจึงหยิบโทรศัพสุดรักของผมยัดใส่กระเป๋าเธอไป แล้วจึงยื่นกระเป๋าคืนให้เธอ. และแล้วมันมาตามแผนครับ ไม่เกิน10 นาที Yเอาโทรศัพผมโทรเข้าหาเบอเพื่อนของผมทันที ทุกคนอาจจะสงสัย ปลดล๊อคได้ยังไง ผมเอาปลดล๊อคออกเรียบร้อยครับเพื่อที่จะให้เธอได้โทรกลับมา(แลดูเลวว555) แล้ว Y ก็บอกว่าจะวนรถกลับมา ผมซึ่งเตรียมแผนไว้แล้วก็บอกว่า ไม่เป็นไรค่อยให้พรุ่งนี้เพราะผมกลับบ้านแล้ว ซึ่งจริงๆผมยังคงอยู่ที่เดิมเลยฮร๊าาฟฟฟ. รุ่งขึ้นผมก็ออนไลน์ในคอมพิวเตอร์ไปคุยกับเขานัดเวลาสถานที่เรียบร้อยแล้วก็ดิ่งตัวออกไปหาด้วยความดีใจสุดขีด พอถึงที่ผมก็เอาโทรศัพคืนแล้วก็เดินเล่นกันเล็กน้อยคุยนั้นนี้ไปเรื่อยๆ แล้วการกระทำในครั้งนี้มันทำให้ผมรู้สึกได้ว่ามันไม่ได้มีคำว่าเราอีกแล้วในตอนนั้น ทั้งแววตา ทั้งคำพูด สิ่งที่ผมเคยได้จากเธอตอนนั้นมันไม่เหลืออยู่แล้วครับ. ตั้งแต่วันนั้นมันทำให้ผมเริ่มที่จะต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ จะไม่ไปง้อ Y อีกแล้วผมก็ทำได้ครับ ผมไม่ได้ไปง้อเธอเลยตั้งแต่เราเจอกันตอนนั้น. เรามีไลน์กันแต่ก็ไม่ได้คุยกันเลยครับ. แต่ผมก็ยังแอบหวังว่าวันนึงเธอจะกลับมาเพราะผมกล้าพูดนะว่าผม รักเธอมากจริงๆ หลังจากเหตุการณ์นั้นประมาณ 4 เดือน บุญที่ผมเคยได้ทำไว้บวกกับการง้อการรอเธอของผม ก็ติดจรวดกลับมาหาอย่างรวดเร็ว ผมทำให้ Y คิดถึงผมจนได้!!! เดี๋ยวมาต่อนะครับ