สวัสดีค่ะก็ขอระบายอะไรหน่อยน่ะคะ
คือกดดันมานานมากแล้วค่ะ คือเราจบม.3ก็ย้าย รร ไปต่อที่โรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง นี้ก็ผ่านมาครึ่งเทอมแล้วยังรู้สึกเข้ากับเพื่อนใหม่ไม่ได้อยู่เลยค่ะ ยังดีนะคะมีเพื่อนมาเรียนด้วยอยู่ห้องเดียวกัน ทุกวันนี้ก็อยู่กับเพื่อน2คน มันก็ดีที่มีเพื่อนนะคะ แล้วเราเคยอยู่แบบกลุ่มใหญ่ทำอะไรก็ทำด้วยกัน มีไรปรึกษากันได้ทั้งเรื่องเรียนเรื่องอื่นๆ มีไรช่วยเหลือกันได้ เมื่อเทียบกับเพื่อนใหม่ เขาเห็นแก่ตัวมากเลยค่ะ มีำรก็ำม่สอนถึงสอนก็แบบวนไปวนมาเมื่อไม่เต็มใจสอนอ่ะค่ะ พอมาอยู่ที่นี้ก็รู้สึกเปรียบเทียบในใจว่า ตอนเราอยู่มอต้น ขนาดเราทุกข์ใจมากๆเรายังรู้สึกอุ่นใจรู้สึกสบายใจทั้งๆที่ทุกข์มากๆ แต่อยู่ที่นี้ขนาดเรามีความสุขอารมณ์ดีเรายังรู้สึกกดดันไม่กล้าทำอะไรเลย ตอนแรกเราเข้ามาก็มีกลุ่มเลยค่ะ6คน ไปๆมาๆ เพื่อนในกลุ่มมันมีหลายหัว นินทาไปมั่ว ขนาดสิ่งที่เราไม่ได้พูดไม่ได้ทำเขายังไปบอกกับคนอื่นว่าเราพูดงี้ทำแบบนี้ แต่เราก็เงียบยังไม่อยากตอบโต้ไรหลอก มีอะไรหลายอย่างที่เรารู้แล้วมันแย่มาก เวลาเข้ามาหาเราะวกเขาจะเข้ามาตอนนี้เราสามารถเป็นประโยชน์กับเขาเท่านั้น เราสำคัญแค่นี้หลอคะ เราอยากย้อนเวลาไปอยู่กับเพื่อนเก่าเรา ถึงพวกมันจะไม่เคยปลอบใจเราเวลาเราเสียใจแต่พวกมันก็จะทำให้เรายิ้มได้ แต่ที่นี้เราอยู่ด้วยน้ำตา ความกดดัน หลายๆอย่าง ทั้งต้องเรียนให้เก่ง(เราอยู่ห้องพิเศษแน่นวิทคณิต จะมีครูฝากความหวังว่าต้องเก่ง 😢) คือเราทุกข์มาก เวลาเพื่อนขอลอกข้อสอบเราเราก็ให้ลอกด้วยความเต็มใจ แต่พอขอลอกบ้างเขากลับทำเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เราบอกไรงี้ ทำเป็นไม่เห็น เราคิดถึงเพื่อนเก่ามาก มากจนน้ำตามันไหล มันร้องไห้ให้กับความคิดถึง มันเหมือนครอบครัว ที่มีแต่ความรักความเข้าใจ บางทีเราก็คิดว่าเราดีไปหลอถึงทนอยู่กับสังคมใส่หน้ากากแบบนี้ไม่ได้ คือมีคนนึงมานินทาคนนี้ให้เราฟังว่าเขาเกลียดมากไรงี้พอเขาเจอหน้ากันก็ยิ้มใผ้กันเล่นกันเหมือนมันไม่เคยเกลียดกันแต่ก็มานินทาให้เราฟังบ่อยๆ เราไม่ชอบสังคมแบบนี้เลยค่ะ มันทรมารมาก มันกดดันสุดๆ
จะผ่านพ้นไปยังไง?
