(ถ้าแท็กผิดขออภัยน่อ ;-;)
คือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ค้างคาใจเรามานานมากๆเลยว่าจริงๆแล้วเราเคยเกือบเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องตอนม.ต้นหรือปล่าว ?
นิสัยที่เราพูดถึงคือตอนมัธยมเรามีความรู้สึกว่าหวงเพื่อน กลัวว่าจะไม่มีเพื่อน กลัวว่าจะโดนทิ้งหรือกลัวว่าจะไม่มีเพื่อนมาคบด้วย เอาจริงๆแล้วในตอนนี้เรามองว่า ปัญหานี้มันเป็นอะไรที่หยุมหยิมมากๆเลย ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเก็บมาคิดด้วยซ้ำ (ซึ่งตอนนี้เราขึ้นมหาลัยแล้วกำลังลั้นล้ามีความสุขกับของกินมากๆเลย 55555)
ซึ่งในตอนแรกเราก็ไม่ได้เป็นคนที่หวงเพื่อนอะไรมากหรอก แต่เรื่องมันเริ่มตอนม.ต้นที่พึ่งแยกห่างจากเพื่อนๆตอนประถมเราก็โอเคเราจะหาเพื่อนใหม่ แล้วในตอนนั้นเราก็เจอเพื่อนคนนึงที่เราสนิทมากรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้คือเพื่อนแท้ของเราคือคนที่แบบดีอะ เข้ากับเราได้ทุกเรื่องเลยประมาณนั้นแล้วพอตอนกำลังจะขึ้นม.3 เราก็เตรียมตัวจะสอบเข้ารร.เตรียมก็ต้องไปเรียนพิเศษที่สยาม ไปเรียนที่สนามบินน้ำบ้าง เพื่อนคนนี้ก็ไปคุยกับเพื่อนอีกคนที่อยู่อีกห้องนึง แล้วความรู้สึกเราตอนนั้นก็เหมือนกับโดนเท คือเหมือนทั้งห้องเรามีเพื่อนอยู่คนเดียวแล้วเพื่อนก็เทเราไป
(ต่อที่คอมเม้นน่อ~)
เราเคยเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้าใช่หรือปล่าว ?
คือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ค้างคาใจเรามานานมากๆเลยว่าจริงๆแล้วเราเคยเกือบเป็นโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องตอนม.ต้นหรือปล่าว ?
นิสัยที่เราพูดถึงคือตอนมัธยมเรามีความรู้สึกว่าหวงเพื่อน กลัวว่าจะไม่มีเพื่อน กลัวว่าจะโดนทิ้งหรือกลัวว่าจะไม่มีเพื่อนมาคบด้วย เอาจริงๆแล้วในตอนนี้เรามองว่า ปัญหานี้มันเป็นอะไรที่หยุมหยิมมากๆเลย ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเก็บมาคิดด้วยซ้ำ (ซึ่งตอนนี้เราขึ้นมหาลัยแล้วกำลังลั้นล้ามีความสุขกับของกินมากๆเลย 55555)
ซึ่งในตอนแรกเราก็ไม่ได้เป็นคนที่หวงเพื่อนอะไรมากหรอก แต่เรื่องมันเริ่มตอนม.ต้นที่พึ่งแยกห่างจากเพื่อนๆตอนประถมเราก็โอเคเราจะหาเพื่อนใหม่ แล้วในตอนนั้นเราก็เจอเพื่อนคนนึงที่เราสนิทมากรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้คือเพื่อนแท้ของเราคือคนที่แบบดีอะ เข้ากับเราได้ทุกเรื่องเลยประมาณนั้นแล้วพอตอนกำลังจะขึ้นม.3 เราก็เตรียมตัวจะสอบเข้ารร.เตรียมก็ต้องไปเรียนพิเศษที่สยาม ไปเรียนที่สนามบินน้ำบ้าง เพื่อนคนนี้ก็ไปคุยกับเพื่อนอีกคนที่อยู่อีกห้องนึง แล้วความรู้สึกเราตอนนั้นก็เหมือนกับโดนเท คือเหมือนทั้งห้องเรามีเพื่อนอยู่คนเดียวแล้วเพื่อนก็เทเราไป
(ต่อที่คอมเม้นน่อ~)