เล่าให้ฟังเฉยๆ

ผมเคยมีเพื่อนที่มหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่ง เรามีกัน7-8 คน ตอนแรกมันก็เหมือนจะรักกันดี ช่วยเหลือกันดี ผมเคยคิดว่าเพื่อนกลุ่มนี้คือเพื่อนที่อยู่ด้วยกันช่วยเหลือดูแลกันไปตลอดแน่ แต่พอถึงจะขึ้นปี2 คือภาคเราจะต้องเรียนซัมเมอร์ เรื่องมันเกิดที่ว่า ไม่รู้นะผมอาจจะคิดไปเองไปเองก็ได้โดยนิสัยผมเต็มร้อยกับเพื่อนๆในกลุ่มอยู่แล้ว แต่มันรู้สึกว่าเมื่อผมหมดประโยชน์ จริงๆก็ไม่หมดหรอกแค่เพื่อนในกลุ่มคิดว่าผมโง่ แต่พอผมทำได้คนที่ผมเคยเรียกว่าเป็นเพื่อนอะนะ รีบเข้ามาหาเลย แบบว่าทำไมรู้ถึงไม่บอก อ้าวพวกเปิดโอกาสให้บอกใหม วันๆไม่ทำไรจารสอนเปิดมีอถือ หลับ ไม่สนใจ เวลาสอบพวกนั้นก็จดโพย ผมเห็นแล้วย้อนกลับไปว่า นี้ผมตาถั่วขนาดนี้เลยเหรอ  แล้วอีกอย่างพอหมดประโยชน์กะพวกนั้นแล้วอะนะ กะเหมือนเดิม หมาเหมือนเดิมสิคับ 555 ผมคิดว่าผมคงเป็นตัวถ่วงเลยออกมาจากกลุ่มดีกว่า มันสบายใจกว่าเยอะ พวกเขาคงมีความสุขดี ผมรู้ มีชีวิตที่คิดว่าตัวเองฉลาด มีชีวิตที่ชอบปั่นหัวคนที่คิดว่าไม่ประโยชน์กับตัวเอง คนที่ผมเคยเรียกว่าเพื่อนคนพวกนั้น ผมตาบอดเรียกคนที่ไม่คิดว่าผมเป็นเพื่อนได้ยังไง 55
เล่าให้ฟังเฉยๆ ชีวิตมหาวิทยาลัยมันไม่ง่าย พวกเราต่างคนใส่หน้ากากเข้าหากัน แต่คนที่จริงใจมันก็มี คบใครเป้นเพื่อนก็ดูกันไปนานๆ เพื่อนแท้หายาก ในสังคมแบบนี้ ใช่ว่าคนที่เราคบกันอยู่จะจริงใจกับเราจริงๆ 555

พอละจบบบ นอนได้

ระบายเฉยๆ ..............