เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราเจอมาหมาดๆเลยค่ะ เมื่อเดือนที่แล้วเราเจอรุ่นพี่ที่ทำงานใหม่คนนึง เขาเป็นน่ารักเป็นพี่ที่น้องๆทุกคนรัก เขาดูนิ่งนะ เราก็คุยกับพี่เขาปปกติเหมือนพี่น้องทั่วไป แต่พอผ่านมาสัก 2 สัปดาห์ เราก็ไปเที่ยวกันมีเพื่อนๆแล้วก็พี่เขา วันนั้นเราเมามากจนพี่เขาต้องมาส่งที่คอนโด แล้วพี่เขาก็อยู่แลเราจนเราหลับ แล้วพี่เขาก็กลับบ้านไป พอวันต่อมาพี่เขาก็โทรมาหาเราว่าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง เราก็บอกว่าหายแล้ว และในวันเดียวกันพี่เขาก็มานั่งดื่มกับเราต่อที่คอนโดเรา ซื้อข้าวมาให้เรากิน แล้วนั้นพี่เขาก็บอกชอบเรา ซึ่งเราก็รู้สึกแปลกๆที่พี่เขาบอกชอบเรา เราเลยบอกพี่เขากลับว่า พี่ไม่ควรทำแบบนี้เพราะพี่เขามีแฟนแล้ว (เราเห็นจากในเฟสค่ะ)
พอหลังจากที่พี่เขาบอกชอบเราและเราปฏิเสธพี่เขาก็กลับบ้านไป และพอวันต่อมาพี่เขาก็คุยกับเราน้อยลง ไม่มองหน้าเราเหมือนเดิม เราทักพี่เขาก็ไม่ตอบ พี่เขาทำหน้าเศร้าตลอดเวลาเลย ซึ่งตอนนั้นพอเราเห็นเราก็ไม่สบายใจ พี่เขาเป็นแบบนั้นอยู่หลายวันเลยค่ะ เราเลยขอคุยกับพี่เขาตรงๆว่าเป็นอะไร เปิดใจคุยกัน เขาก็บอกว่าเขาไม่เป็นอะไร เขาขอโทษที่ทำให้เราคิดมาก เราก็เลยไม่เซ้าซี้พี่เขาอีก แต่พออีกสัก 1 สัปดาห์ ต่อมาเขาก็ยังเหมือนเดิมซึ่งเราก็รู้สึกแปลกมาก เราเริ่มรู้สึกเป็นห่วงพี่เขา อยากคุยด้วยอยากให้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม แต่เราก็ไม่กล้าคุยเพราะพี่เขามีเจ้าของแล้ว
แต่พอเราเริ่มเมาทีไรเราก็คิดถึงเขาแล้วเราก็โทรหาเขา ซึ่งเขาก็รับสายเราทุกครั้งนะคะ วันนั้นที่เราโทรหาเขาเราก็ถามเขาว่าถ้าเราจะคุยกันเหมือนเดิมมันไม่ได้หรอ คือเขาเขาก็บอกว่าเขาคิดกับเราแบบนั้นไม่ได้ แล้ววันนั้นมันก็ทำให้เรารู้ว่าเราเริ่มรู้สึกกับเขาขึ้นมาจริงๆแล้ว เรารู้สึกผิดที่เราชอบคนมีเจ้าของแต่เราก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ พอหลังจากวั้นนั้น เราก็คุยกับพี่เขาทุกวัน พี่เขาก็โทรหาเราทุกวัน เจอกันทุกวัน เขาชอบชวนเรากินข้าว ไปนู้นไปนี่ก็ชวน มารับไปทำงาน เราเป็นอะไรนิดหน่อยเขาก็เป็นห่วงมากตลอด เราอยากได้อะไรเขาก็หามาให้ แค่เราบอกว่าอยากเลี้ยงปลาเขาไปซื้อมาเซอร์ไพรส์เราเลย คือเขาเป็นคนดีนะคะ นิสัยดี ที่เขาชอบเราเขาก็รู้สึกผิดมากแต่เขาก็อยากคุยกับเรา แต่มันคงทำไม่ได้ ซึ่งเราก็รู้สึกเหมือนกันกับเขา เมื่อวานเราเลยบอกเขาไปว่าให้เลิกคุยกันเลิกเจอกันไปเลย แต่คือเราเสียใจนะคะที่ต้องทำแบบนี้แต่เราก็คิดว่าเราทำถูกต้องแล้วใช่มั้ยคะ
