เราผิดมากไหมคะ?

สวัสดีค่ะ เรามีปัญหาและเราก็เครียดมากในตอนนี้เหมือนเครียดแล้วเก็บกดสะสมมานาน เราเป็นลูกคนโตค่ะเรียนปี2มีน้องขาย1คนเรียนประถม เราจบมอ6ก็อยากเรียนมหาลัยอยากใช้ชีวิตวัยรุ่ยยังไม่อยากทำงาน และคิดว่าในอนาคตแค่มอ6มันคงอยู่ยากอย่างน้อยต้องป.ตรีเลยขอแม่เรียนมหาลัย แม่ก็บ่นมากๆค่ะเพราะที่บ้านไม่ได้มีตังค์หรือรวยอะไร แต่แม่ก็หาเงินมาส่งเรา ตอนนี้เราเครียดมากเลยเพราะแม่เป็นหนี้เป็นสินแล้วหาเงินใช้เขาไม่ได้ บ่อยครั้งที่แม่โทรหาเราแล้วเสียงเหมือนเพิ่งร้องไห้มา เรารู้ว่าแม่เครียดมาก เราก็เครียดค่ะเครียดพอๆกับแม่เลยสงสารแม่รักแม่มาก เพราะทุกในบ้านแม่จ่ายคนเดียวเกือบหมดไม่ว่าจะค่ารถยนต์ที่พ่ออยากได้นักหนาบอกว่าจะส่งเองแม่เลยเออออตามไปสุดท้ายเป็นแม่ที่ต้องส่งค่ามอเตอร์ไซต์ก็แม่ส่ง พอถึงเวลาส่งรถพ่อก็บอกแม่ว่าให้ไปส่งถ้ารถโดนยึดโดนแน่ เรานี่งงมากไหนจะส่งเองแล้วแม่ส่งเองทุกงวดแต่พูดว่ารถตัวเอง หลายคนคงสงสัยว่าทำไมเราพูดแบบนี้ เรายอมรับว่าเราเกลียดและอคติกับพ่อมากเคยคิดว่าจะดีขึ้นแต่ไม่เลยค่ะยิ่งเห็นแม่ร้องไห้และบ่นให้ฟังเรายิ่งโกรธและโมโห เงินเดือนแม่หมื่นกว่ามันไม่พอเลยค่ะตอนนี้ แต่พ่อมีเงินเดือนหมื่นกว่าซึ่งรายจ่ายในบ้านไม่เคยจ่ายค่าน้ำค่าไฟค่ากับข้าวก็แม่จ่าย ส่วนพ่อเอาเงินไปกินเหล้า แต่เงินเขาเองก็ไม่พอใช้เราก็งงไปอีกว่าเงินเป็นหมื่นเดือนนึงไม่จ่ายอะไรทำไมไม่เหลือ เราเกลียดพ่อมาก พ่อเคยพูดว่าถ้าจะเรียนก็หาตังค์เรียนเอาเองเพราะเขาไม่ส่ง เราได้ยินแล้วจุกเลยค่ะน้ำตาไหลเลย ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมทำไมพ่อพูดแบบนี้ล่ะ เราเสียความรู้สึกมากไม่เฟลือเลยความรู้สึกดีๆกับพ่อ ขุดหาความรู้สึกดีกับพ่อก็นึกไม่ออก เราสงสารแม่มากช่วงนี้เป็นมรสุมชีวิตมาก แม่อยากให้เราออกจากมหาลัยออกไปทำงาน เราลืมบอหว่าเราอยู่หอแต่ถ้าอาทิตย์ไหนว่างเราก็กลับไปทำงานแถวๆบ้านเสาร์-อาทิตย์ เอาเงินมาไว้กินบ้าง ไม่ใช่ว่าเราแบมือขอเงินแม่อย่างเดียวนะคะ ปิดเทอมเราก็ทำงาน เราก็กู้กยศด้วย แต่มันไม่พอเลย แม่บอกเราเมื่อไม่กี่วันว่าอยากไปอยู่ที่อื่นจะพาน้องไปก็กลัวลำบากเราไม่ห้ามแม่นะคะ เพราะเราอยากให้แม่ลองออกมาเราอยากรู้ว่าถ้าไม่มีแม่พ่อจะอยู่ได้เหรอเพราะค่าใช้จ่ายมันไม่ใช่น้อยๆเลย แต่เรารู้ว่าแม่ไม่ไปหรอกแม่รักพ่อมากไม่งั้นไม่ทนมาจนทุกวันนี้หรอกค่ะ เราเคยเครียดจนกรีดข้อมือตัวเอง ร้องไห้คนเดียวในห้องตอนกลางคืน พอเช้าเราก็ทำตัวปกติ(ช่วงปิดเทอมตอนจบปี1) พอปี2เปิดเทอมมาอยู่หอเราอยู่กับเพื่อนเราจะเฮฮาพูดมากแต่พออยู่คนเดียวเราจะคิดมากและเครียด บางทีก็อยากร้องไห้ออกมา บางทีก็ร้องออกมาเลยแต่เพื่อนในเมทไม่เห็นนะคะเราไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นกลัวคนอื่นจะหาว่าอ่อนแอเรียกร้องความสนใจ มันเครียดไปหมดค่ะ เป็นห่วงแม่มากเพราะแม่แบกรับทุกอย่าง อยากช่วยแม่แต่อยากเรียนให้จบอ่ะค่ะยังไม่อยากออกตอนนี้เพราะเข้ามาแล้ว ร้องไห้แทบทุกครั้งหลังคุยกับแม่ เราคิดมากจนไม่กล้ากลับบ้านกลัวคนที่บ้านจะมองเราว่าเป็นลูกไม่ดีทำให้แม่ลำบาก กลัวว่าคนอื่นจะไม่ชอบเราจะเกลียดเรา ท้อมากนะคะ แต่พยายามปลอบใจว่าเดี๋ยวอะไรๆมันคงดีขึ้นแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ หรือเราควรออกไปทำงานแทนที่จะทะเยอทยานเรียนทั้งๆที่แม่ไม่มีเงินส่ง 😥 เราเครียดเพราะคิดว่าเป็นต้นเหตุที่แม่ต้องร้องไห้ทุกข์ใจ มันเป็นเพราะเรา