อาทิ เช่น เวลาดีใจก็แค่ยิ้มเบาๆทั้งๆที่อยากกระโดดโลดเต้นมาก หรือรู้สึกผิดหวัง เฟล นอยด์ เศร้า แต่ก็ฝืนเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในใจ สิ่งเหล่านี้ในระยะยาวจะมีผลก่อให้เกิด อาการ panic หรือเปล่าครับ พอดีตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีอาการของโรค panic เมื่อเกิดอาการเช่นใจสั่น เวียนหัว หรือจุกในคอ ก็เกิดความเครียดกลัวตายขึ้นมาทันที ยิ่งเครียดอาการก็ยิ่งถี่ขึ้นทุกทีๆครับ ทำงานไม่มีความสุขเลย
บางทีนั่งอยู่ในห้องประชุมก็รู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา ใจรัวเป็นกลองเลย ยิ่งประชุมไม่รู้เรื่องไปกันใหญ่  ทำไม? ผมถึงคิดว่าตัวเองเป็น panic เพราะทุกครั้งที่มีอาการผมก็จะโทรเรียก 1669 ทุกครั้ง พอไปถึงห้องฉุกเฉิน ก็ให้หมอซักอาการทำการตรวจคลื่นหัวใจ เอกซ์เรย์ปอด หาความผิดปกติต่างๆ หลังจากนั้น ปรากฏว่าอาการต่างๆทุเลาได้เอง ระยะหลังคุณหมอท่านนึงแนะนำว่า ถ้ามีอาการกระสับกระส่ายให้หาถุงมาครอบจมูกแล้วหายใจช้าๆ อาการจะดีขึ้น ซึ่งผมลองทำตามแล้วอาการต่างๆก็ทุเลาลง จึงอยากทราบว่า ถ้าเป็น panic จริง ควรดำเนินชีวิตอย่างไรให้อาการไม่กำเริบ เพราะตอนนี้กลัวการอยู่คนเดียวมากๆครับ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาตอบครับ