แอบรักนี้มันโคตะระทรมานเลยเนอะ ว่าม่ะ ใครกำลังเป็นแบบนี้มาแชร์กันหน่อยค่ะ

เห็นหน้ากันทุกวัน เดินผ่านกันทุกวัน ไปกินข้าวด้วยกัน คุยกัน
แต่แมร่ง ทำอะไรไม่ได้เลย แสดงออกอะไรไม่ได้เลย คือมันอึกอัด บางทีแอบมองก็นั่งยิ้มอยู่คนเดียว
เขาเดินมาใกล้ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าแม้แต่จะมอง จพเอาตัวเองออกมาจากความรู้สึกนั้นได้อย่างไร
ยังไม่บอกความรู้สึกไปหรอก กลัวเขามีเจ้าของ กลัวเขาเกลียด กลัวเขาไม่คุยด้วยอีกเลย
เก็บไว้ให้มันตายไปกะเราแล้วกัน สักวันเราจะเลิกรักเทอได้ สาธุ๊

***แต่ตอนนี้อยากตะโกนว่า กรูรักมุงว่ะ