สวัสดีคะ ยืมกระทู้พี่มาอยากจะมาเล่าประสปการณ์ที่แฟนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุมอเตอร์ไซค์บิ้คไบรค์ให้ฟังคะ
เราชื่อเอมคะ ส่วนแฟนชื่อต้น(นามสมมุติ)แฟนกับเราอายุเท่ากันคะ คบกันมาปีที9 มีแพลนจะแต่งกันสิ้นปี ย้อนกลับไปก่อนเเฟนจะเสีย แฟนเราเป็นคนน่ารัก ตื่นเช้ามาจะจุ้บเท้าเราทุกครั้ง ก่อนนอนจะหอมเราบอกรักเราจุ้บเหม่งเราก่อนนอนทุกคืน มันเลยกลายเป็นความเคยชิน จนวันนึงที่มันขาดไม่ได้ ถ้าวันไหนที่เค้าไม่ทำ เราจะรู้สึกว่าเค้าแปลกไป เค้าเป็นคนดีสำหรับเราที่1เลยคะ งานอะไรที่กนักๆ เค้าจะทำให้หมด ซักเกงในเสื้อในล้างจานเค้าทำให้ตลอด เรื่องผู้หญิงก็ไม่เคยมีมารบกวนเลย และเค้าก็สม่ำเสมอมาโดยตลอดนะคะ กับครอบครัวเราก็รักเค้ามาก. ครอบครัวเค้าก็เช่นกัน เราคิดมาตลอดเลยนะคะ ชีวิตเราโชคดีมากที่ได้เจอกับเค้า. แต่เสียที่เราเอาแต่ใจชอบโมโหรายใส่เค้า บอกเลิกทุกวัน ตีบ้างละกระทืบบ้างละเค้าก็ไม่เคยทำรายเรากลับเลย ไม่เคยจะไปจากเราด้วยซ่ำจนวันนึงวันที่เค้าออกมอเตอร์ไซค์มา เป็นรถบิ้คไบรค์ขนาดใหญ่ความเร็วคือเร็วมาก เราค้านตั้งแต่เค้าออกแบ้วนะคะ ว่าห่วงนะมันอันตราย. แต่เค้าขอ เพราะมันเป็นความฝันของเราตั้งแต่เด็ก เค้าสัญญาว่าจะขับแบบปลอดภัย เราก็นะความฝันของเค้า ก็ให้เค้าคะ เค้าออกมาก็ขับไปเรื่อยๆแต่งนั้นแต่งนี้ไปตามความสุขเค้าอะเน้าะ วันที่เกิดเหตุ เป็นวันที่ฝนตกคะ และถนนลื่น เรากับเค้าไปกินหมูกะทะกัน จนกลับมาจะถึงบ้านอยู่แล้วและเราลืมกระเป๋าเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ไว้ที่ร้าน ฝนดันตกพอดีเค้าเลยอาสาจะขับไปเอาให้ เราก็ว่าไม่เป็นไรรอฝนหยุดค่อยไปเอาด้วยกัน เค้าก็ดื้อดึงจนไปให้ได้แหละคะ. เราก็รอ ผ่านไปประมาน20นาที เบอร์เค้าก็โทรกลับมาแต่ไม่ใช้เสียงเค้าเป็นเสียงผู้ชายปนกับรถหว่อใจเราสลายตั้งแต่ได้ยินเสยงหว่อเลยคะ. แฟนเราขี่รถชนกับรถกระบะเสียชีวิตคาที่ ความเร็วบวกกับถนนที่ลื่น เราลมจับเลยคะพยายามประคอลตัวเองหารถนั่งไปหาเค้า ภาวนาให้ฝัน ตบหน้าตัวเองแรงๆก็แล้ว เลือดกลบปากก็แล้ว สุดท้ายต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ไปถึงที่เกิดเหตุรถมอไซค์พังยับเยิน ที่เราใจสลายกว่านั้นคือพี่ปอเต็งตึงพาเราไปหาแฟนเราเราทรุดเลยคะพยายามกอดเค้า ถามเค้าว่าทำไมถึงทิ้งกันไปแบบนี้ ไหนว่าจะรักกันไปจนแก่ไงเราทำใจไม่ได้จริงๆคะ ยิ่งย้อนกลับไปคิดย่งจะตายตาม ความรู้สึกตอนนั้น อยากตายตามไปเลย จนวันเผา เรานั่งเผาหน้าโรงทุกคืนเลยคะ กว่าจะผ่านไปจนวันเผาแต่ทางวัดไม่ขอเปิดโรงสภาพคือเละ ค้ากะจะให้ร่ำลาครั้งสุดท้ายแล้วเผาเลย ตอนเผาคือเราร้องใหไม่หยุดร่างของเค้าเนื้อของเค้าจะหายไปแล้ว เราจะอยู่ยังไงต่อไปนี้ ไม่มีเค้า ไม่มีคนเคยกอดเคยเคียง จะทำยังไง กว่าจะผ่านไปได้มันยากมากคะ วันที่ต้องอยู่คนเดียว จะทำอะไรจะกินอะไรมันก็กินไม่ลงทำไม่ลง จนช่วงนึงที่บ้าหนักๆ ทำทุกอย่างที่คนโบราญเค้าห้าม ขี้เถ้าป้ายตาบ้างจุดธุปดอกเดียวทุกคื ไปนั่งหน้ารูปศพเค้าทุกคืนๆแต่ก็ไม่เคยเห็นเลย พูดทุกคืนว่าออกมาให้เจอนะโกรธจริงๆนะถ้าไปแบบนี้ ตอนอยู่ห้อง เสื้อผ้าที่เค้าใส่เราไม่อาไปซักนั่งดมนอนกอดอยู่อย่างนั้น ทุกคืนก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกคืนมานั้งร้องให้ ทำไมไม่มานอนกอดเลย ไม่มีคนจุ้บเหม่งเค้านอนไม่หลับนะรู้มั้ย ทำไมถึงทิ้งกันได้ลงไหนว่ารักไง เวลาได้ยินเสียงอะไรนิ้ดๆหน่อยๆก็คิดว่าเค้ามาหาแน่ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ จนแม่เรากับแม่เค้ามาพาไวัดไปทำบุญ เรานั่งคุยกับแม่เค้าว่าเราจะอยู่ยังไงทุกคืนเรานอนไม่เคยหลับ ถึงหลับก็ต้องสะดุ้งตื่นมาตลอด เวลากำลังจะเข้าปีที่10 ที่อยู่ด้วยกันมาอยู่ด้วยกันทุกคืนทุกวัน เราจะทำยังไง ชีวิตเราจะเดินไปต่อยังไง แม่เค้าก็พยายามปลอบเรา แม่เราก็ร้องไห้สงสารเรา พยายามทำใจรู้ว่ายากแต่ก็ไม่เคยทำได้ พระก็บอก่าเค้าไปไหนไม่ได้เพราะเค้าห่วงเรา เราเป็นเชือกที่ผูกเค้าไว้ เราไม่อยากปล่อเค้าไป ไม่มีตัวตนแต่ขอเป็นวิญญานก็ไม่ได้เลยหรอ. เวลาผ่านมาเราไม่ได้เข้มแข็งขึ้นเลยกลับอ่อนแอลงตลอดด้วยซ่ำแต่ในเมื่อเค้าไม่อยู่กับเราแล้ว เราควจจะปล่อยเค้าไป เหลือเอาไว้เป็นความทรงจำ ถึงแหมจะถึงทรมานแค่ไหนก็ต้องทำใจยอมรับ คนตายไปดีแล้ว คนอยู่ก็ต้องอยู่ให้ได้. ฝากเตือนใจไว้เป็นอุทาหรณ์นะคะ รักกันให้มากๆ เราไม่รู้ว่าวันไหนจะจากกันไป อย่างเราทุกวันนี้ก็ร้องไห้ทุกคืนเหมือนเดิมคะคิดถึงเค้าเหมือนเดิม^^ ฝากไปด้วยนะคะ ขับรถขับรากันระวังๆนะคะ คนข้างหลังเป้นห่วงเสมนะคะ อบคุณมากๆนะคะที่อ่านมาจนจบ
แฟนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถบิ้คไบรค์
เราชื่อเอมคะ ส่วนแฟนชื่อต้น(นามสมมุติ)แฟนกับเราอายุเท่ากันคะ คบกันมาปีที9 มีแพลนจะแต่งกันสิ้นปี ย้อนกลับไปก่อนเเฟนจะเสีย แฟนเราเป็นคนน่ารัก ตื่นเช้ามาจะจุ้บเท้าเราทุกครั้ง ก่อนนอนจะหอมเราบอกรักเราจุ้บเหม่งเราก่อนนอนทุกคืน มันเลยกลายเป็นความเคยชิน จนวันนึงที่มันขาดไม่ได้ ถ้าวันไหนที่เค้าไม่ทำ เราจะรู้สึกว่าเค้าแปลกไป เค้าเป็นคนดีสำหรับเราที่1เลยคะ งานอะไรที่กนักๆ เค้าจะทำให้หมด ซักเกงในเสื้อในล้างจานเค้าทำให้ตลอด เรื่องผู้หญิงก็ไม่เคยมีมารบกวนเลย และเค้าก็สม่ำเสมอมาโดยตลอดนะคะ กับครอบครัวเราก็รักเค้ามาก. ครอบครัวเค้าก็เช่นกัน เราคิดมาตลอดเลยนะคะ ชีวิตเราโชคดีมากที่ได้เจอกับเค้า. แต่เสียที่เราเอาแต่ใจชอบโมโหรายใส่เค้า บอกเลิกทุกวัน ตีบ้างละกระทืบบ้างละเค้าก็ไม่เคยทำรายเรากลับเลย ไม่เคยจะไปจากเราด้วยซ่ำจนวันนึงวันที่เค้าออกมอเตอร์ไซค์มา เป็นรถบิ้คไบรค์ขนาดใหญ่ความเร็วคือเร็วมาก เราค้านตั้งแต่เค้าออกแบ้วนะคะ ว่าห่วงนะมันอันตราย. แต่เค้าขอ เพราะมันเป็นความฝันของเราตั้งแต่เด็ก เค้าสัญญาว่าจะขับแบบปลอดภัย เราก็นะความฝันของเค้า ก็ให้เค้าคะ เค้าออกมาก็ขับไปเรื่อยๆแต่งนั้นแต่งนี้ไปตามความสุขเค้าอะเน้าะ วันที่เกิดเหตุ เป็นวันที่ฝนตกคะ และถนนลื่น เรากับเค้าไปกินหมูกะทะกัน จนกลับมาจะถึงบ้านอยู่แล้วและเราลืมกระเป๋าเสื้อผ้าที่ซื้อมาใหม่ไว้ที่ร้าน ฝนดันตกพอดีเค้าเลยอาสาจะขับไปเอาให้ เราก็ว่าไม่เป็นไรรอฝนหยุดค่อยไปเอาด้วยกัน เค้าก็ดื้อดึงจนไปให้ได้แหละคะ. เราก็รอ ผ่านไปประมาน20นาที เบอร์เค้าก็โทรกลับมาแต่ไม่ใช้เสียงเค้าเป็นเสียงผู้ชายปนกับรถหว่อใจเราสลายตั้งแต่ได้ยินเสยงหว่อเลยคะ. แฟนเราขี่รถชนกับรถกระบะเสียชีวิตคาที่ ความเร็วบวกกับถนนที่ลื่น เราลมจับเลยคะพยายามประคอลตัวเองหารถนั่งไปหาเค้า ภาวนาให้ฝัน ตบหน้าตัวเองแรงๆก็แล้ว เลือดกลบปากก็แล้ว สุดท้ายต้องยอมรับว่ามันคือเรื่องจริง ไปถึงที่เกิดเหตุรถมอไซค์พังยับเยิน ที่เราใจสลายกว่านั้นคือพี่ปอเต็งตึงพาเราไปหาแฟนเราเราทรุดเลยคะพยายามกอดเค้า ถามเค้าว่าทำไมถึงทิ้งกันไปแบบนี้ ไหนว่าจะรักกันไปจนแก่ไงเราทำใจไม่ได้จริงๆคะ ยิ่งย้อนกลับไปคิดย่งจะตายตาม ความรู้สึกตอนนั้น อยากตายตามไปเลย จนวันเผา เรานั่งเผาหน้าโรงทุกคืนเลยคะ กว่าจะผ่านไปจนวันเผาแต่ทางวัดไม่ขอเปิดโรงสภาพคือเละ ค้ากะจะให้ร่ำลาครั้งสุดท้ายแล้วเผาเลย ตอนเผาคือเราร้องใหไม่หยุดร่างของเค้าเนื้อของเค้าจะหายไปแล้ว เราจะอยู่ยังไงต่อไปนี้ ไม่มีเค้า ไม่มีคนเคยกอดเคยเคียง จะทำยังไง กว่าจะผ่านไปได้มันยากมากคะ วันที่ต้องอยู่คนเดียว จะทำอะไรจะกินอะไรมันก็กินไม่ลงทำไม่ลง จนช่วงนึงที่บ้าหนักๆ ทำทุกอย่างที่คนโบราญเค้าห้าม ขี้เถ้าป้ายตาบ้างจุดธุปดอกเดียวทุกคื ไปนั่งหน้ารูปศพเค้าทุกคืนๆแต่ก็ไม่เคยเห็นเลย พูดทุกคืนว่าออกมาให้เจอนะโกรธจริงๆนะถ้าไปแบบนี้ ตอนอยู่ห้อง เสื้อผ้าที่เค้าใส่เราไม่อาไปซักนั่งดมนอนกอดอยู่อย่างนั้น ทุกคืนก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกคืนมานั้งร้องให้ ทำไมไม่มานอนกอดเลย ไม่มีคนจุ้บเหม่งเค้านอนไม่หลับนะรู้มั้ย ทำไมถึงทิ้งกันได้ลงไหนว่ารักไง เวลาได้ยินเสียงอะไรนิ้ดๆหน่อยๆก็คิดว่าเค้ามาหาแน่ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ จนแม่เรากับแม่เค้ามาพาไวัดไปทำบุญ เรานั่งคุยกับแม่เค้าว่าเราจะอยู่ยังไงทุกคืนเรานอนไม่เคยหลับ ถึงหลับก็ต้องสะดุ้งตื่นมาตลอด เวลากำลังจะเข้าปีที่10 ที่อยู่ด้วยกันมาอยู่ด้วยกันทุกคืนทุกวัน เราจะทำยังไง ชีวิตเราจะเดินไปต่อยังไง แม่เค้าก็พยายามปลอบเรา แม่เราก็ร้องไห้สงสารเรา พยายามทำใจรู้ว่ายากแต่ก็ไม่เคยทำได้ พระก็บอก่าเค้าไปไหนไม่ได้เพราะเค้าห่วงเรา เราเป็นเชือกที่ผูกเค้าไว้ เราไม่อยากปล่อเค้าไป ไม่มีตัวตนแต่ขอเป็นวิญญานก็ไม่ได้เลยหรอ. เวลาผ่านมาเราไม่ได้เข้มแข็งขึ้นเลยกลับอ่อนแอลงตลอดด้วยซ่ำแต่ในเมื่อเค้าไม่อยู่กับเราแล้ว เราควจจะปล่อยเค้าไป เหลือเอาไว้เป็นความทรงจำ ถึงแหมจะถึงทรมานแค่ไหนก็ต้องทำใจยอมรับ คนตายไปดีแล้ว คนอยู่ก็ต้องอยู่ให้ได้. ฝากเตือนใจไว้เป็นอุทาหรณ์นะคะ รักกันให้มากๆ เราไม่รู้ว่าวันไหนจะจากกันไป อย่างเราทุกวันนี้ก็ร้องไห้ทุกคืนเหมือนเดิมคะคิดถึงเค้าเหมือนเดิม^^ ฝากไปด้วยนะคะ ขับรถขับรากันระวังๆนะคะ คนข้างหลังเป้นห่วงเสมนะคะ อบคุณมากๆนะคะที่อ่านมาจนจบ