คือผมเคยมีแฟนที่น่ารักกับผมมาก เธอดูแลผม ตามใจผม ยอมเพื่อผมแม้กระทั้งเรื่อง 18+(แต่ยังไม่เคยซั่มกันนะ) ผมก็ดีต่อเธอนะไม่นอกใจ เสมอต้นเสมอปลาย ผมตามใจเธอ เธออยากไปไหนผมพาไป ยากลำบากแค่ไหนผมก็จะไป/จะทำ แต่ปัจจจุบันเธอบอกเลิกผมเพราะเธอลืมแฟนเก่าไม่ได้ (เธอเป็นฝ่ายบอกเลิกเอง และอยากกลับไปเอง)
ในตอนสุดท้ายมีบทสนทนาว่า
ผม:ที่ผ่านมารักเรามั้ย
เธอ:รักสิ รักเธอแบบเป็นคนในครอบครัว
ผม:เราทำอะไรผิดให้เธอไม่พอใจอ่ะ
เธอ:เธอเป็นผู้ชายที่ดีมาก เราแย่เองแหละ
ผม:นี่พึ่งผ่านมาปีเดียวเองนะ คงไม่แปลกหรอกที่จะลืมแฟนเก่าไม่ลงอ่ะ ทำไมไม่ลดสถานะจากแฟนเป็นเพื่อนที่แสนดี แล้วเธอก็ใช้เวลาทบทวนกับตัวเองซัก 3-4 ปี แล้วพอโอเคแล้วก็กลับมาคบกัน ชีวิตคู่ตอนนี้แฮปปี้ดีอยู่แล้ว ?
เธอ:เราอยากกลับไปหาแฟนเก่าอ่ะ อยากลองดูซักตั้ง
ผม:เธอเป็นฝ่ายเลิกเองไม่ใช้หรอ ไหนใครบอกกับเราว่า "เราเจอกันช้าไป" เนี่ยเรามาคู่กับเธอแล้ว
ผม:เธอจำตอนที่เธอเลิกกับแฟนเก่าไม่ได้หรือ ว่าเขาทำให้เธอต้องเสียใจแค่ไหนเธอถึงเลิกกับเขาอ่ะ เขาทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ เขารับปากว่าจะไม่ทำแล้วแต่ก็ยังทำ(แล้วมันก็หลายครั้งจนเธอต้องเสียน้ำตา) แต่เราอ่ะ ทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบเรารับปากว่าจะไม่ทำ แล้วเราก็ไม่ทำแล้วจริง ๆ
เธอ:จำได้
เธอ:แต่เราขอโทษ เราเป็นแค่เพื่อนที่แสนดีกันเถอะนะ
ผม:เธอรักเราจริงๆรึป่าว ที่ผ่านมามันคืออะไรอ่ะ
เธอ:ก็บอกแล้วว่าถ้าลืมแฟนคนเก่าได้ก็ ทำไปนานแล้ว
ผม:งั้นก็ได้(ผมยอม) เรากลับมาเป็นเพื่อนกัน แล้วเธอก็รอแฟนเก่าต่อไปจนจบ 4 ปี ถ้าแฟนเก่าเธอเลือกเธอ เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าแฟนเก่าไม่เอาเธอแล้ว ก็กลับมาคบกับเรานะ
เธอ:มันเรื่องของอนาคตป่ะ
ผม:อ่าวไหนที่ผ่านมาบอกว่ารักเราจริง ที่เลิกกันเพราะลืมแฟนเก่าไม่ได้ แล้วถ้าแฟนเก่าไม่เอาเธอแล้วก็หมดพันธนาการแล้ว ทำไมไม่กลับมาหาเราอ่ะ
เธอ:จะให้อธิบายอีกกี่รอบ ก็บอกถ้าลืมแฟนเก่าได้ก็ทำไปนานแล้ว
สรุป เค้ารักผมจริงๆรึป่าว หรือเค้าแค่หลอกผมให้ผมรักเค้าแล้วทิ้งผมไปอย่างไม่ใยดี ความทรงจำดีๆร่วมกันก็มีเยอะ แต่เค้ากลับลืมได้ง่ายๆภายในไม่กี่วัน ความรักที่แฮปปี้เค้ามาพังมันด้วยมือของเค้าเอง
เค้ารักเราจริงรึป่าว
ในตอนสุดท้ายมีบทสนทนาว่า
ผม:ที่ผ่านมารักเรามั้ย
เธอ:รักสิ รักเธอแบบเป็นคนในครอบครัว
ผม:เราทำอะไรผิดให้เธอไม่พอใจอ่ะ
เธอ:เธอเป็นผู้ชายที่ดีมาก เราแย่เองแหละ
ผม:นี่พึ่งผ่านมาปีเดียวเองนะ คงไม่แปลกหรอกที่จะลืมแฟนเก่าไม่ลงอ่ะ ทำไมไม่ลดสถานะจากแฟนเป็นเพื่อนที่แสนดี แล้วเธอก็ใช้เวลาทบทวนกับตัวเองซัก 3-4 ปี แล้วพอโอเคแล้วก็กลับมาคบกัน ชีวิตคู่ตอนนี้แฮปปี้ดีอยู่แล้ว ?
เธอ:เราอยากกลับไปหาแฟนเก่าอ่ะ อยากลองดูซักตั้ง
ผม:เธอเป็นฝ่ายเลิกเองไม่ใช้หรอ ไหนใครบอกกับเราว่า "เราเจอกันช้าไป" เนี่ยเรามาคู่กับเธอแล้ว
ผม:เธอจำตอนที่เธอเลิกกับแฟนเก่าไม่ได้หรือ ว่าเขาทำให้เธอต้องเสียใจแค่ไหนเธอถึงเลิกกับเขาอ่ะ เขาทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ เขารับปากว่าจะไม่ทำแล้วแต่ก็ยังทำ(แล้วมันก็หลายครั้งจนเธอต้องเสียน้ำตา) แต่เราอ่ะ ทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบเรารับปากว่าจะไม่ทำ แล้วเราก็ไม่ทำแล้วจริง ๆ
เธอ:จำได้
เธอ:แต่เราขอโทษ เราเป็นแค่เพื่อนที่แสนดีกันเถอะนะ
ผม:เธอรักเราจริงๆรึป่าว ที่ผ่านมามันคืออะไรอ่ะ
เธอ:ก็บอกแล้วว่าถ้าลืมแฟนคนเก่าได้ก็ ทำไปนานแล้ว
ผม:งั้นก็ได้(ผมยอม) เรากลับมาเป็นเพื่อนกัน แล้วเธอก็รอแฟนเก่าต่อไปจนจบ 4 ปี ถ้าแฟนเก่าเธอเลือกเธอ เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ถ้าแฟนเก่าไม่เอาเธอแล้ว ก็กลับมาคบกับเรานะ
เธอ:มันเรื่องของอนาคตป่ะ
ผม:อ่าวไหนที่ผ่านมาบอกว่ารักเราจริง ที่เลิกกันเพราะลืมแฟนเก่าไม่ได้ แล้วถ้าแฟนเก่าไม่เอาเธอแล้วก็หมดพันธนาการแล้ว ทำไมไม่กลับมาหาเราอ่ะ
เธอ:จะให้อธิบายอีกกี่รอบ ก็บอกถ้าลืมแฟนเก่าได้ก็ทำไปนานแล้ว
สรุป เค้ารักผมจริงๆรึป่าว หรือเค้าแค่หลอกผมให้ผมรักเค้าแล้วทิ้งผมไปอย่างไม่ใยดี ความทรงจำดีๆร่วมกันก็มีเยอะ แต่เค้ากลับลืมได้ง่ายๆภายในไม่กี่วัน ความรักที่แฮปปี้เค้ามาพังมันด้วยมือของเค้าเอง