เวลาที่ผมชอบใคร ผมเคยคิดอยุ่เสมอ ว่าท่าเราแอบชอบเขาแบบนี้ต่อไปมันจะมีความสุขกว่ามั้ย แต่มีความสุขอย่างเดียวไม่พอ เรายังอยากครอบครองเขาอีกด้วย. แต่อีกแง่นึง คือท่าเราบอกเขาไปตรงๆ เขาอาจจะตอบตกลง รึไม่ตกลง นั้นเปนสิ่งที่ผมกลัว แต่ผมก้็ตัดสินใจเลือกที่จะบอกดีกว่า แต่หารุ้ไม่ว่าเขาไม่ได้ชอบเราเลย เราบอกเขาว่าเราชอบเขา เเล้วเราก้เลยขอเขาเปนเเฟน แต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาคือ คุยๆกันไปก่อน มีใครเปนเหมือนผมมั้ย?? คำตอบนี้ มันทำให้เสียความรุ้สึดมาก หรือเรารุ้สึกไปเองฝ่ายเดียว หลังจากที่เรื่องผ่านไป เทอก้ค่อยๆห่าง แชทไม่ค่อยตอบ ไม่ทักมา ท่าวันนั้นเขาตอบว่าไม่ได้ชอบเราตั้งแต่ที่เเรกมันคงจะรุ้สึกดีกว่านี้ ตอนที่ไม่ได้บอก ก้คุยกันดี ดูสนิทสนมกันมาก ชวนไปนั้นไปนี่ แสดงท่าทีว่าหวงกัน แต่พอถึงเวลาเราพุดความจริงเขากับไม่รุ้สึกอะไรกับเราเลย. เเล้วเหตุการแบบนี้ ไม่ได้เป็นแค่ครั้งเดียว. เป็นทุกครัง ต่อไป ก้คงจะมองหน้ากันไม่ติดเเน่ๆ. รุ้สึกผิดเลยแหละที่พุดความจริง รุ้งี้น่าจะเกบไว้เงียบๆต่อไปน่าจะมีความสุขกว่า. เพื่อนๆเป็นเหมือนผมมั้ย???
เป็นเหมือนผมมั้ย. เวลาที่ชอบใครแต่พอบอกความจริงกับเขาไปเขาจะหายเงียบไป