เราแค่อยากถามว่าเราทำถูกแล้วใช่มั้ยที่เราเลิกคุยทั้งๆที่เราก็เจ็บ แต่เพราะเขามีเจ้าของเราจึงต้องหยุดค่ะ
มีคนมาชอบเราแล้วเราก็ชอบเขากลับด้วย แต่ติดตรงที่ว่าเขามีเจ้าของแล้ว
พอหลังจากที่พี่เขาบอกชอบเราและเราปฏิเสธพี่เขาก็กลับบ้านไป และพอวันต่อมาพี่เขาก็คุยกับเราน้อยลง ไม่มองหน้าเราเหมือนเดิม เราทักพี่เขาก็ไม่ตอบ พี่เขาทำหน้าเศร้าตลอดเวลาเลย ซึ่งตอนนั้นพอเราเห็นเราก็ไม่สบายใจ พี่เขาเป็นแบบนั้นอยู่หลายวันเลยค่ะ เราเลยขอคุยกับพี่เขาตรงๆว่าเป็นอะไร เปิดใจคุยกัน เขาก็บอกว่าเขาไม่เป็นอะไร เขาขอโทษที่ทำให้เราคิดมาก เราก็เลยไม่เซ้าซี้พี่เขาอีก แต่พออีกสัก 1 สัปดาห์ ต่อมาเขาก็ยังเหมือนเดิมซึ่งเราก็รู้สึกแปลกมาก เราเริ่มรู้สึกเป็นห่วงพี่เขา อยากคุยด้วยอยากให้กลับมาคุยกันเหมือนเดิม แต่เราก็ไม่กล้าคุยเพราะพี่เขามีเจ้าของแล้ว
แต่พอเราเริ่มเมาทีไรเราก็คิดถึงเขาแล้วเราก็โทรหาเขา ซึ่งเขาก็รับสายเราทุกครั้งนะคะ วันนั้นที่เราโทรหาเขาเราก็ถามเขาว่าถ้าเราจะคุยกันเหมือนเดิมมันไม่ได้หรอ คือเขาเขาก็บอกว่าเขาคิดกับเราแบบนั้นไม่ได้ แล้ววันนั้นมันก็ทำให้เรารู้ว่าเราเริ่มรู้สึกกับเขาขึ้นมาจริงๆแล้ว เรารู้สึกผิดที่เราชอบคนมีเจ้าของแต่เราก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้ พอหลังจากวั้นนั้น เราก็คุยกับพี่เขาทุกวัน พี่เขาก็โทรหาเราทุกวัน เจอกันทุกวัน เขาชอบชวนเรากินข้าว ไปนู้นไปนี่ก็ชวน มารับไปทำงาน เราเป็นอะไรนิดหน่อยเขาก็เป็นห่วงมากตลอด เราอยากได้อะไรเขาก็หามาให้ แค่เราบอกว่าอยากเลี้ยงปลาเขาไปซื้อมาเซอร์ไพรส์เราเลย คือเขาเป็นคนดีนะคะ นิสัยดี ที่เขาชอบเราเขาก็รู้สึกผิดมากแต่เขาก็อยากคุยกับเรา แต่มันคงทำไม่ได้ ซึ่งเราก็รู้สึกเหมือนกันกับเขา เมื่อวานเราเลยบอกเขาไปว่าให้เลิกคุยกันเลิกเจอกันไปเลย แต่คือเราเสียใจนะคะที่ต้องทำแบบนี้แต่เราก็คิดว่าเราทำถูกต้องแล้วใช่มั้ยคะ
เราแค่อยากถามว่าเราทำถูกแล้วใช่มั้ยที่เราเลิกคุยทั้งๆที่เราก็เจ็บ แต่เพราะเขามีเจ้าของเราจึงต้องหยุดค่ะ