พอดีพ่อแม่เราเป็นข้าราชการระดับสูงแล้วอีกหน่อยจะเกษียณ พ่อแม่เราเค้าไม่ให้เราส่งเงินมาให้ใช้เพราะพ่อแม่เรามีเงินเป็นของตัวเองและไม่ได้ลำบาก เค้าเลยไม่ได้ให้เราส่งเป็นรายเดือนเพราะลำพังเราเงินไม่ได้เยอะมากมายอะไร แต่บังเอิญวันหนึ่งกำลังกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานเค้าก็เล่าเรื่องชีวิตเค้าว่าเค้าส่งเงินให้พ่อแม่ทุกเดือนเท่านั้นเท่านี้ พอวนมาหาที่เราเค้าถามเราว่าเคยส่งให้พ่อแม่บ้างมั้ย? เราเลยบอกว่าไม่เคยส่งเพราะพ่อแม่ไม่ต้องการ เค้าเลยออกแนวพูดเหน็บเราว่าควรจะส่งบ้าง พี่ส่งเดือนละเท่านั้นเท่านี้ พี่เคยพาพ่อไปกินบุฟเฟ่ต์ที่ดาดฟ้าโรงแรมนั้นโรงแรมนี้ ซื้อเสื้อยี่ห้อโน่นนี่นั่นให้พ่อ บลาๆๆ แล้วก็วนมาหาที่เราว่าเคยทำให้พ่อมั้ย เราก็ได้แต่บอกว่าเคยพาพ่อแม่ไปแต่พ่อแม่ชิงจ่ายเงินก่อนเพราะพ่อเราเค้าเงินเดือนเยอะกว่าเรา เค้าก็เหน็บเราอีกว่าเรานิสัยแบบนี้ไม่ไหว พ่อแม่แก่ไปเค้าทำงานไม่ได้เค้าจะเอาเงินที่ไหนดูแลตัวเองเราต้องดูแลเค้า เราเลยตอบกลับไปว่า พ่อบอกว่าไม่ต้องส่งเงินเพราะแก่ไปมีเงินบำนาญกินจนตายลำพังเงินเดือนบำนาญพ่อยังเยอะกว่าเงินเดือนหนูเลย พอตอบแค่นั้นล่ะคะ เพื่อนร่วมงานก็ว่าเราว่า อย่างนี้แหล่ะลูกข้าราชการคิดแบบนี้. พ่อแม่พี่ไม่ใช่ข้าราชการเลยต้องดูแล พ่อพี่เป็นชาวนาแต่ภูมิใจที่ทุกวันนี้ที่ได้ดูแลเค้า พี่เห็นบางคนพ่อแม่รวยเป็นพันล้านเค้ายังส่งให้พ่อแม่เค้าเลย เราก็สตั้นไป 10 วิ รู้สึกทำไมเราอกตัญญูจัง. วันต่อมาพอไปทำงานออกไปซื้อเสื้อสวยๆมาใส่ พี่ที่ทำงานก็เหน็บว่าขนาดเสื้อยังซื้อได้ กับพ่อแม่ตัวเองทำไมไม่ส่งตังค์บ้าง. เราดูเลวไปแล้วใช่มั้ยคะ. ทำไมเราดูเลวขนาดนี้ ลำพังเราก็เงินเดือนไม่เยอะ เลยไม่ได้ส่งแต่พ่อแม่เราไม่เดือดร้อน แต่ทำไมที่ทำงานต้องเอาเราไปนินทาเราไม่เข้าใจ อยากลาออกแล้วค่ะ เหนื่อยกับความคิด
โดนเพื่อนร่วมงานพูดใส่ว่า ไม่ส่งเงินให้พ่อแม่ เราผิดมากรึเปล่าคะ?