ขอคำปรึกษาเรื่องพ่อหน่อยค่ะ ขอให้อ่านข้อมูลให้จบนะคะ ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะ มาขอคำปรึกษาเรื่องพ่อค่ะ เป็นเรื่องที่เก็บมาคิดนานมากแล้ว อยากจะระบาย แต่ไม่กล้าจะระบายกับใคร

ขอให้อ่านจนจบด้วยนะคะ

ก่อนอื่นเลย เรื่องนี้มันานมาพอควรแล้ว และมันเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เราขึ้นม.1 จนตอนนี้ม.3 ทั้งๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยก่อนหน้านี้ มันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย เพราะพ่อไม่เคยทำแลลนี้มาก่อน

พ่อไม่เคยกดดัน หรือทำให้รู้สึกแย่เลย เพราะเขาไม่ได้สนใจเราเท่าที่เป็นตอนนี้

มันเป็นเรื่องดีที่พ่อหันมาสนใจเรา ช่วยเราเรียน ช่วยเราติว ช่วยนู่นช่วยนี่ ช่วยจนหลายๆคนอิจฉาที่เรามีพ่อดีขนาดนี้ แต่ลึกๆแล้ว เรากลับรู้สึกว่าเราไม่ได้มีความสุขเลย

เราเป็นคนหน้าเหวี่ยง อารมณ์ร้อน ใจน้อย ชอบแสดงอารมณ์มาทางสีหน้า เป็นเด็กเอาแต่ใจ ทุกครั้งที่พ่อสั่งให้ทำนู่นทำนี่ เรามักจะทำหน้าเหวี่ยง แต่ก็ยอมทำ พ่อชอบบอกว่าเราทำหน้าเหมือนไม่อยากทำ ทั้งๆที่จริงๆแล้ว เราไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย

ไม่เคยรู้สึกว่ามันน่ารำคาญ

แต่เราชอบทำหน้านิ่ง เพราะเราไม่ได้รู้สึกจริงๆ จนพ่อคิดว่าเราหวี่ยง ทั้งไที่จริงๆไม่เคยรู้สึกเลย จนเรามักจะโดนดุบ่อยๆ เพราะโดนหาว่าไม่สนใจสิ่งรอบข้าง สนใจแค่ตัวเองเป็นดีพอ

บ้านเราอยู่ฐานะปานกลางถึงยากจน พ่อพูดเสมอว่าที่บ้านยากจนเป็นเพราะบ้านรก เพราะแม่เป็นคนทำ ของๆแม่มีมากมาย ทั้งๆที่เอาเข้าจริง ที่ของพ่อ เรายังรู้สึกว่ารกเลย แม่ก็ทำแค่ส่สนของแม่กับน้องเท่านั้นที่รก เพราะน้องต้องอยู่กับแม่ เพราะพ่อเคยทะเลาะกับแม่เรื่องใครจะเลี้ยงลูก ผลสรุปออกมาว่าพ่อจะเลี้ยงเรา และแม่จะเลี้ยงน้อง พ่อชอบบ่นแม่ แม่ชอบบ่นพ่อ แต่สุดท้าย ทั้งตู่ก็จะมาลงที่เรา และพอเราทำผิดก็จะโบยไปถึงแม่หรือพ่อ ว่าพอพ่อแม่เป็นงี้แล้วเราก็ต้องเป็นใช่มั้ย? ทั้งๆที่จริงๆนิสัยของเรา เราสร้างเอง

เราเป็นคนเฮฮา ชอบบ้าๆในเฟสบุ๊ค พอพ่อเห็น พ่อก็บอกว่าทำแบบนี้มันดูไม่ดี ลองถ่ายรูปแบบธรรมชาติดูสิ ที่ไม่ได้เก็ก ไม่ได้อะไรนัก ทั้งๆที่เราไม่อยากทำ เรารู้สึกส่าการเป็นตัวของตัวเองในเฟสมันดีที่สุด บ้าๆบอๆแบบที่จริงๆเป็นมันดีที่สุด ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ เวลาเราทำอะไรในเฟสอย่างบ่น วาดรูปแปลกๆลง พ่อก็จะบอกเสมอว่าอย่าทำเลย ทั้งๆที่เรารู้สึกว่ามันคือพื้นที่ของเรา ถึงจะจะมีญาติผู้ใหญ่เยอะแยะ แต่เราไม่ชอบการต้องทำตัวแบบที่ตัวเราไม่ได้เป็น

วันนี้พ่อเราให้เราไปเป็นถุงขยะของแม่ และบ่นว่าจะเก็บไว้ชิงโชคหรือไง เราขึ้นไปเก็บหน้าเหวี่ยงๆ ถามนู่นถามนี่ ถามว่าเอาถุงไปรองไหม? อยู่ในห้องไหน? เพราะขยะมันมีหลายห้อง มีทั้งเล็กน้อยไปถึงใหญ่ เลยถามว่าอันที่ใหญ่ที่สุดใช่ไหม? พ่อขึ้นมาและกระชากถุงไปจากเราไม่แรงแต่ก็ไม่เบา และบอกว่าถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ และพูดเรื่องเงิน พูดว่าอย่ามาบ่นนะถ้าบ้านเราจน ทั้งๆที่เราไม่เคยพูดเลย พูดว่าเราก็จะเป็นแบบแม่ใช่ไหม? ที่ชอบทำอะไรรกๆ

ในสายตาเรา ตอนนั้นพ่อกำลังโมโห พ่อไม่ฟังคำซักคำของเรา และไม่สนใจว่านำ้ตาของเรากำลังจะไหล

จนพ่อออกจากบ้านไป เรากรี้ดออกมาโดยไม่รู้ตัว

รู้สึกปวดสมองไปหมด ทุกอย่างมันเข้ามาในหัว

แต่พ่อไม่รู้ เพราะพ่อออกไปทำงานแล้ว

มีเราคนเดียวในบ้าน เราร้องไห้ เราเครียด แต่ทุกคนรู้ไหม?

พอเราคิดดีๆแล้ว เรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่รู้สึกกดดัน เราไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

เราอยากรู้หลายๆอย่าง

อยากหายเครียด

จนสิ่งเดียวที่คิดได้ในตอนนี้คือ ฆ่าตัวตาย แต่เราจะไม่ทำ

เพราะเรายังอยากมำอะไรอีกหลายอย่าง

แต่ตอนนี้ เราแค่อยากได้คำปรึกษา

ว่าตอนนี้ เราเป็นอะไรกันแน่? เศร้า? เพราะอะไร? ทำไม? แล้วจะมีทางไหมไม่ให้เป็นแบบนี้อีก

ขอคำปรึกษาด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ.