เคยอดทนคุยกับคนที่มีโลกส่วนตัวสูงงง นานแค่ไหนกันครับ ?? หรือคนที่สามารถไปกันรอดพอมีเคล็ดลับอะไรกับการรับมือกับคนแบบนี้มั่งครับ
ผมก็เคยคุยกับผู้หญิงคนนึงที่จริงตอนแรกๆก็คุยกันดีๆนะครับประมาณ 1 เดือนเศษๆ ซึ่งเขาบอกช่วงที่คุยกันแล้วว่ากับแฟนเก่าๆที่เลิกไปก็เพราะเขามีนิสัยแบบนี้ อยู่ดีๆเขาอยากอยู่คนเดียวขึ้นมา ก็จะบอกเลิกหมดเลย แต่เขาจะพยายามไม่เป็นอย่างนี้กับผม
แต่ว่า.... ในระหว่างที่เราคุยกัน ตอนเย็นหลังเรียนเสร็จเรามักจะไปหาไรกินด้วยกันหรือไปไหนด้วยกันนิดๆหน่อยๆก็เลยคิดว่ามันก็เป็นเหมือนปกติๆทั่วๆไป(เรารู้จักกันมานานแต่พึ่งลองคุยๆกันแบบจริงๆจังๆครับ) จนมาถึงช่วงไหนไม่รู้อยู่ดีๆเค้าก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียว ถ้าอยากคุยแล้วเดี๋ยวจะทักมา (น่าจะช่วงเป็นเมนส์) ซึ่งผมก็คิดว่าโอเคคงเป็นเมนส์ก็ไม่เท่าไร หลังจากนั้นเขาก็เริ่มๆหลบหน้าผม บางครั้งก็ไม่อยากเจอหน้าบ้าง ซึ่งเขาก็บอกว่าปกติดีและบอกว่า
: ตอนที่เขามีอาการแบบนี้ก็แทบไม่คุยกับคนที่บ้านเลย
ผมก็ยอมรับได้ หลังจากนั้นเจอกันน้อยมากๆ คุยกันบ้างบางครั้งนิดๆหน่อย ผมก็เริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วตกลงมันจะไปกันรอดหรอ ??
แล้วประจวบกับ ช่วงที่เราทั้งคู่ต้องอยู่ไกลๆกัน (เขาเรียนจบ ผมฝึกงาน ตจว.) มันทำให้เราทั้งคู่ห่างกันมากขึ้น
เค้ายิ่งไม่ทักหรือไม่ถามไถ่อะไร เพราะเขาคิดว่าเขาไว้ใจเราจึงละเลยผมไปเลย พอผมทักไปเค้าก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียวบ้าง ที่บ้านมีปัญหาบ้าง(เพราะเขาทำงานก็ต้องรับภาระมากขึ้น ซึ่งอันนี้ผมเข้าใจได้ผมก็พยายามบอกว่ามีปัญหาอะไรให้ผมช่วย หรืออยากระบายก็บอกนะ สุดท้ายก็เงียบหาย) และอาทิตย์นึงแทบจะคุยกัน ไม่ถึง 10 ประโยคในแชทเฟส โดยเขาก็รู้ตัวเองว่าเขาไม่ดีที่เป็นอย่างนี้ใส่ผม แต่จะให้เขาแก้ตัวเองเขาก็ยังบอกมันแก้ไม่ได้ ซึ่งผมก็พยายามอดทนเป็นอย่างนี้มาอีก เดือนเศษๆ จนผมก็เริ่มที่จะทนไม่ไหว
เพราะในหัวมันคิดว่า " มีเหมือนไม่มี " สุดท้ายก็ต้องเลิกคุยกันไป
เพื่อนๆที่สามารถไปกันรอดแชร์กันได้นะครับ ขอบคุณครับ
เคยอดทนคุยกับคนที่มีโลกส่วนตัวสูงงง นานแค่ไหนกันครับ ??
ผมก็เคยคุยกับผู้หญิงคนนึงที่จริงตอนแรกๆก็คุยกันดีๆนะครับประมาณ 1 เดือนเศษๆ ซึ่งเขาบอกช่วงที่คุยกันแล้วว่ากับแฟนเก่าๆที่เลิกไปก็เพราะเขามีนิสัยแบบนี้ อยู่ดีๆเขาอยากอยู่คนเดียวขึ้นมา ก็จะบอกเลิกหมดเลย แต่เขาจะพยายามไม่เป็นอย่างนี้กับผม
แต่ว่า.... ในระหว่างที่เราคุยกัน ตอนเย็นหลังเรียนเสร็จเรามักจะไปหาไรกินด้วยกันหรือไปไหนด้วยกันนิดๆหน่อยๆก็เลยคิดว่ามันก็เป็นเหมือนปกติๆทั่วๆไป(เรารู้จักกันมานานแต่พึ่งลองคุยๆกันแบบจริงๆจังๆครับ) จนมาถึงช่วงไหนไม่รู้อยู่ดีๆเค้าก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียว ถ้าอยากคุยแล้วเดี๋ยวจะทักมา (น่าจะช่วงเป็นเมนส์) ซึ่งผมก็คิดว่าโอเคคงเป็นเมนส์ก็ไม่เท่าไร หลังจากนั้นเขาก็เริ่มๆหลบหน้าผม บางครั้งก็ไม่อยากเจอหน้าบ้าง ซึ่งเขาก็บอกว่าปกติดีและบอกว่า
: ตอนที่เขามีอาการแบบนี้ก็แทบไม่คุยกับคนที่บ้านเลย
ผมก็ยอมรับได้ หลังจากนั้นเจอกันน้อยมากๆ คุยกันบ้างบางครั้งนิดๆหน่อย ผมก็เริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วตกลงมันจะไปกันรอดหรอ ??
แล้วประจวบกับ ช่วงที่เราทั้งคู่ต้องอยู่ไกลๆกัน (เขาเรียนจบ ผมฝึกงาน ตจว.) มันทำให้เราทั้งคู่ห่างกันมากขึ้น
เค้ายิ่งไม่ทักหรือไม่ถามไถ่อะไร เพราะเขาคิดว่าเขาไว้ใจเราจึงละเลยผมไปเลย พอผมทักไปเค้าก็บอกว่าอยากอยู่คนเดียวบ้าง ที่บ้านมีปัญหาบ้าง(เพราะเขาทำงานก็ต้องรับภาระมากขึ้น ซึ่งอันนี้ผมเข้าใจได้ผมก็พยายามบอกว่ามีปัญหาอะไรให้ผมช่วย หรืออยากระบายก็บอกนะ สุดท้ายก็เงียบหาย) และอาทิตย์นึงแทบจะคุยกัน ไม่ถึง 10 ประโยคในแชทเฟส โดยเขาก็รู้ตัวเองว่าเขาไม่ดีที่เป็นอย่างนี้ใส่ผม แต่จะให้เขาแก้ตัวเองเขาก็ยังบอกมันแก้ไม่ได้ ซึ่งผมก็พยายามอดทนเป็นอย่างนี้มาอีก เดือนเศษๆ จนผมก็เริ่มที่จะทนไม่ไหว
เพราะในหัวมันคิดว่า " มีเหมือนไม่มี " สุดท้ายก็ต้องเลิกคุยกันไป
เพื่อนๆที่สามารถไปกันรอดแชร์กันได้นะครับ ขอบคุณครับ