ตามหัวข้อ ผมเป็นเด็ก ม.6 คนนึง ที่ครอบครัวอยากให้มีอนาคตที่ดีเหมือนครอบครัวอื่นๆ ตอนนี้เรียนอยู่รร.ประจำจ.แห่งหนึ่ง เรียนห้องธรรมดาปกติ ผมมักจะโดนแม่ดูถูก ว่า ประชดอยู่ตลอดทุกวัน ชอบโดนด่าด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่แม่พล่ามยาว ด่ายับ เหมือนผมฆ่าใครตาย ความจริงแล้วจุดเนี้ยคือจุดที่ผมซึ่งเป็นเด็ก ม.6 อยากได้กำลังใจจากครอบครัว รึอย่างน้อยก็ได้การส่งเสริมจากพ่อแม่บ้าง พยายามเข้าใจพ่อแม่ว่าจน เราก็พยายามตั้งใจเรียน ไม่เที่ยวไม่เสเพล ตั้งใจเรียนมาตลอด พ่อพอถามไถ่เรื่องเรียนบ้าง ส่วนแม่ ไม่เคยมาถามไรเรื่องการเรียนเราเลย ด้านดีๆ เราไม่เคยพูด ต่อหน้าคนอื่นก็จะเอาด้านแย่ๆ เรามานั่งเม้า เราก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไป หลายๆ ทีผมเก็บกดละเอาไปเครียดเอง สรุปเป็นไมเกรนช่วงนึง พอเราเป็นละก็บ่นว่าต้องพาไปรักษาอีกละโน่นนี่งั้นงี้ ผมได้แต่ฟังแม่พูดเรื่องแย่ๆ เราออกมา จะอธิบายรึพูดคืนก็ไม่ได้จะว่าเรายอกย้อนละก็พูดว่าจะไล่ออกจากบ้านตลอด แบบ ไม่พอใจก็ออกไป บางทีเราอยากไปค่ายที่มหาลัยบ้าง ค่ายก็ถูกๆ 800-900 ไม่อยากใช้งบเกินเพราะเข้าใจแม่ แต่แม่ก็จะด่าไปเที่ยวไง อยากตามเพื่อนไง ซึ่งในหัวผมไม่มีพวกนี้เลย ท้อ
โดนแม่ตัวเองดูถูก และมองเราในแง่ลบตลอดเลย ให้กำลังใจตัวเองไงดีครับ