ตอนนี้เราเครียดมากค่ะ เวลาอยู่บ้านทีไรไม่มีความสุขเลย เดี๋ยวนี้พ่อกับแม่ทะเลาำะกันบ่อย ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็น หรือว่าเค้าอยู่ใกล้กันเกินไปหรือเปล่าคะ คือตั้งแต่ 5 ปีที่แล้วพ่อเราตกงานค่ะ หางานมาเรื่อยๆแต่ก็หายากอยู่ (พ่ออายุ50) ส่วนแม่ไม่ได้ทำงานอะไร เป็นแม่บ้านมานานแล้ว พักหลังๆเวลาอยู่บ้านนี่ถ้าพูดไม่ถูกหูหรือไม่ถูกใจกันเค้าจะด่าแบบหยาบคายเลยค่ะแล้วส่วนใหญ่จะไม่คุยกันเอง แต่มาพูดให้เราฟังแทน ทั้งสองฝ่ายเลยค่ะเราปวดหัวมากจริงๆ ที่เรากลัวคืออีกไม่นานต้องกลับไปอยู่หอที่มหาวิทยาลัย แล้วก็จะเหลือน้องอยู่อีกคน เราไม่อยากให้เค้าซึมซับอะไรร้ายๆแบบนี้ ส่วนตัวคิดว่า เรากับน้องก็ไม่เคยทำอะไรให้เค้าผิดหวังเลย ทำตัวดีมาตลอด ไม่เคยขัดใจอะไรสักอย่าง เพราะถูกสอนมาว่าสิ่งที่เค้าให้นั้นดีเสมอ แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าเราถูกปิดกั้นมากเกินไป ให้อยู่แต่บ้านตลอด ห้ามเที่ยวกับเพื่อน ห้ามทำอะไรนอกลู่นอกทาง ห้ามไปไหนคนเดียว จนตอนนี้ไปไหนไม่เป็นเลยค่ะนอกจากละแวกบ้านตัวเอง แต่เรื่องนี้เราไม่ค่อยซีเรียสเพราะคิดว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่กว่านี้คงฝึกกันได้ ไม่ใช่ว่าไม่รักพ่อแม่หรือไม่ชอบอยู่บ้านนะคะ ชอบมาก แต่มันเครียดจริงๆที่อยู่บ้านแล้วอยากจะมีความสุข มีรอยยิ้มให้กันทุกวัน เดี๋ยวนี้มีแต่เสียงทะเลาะ คอยพูดให้เค้าเข้าใจกันบ้างแต่ไม่เป็นผลเลยค่ะ เค้าบอกว่าเรามันเด็กเกินไปไม่เข้าใจอะไรหรอก โดนมองว่าเป็นเด็กน้อยอยู่เรื่อย ไม่ฟังเลยค่ะว่าเราจะพูดอะไรไปบ้าง อยากรู้ว่าบ้านอื่นๆเป็นกันบ้างไหม แล้วมีแนวทางแก้ไขได้ยังไงคะ อยากได้บรรยากาศแล้วก็ความรักเดิมๆกลับเข้ามาในบ้าน
เครียดมาก อยู่บ้านไม่มีความสุขเลย จะแก้ไขยังไงดีคะ??