คือกดดันมานานมากแล้วค่ะ คือเราจบม.3ก็ย้าย รร ไปต่อที่โรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง นี้ก็ผ่านมาครึ่งเทอมแล้วยังรู้สึกเข้ากับเพื่อนใหม่ไม่ได้อยู่เลยค่ะ ยังดีนะคะมีเพื่อนมาเรียนด้วยอยู่ห้องเดียวกัน ทุกวันนี้ก็อยู่กับเพื่อน2คน มันก็ดีที่มีเพื่อนนะคะ แล้วเราเคยอยู่แบบกลุ่มใหญ่ทำอะไรก็ทำด้วยกัน มีไรปรึกษากันได้ทั้งเรื่องเรียนเรื่องอื่นๆ มีไรช่วยเหลือกันได้ เมื่อเทียบกับเพื่อนใหม่ เขาเห็นแก่ตัวมากเลยค่ะ มีำรก็ำม่สอนถึงสอนก็แบบวนไปวนมาเมื่อไม่เต็มใจสอนอ่ะค่ะ พอมาอยู่ที่นี้ก็รู้สึกเปรียบเทียบในใจว่า ตอนเราอยู่มอต้น ขนาดเราทุกข์ใจมากๆเรายังรู้สึกอุ่นใจรู้สึกสบายใจทั้งๆที่ทุกข์มากๆ แต่อยู่ที่นี้ขนาดเรามีความสุขอารมณ์ดีเรายังรู้สึกกดดันไม่กล้าทำอะไรเลย ตอนแรกเราเข้ามาก็มีกลุ่มเลยค่ะ6คน ไปๆมาๆ เพื่อนในกลุ่มมันมีหลายหัว นินทาไปมั่ว ขนาดสิ่งที่เราไม่ได้พูดไม่ได้ทำเขายังไปบอกกับคนอื่นว่าเราพูดงี้ทำแบบนี้ แต่เราก็เงียบยังไม่อยากตอบโต้ไรหลอก มีอะไรหลายอย่างที่เรารู้แล้วมันแย่มาก เวลาเข้ามาหาเราะวกเขาจะเข้ามาตอนนี้เราสามารถเป็นประโยชน์กับเขาเท่านั้น เราสำคัญแค่นี้หลอคะ เราอยากย้อนเวลาไปอยู่กับเพื่อนเก่าเรา ถึงพวกมันจะไม่เคยปลอบใจเราเวลาเราเสียใจแต่พวกมันก็จะทำให้เรายิ้มได้ แต่ที่นี้เราอยู่ด้วยน้ำตา ความกดดัน หลายๆอย่าง ทั้งต้องเรียนให้เก่ง(เราอยู่ห้องพิเศษแน่นวิทคณิต จะมีครูฝากความหวังว่าต้องเก่ง 😢) คือเราทุกข์มาก เวลาเพื่อนขอลอกข้อสอบเราเราก็ให้ลอกด้วยความเต็มใจ แต่พอขอลอกบ้างเขากลับทำเหมือนไม่เข้าใจในสิ่งที่เราบอกไรงี้ ทำเป็นไม่เห็น เราคิดถึงเพื่อนเก่ามาก มากจนน้ำตามันไหล มันร้องไห้ให้กับความคิดถึง มันเหมือนครอบครัว ที่มีแต่ความรักความเข้าใจ บางทีเราก็คิดว่าเราดีไปหลอถึงทนอยู่กับสังคมใส่หน้ากากแบบนี้ไม่ได้ คือมีคนนึงมานินทาคนนี้ให้เราฟังว่าเขาเกลียดมากไรงี้พอเขาเจอหน้ากันก็ยิ้มใผ้กันเล่นกันเหมือนมันไม่เคยเกลียดกันแต่ก็มานินทาให้เราฟังบ่อยๆ เราไม่ชอบสังคมแบบนี้เลยค่ะ มันทรมารมาก มันกดดันสุดๆ