ยินเสียงดังระฆังแตรฆ้อง
ชะเง้อมองในแถวทางใหญ่
เห็นภูมีจอมณรงค์ทรงชัย
เสด็จไปกลางพหลโยธา
รายล้อมด้วยเหล่าทหารชาญฉกรรจ์
หมู่ไพร่พลหมื่นพันแน่นหนา
จวนจะพลาดคลาดหายสายตา
ให้อาวรณ์อุรารำพึง
นึกถึงกาลหนหลังครั้งก่อน
ยังเยาว์วัยละอ่อนน้อยหนึ่ง
เป็นเพื่อนเล่นโอรสน้อยคอยดึง
มาวันนี้ต้องพึงจากกัน
เสด็จยกพหลพลห้าว
ไปในคราวบ้านเมืองคับขัน
แค่เพียงได้มองหน้าสบตากัน
ยังมิทันเอ่ยคำจะร่ำลา
ในอกอ่อนอาลัยใจสั่น
มิอาจกลั้นน้ำใสนองหน้า
แสนเจ็บช้ำกำสรดหยดน้ำตา
วันนี้เจ้าภัสดาต้องไป
สุดจะฝืนตระหนกในอกนี้
ก็วิ่งขึ้นไปที่กำแพงใหญ่
พระโอรสเฝ้าถนอมเจ้าจอมใจ
เหลียวหลังมาแต่ไกลสบสายตา
ในดวงเนตรแดงกล่ำร่ำร้อง
เจ้าพี่จะทิ้งน้องไปต่อหน้า
มิอาจรู้สายพระเนตรที่ทอดมา
ด้วยสงสารกานดาฤๅว่าไร