แค่อยากถามว่า โลกมันไม่ยุติธรรม ทำไมคนดีๆ ทำไมต้องเป็นแบบนี้

สวัสดีคะ  ก่อนอื่น เล่าก่อนว่าเรามีพี่น้องสามคน เราเป็นคนแรก เป็นคนข้างค่อนจะเกเรเลย  แต่น้องคนที่สองนี่ทั้งเรียนเก่ง เรียนดี เป็นคนดีคนหนึ่งไม่ได้ช้ชีวิตแบบวัยรุ่น เอาแต่เรียนอย่างเดียว ก็ว่าได้ตอนนี้น้องอายุ17 ย่าง 18 ปี น้องได้ป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง แต่หมอบอกเป็นเนื้องอกชนิดร้าย ที่มันโตเร็ว และแพร่กระจาย น้องเราแค่มีอาการแค่จับของหรือจับเหรียญไม่รู้สึกอะไร  น้องเราก็เลยไปตรวจ หมอบอกเป็นเนื้องอก ชนิดร้ายแรง พ่อแม่เราตอนแรกก็ทำใจไม่ได้  เราพอรู้ตอนแรก คิดว่ามันจะหายเหมือนคนอื่นๆ  ที่ผ่าตัดแล้วหาย แต่กลับไม่หาย  ตอนนี้น้องเราอาการทรุดลงเร็วมาก เคยผ่าตัดมาแล้ว รวมทั้งหมด ประมาณ 5 ครั้งได้ ครั้งแรกผ่าตัดเอาชิ้นเนื้อไปตรวจ ครั้งที่สอง ผ่าตัดเอาออกแค่นิดเดียว แล้วก็เอาสายที่ต่อจากสมองลงกะเพราะ แล้วก็ฉายแสง 33 ครั้ง จากนั้น น้องเราก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ  อ้วนขึ้นด้วย แต่พ่อแม่เราจะเน้นให้น้องกินอาหารที่มีประโยชน์ ไม่ให้เครียดโดยการดรอปเรียนที่ โรงเรียนที่ติดท๊อป1 ใน 6 ของประเทศ ทั้งน้องเราเพิ่งเรียนไปไม่ถึงเทอม พอจากที่ฉายแสงเสร็จน้องเราก็อยู่อย่างคนปกติ  กลับมาเดินได้  แต่ก็ต้องมีคนคอยช่วย  อาบน้ำได้เอง  กินข้าวอะไรได้เหมือนเดิม  ไม่มีอาการแทรกซ้อนด้วย แต่สุดท้ายน้องเราอยู่ได้มา หนึ่งปี อาการเริ่มกำเริบ  เริ่มอาการ เกร็ง ถึงกับพูดไม่ได้  กินอะไรไม่ได้  อาการเป็นแบบนี้พ่อแม่เราก็ไปหาหมอ  หมอบอกว่า  ก้อนเนื้อขนาดขึ้นจากเดิม 3 มิลกว่า ๆ  ตอนนี้เกือบ 5  มิล  แล้วหมอก้ถามพ่อว่าจะผ่าตัดเลยมั้ย คือก่อนหน้านี่ตอนในระหว่างหนึ่งปีที่น้องเราอาการดี หมอเคยถามแล้วว่าจะผ่าตัดมั้ย  พ่อแม่  น้องก็ตัดสินใจไม่ผ่า  เพราะ ไม่มีอาการอะไรก็อยู่ไปแบบนี้ แต่สถานการณ์ที่น้องมาโรงพยาบาลเกร็งด้วย ชนิดที่แบบ เราเห็นล่ะทรมานแทนเลย คืออารมณ์แบบช่วยอะไรน้องไม่ได้ ได้แต่นวดเบาๆให้หายเกร็ง พ่อแม่เราไม่ต้องถามถึง จากพ่อเคยอ้วนตอนนี้น้ำหนักลงเป็นสิบโล คือการเกร็งด้วยระบบประสาท และจะหายเกร็งก็ต่อเมื่อหลับ อาหารค้ลายเราเป็นเหน็บชา เวลาเราหายจะปวดมากๆๆ   หมอเหมือนถาม พ่อ  ว่าจะผ่ามั้ย เราเห็นสีหน้าพ่อเครียดมาก ตอนนั้นทั้งครอบครัวเครียดมากก  ทำไงได้เราก็ต้องผ่าตัด  เราจะย้อนก่อนที่น้องจะเข้าโรงพยาบาลน้องพูดตลอดๆ  ว่า แม่ถ้าผ่าอีกครั้ง ผมไม่ไหวน่ะ แล้วก็มาพูดกับเราว่า ฝากดูแลพ่อแม่ด้วยย เราก็ใจหาย  ไม่คิดอะไรเพราะน้องแข็งแรงอยู่ จนตอนนี้  น้องเราผ่าตัดเสร็จ  อาการเหมือนจะดีตอนแรกๆ แล้วก็ทรุดมากกก  ตอนนี้ เกือบๆ เป็นเจ้าชายนิทรา ไม่สามารถพูดได้ เวลากินก็ต้องผ่านสายลงคอลงกะเพราะ  ได้แค่นอนอยู่บ้าน  พอไปถามหมอ  หมอบอกว่าอาการก้ต้องทรุดลงเรื่อยๆ  ที่เราผ่าตัดคือการรักษาชีวิตไว้เท่านั้น  

สุดท้ายเราแค่  ทำไมต้องเกิดกับคนดีๆ  แบบน้องเราด้วย   อนาคตกำลังจะได้ดี  น้องเราฝันอยากเป็นวิศวะ  ตั้งแต่เล็กๆ