สวัสดีคะ เราชื่อ จัสมิน เราแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งเค้าห่างกับเรา 2 ปี เราเจอพี่ตอน ม.2 พี่เค้าเด่นในกลุ่มเพื่อนมากๆอ่ะ ตัวเตี้ยๆ555 ขาวๆตาโตๆ กวนๆขี้เล่น ชื่อย่อพี่เค้า "อ" ค่าา พี่เค้าเรียนสายวิทย์-คณิต ส่วนเราสายดนตรี ไม่รู้สิทุกคนเคยเป็นแบบเราไหม เวลาเจอกลุ่มพี่เค้าเดินมานะ เรานี่วิ่งหนีไปไกลห่างเป็นสิบๆโลเลย555 เอาแบบเพื่อนงงกันเลยทีเดียว มันเขิลนี่นาเเค่เห็นมาแต่ก็ทำไรไม่ถูกแล้ว พอพี่เค้าขึ้น ม.5 เราก็ม.3 วันเรียนจบม.ต้นของเรามันจะมีเขียนเสื้อใช่ป่ะ วันนั้นใจกล้ายังไงไม่รู้ เสื้อเราที่เพื่อนๆเขียนให้วันจบ เรารอพี่เค้าที่ รร.ถึงเย็นเลย(ไม่กลับรถรับ-ส่งด้วย)รอเกือบถึง6โมงแหน่ะ ก็คิดว่าพี่เค้าคงกลับบ้านไปแล้วมั้ง พอเรากำลังจะกลับเราก็เจอพี่เค้าซ้อนมอไซต์เพื่อนผ่านหน้าเรา เราเลยตะโกนแหกปากเรียกพี่เค้าเลยอ่าา (ตกใจตัวเอง*0*) พี่เค้าได้ยินเลยบอกเพื่อนหยุดรถเเล้ววนกลับมาหา พี่เค้าทำหน้างงๆ555 เราก็บอกว่า"พี่ "อ"คะ ช่วยเขียนเสื้อให้ทีได้มั้ย" พี่เค้าก็แปลกใจนิดๆว่ารู้จักพี่เค้าได้ไงมั้ง เเต่เสื้อที่พี่เค้าเขียนให้วันนั้นเรายังเก็บไว้อยู่เลย เเล้วพี่เค้ามั้งที่ทำให้เราที่เรียนสายดนตรีมา มันยากนะที่จะสอบชิงห้องสายวิทย์-คณิตมาได้ เราแค่อยากเรียนสายเดียวกับพี่เค้าเผื่อจะได้เจอพี่เค้าบ้าง แล้วเราก็สอบได้ ได้อยู่ตึกเรียนเดียวกันตอนโฮมรูม เราเลยได้มีเวลาแอบไปเดินผ่านหน้าห้องพี่เค้ามาตอนเช้าทุกวันเลย ><!!!
เราก็เป็นแบบนี้จนถึงวันพี่เค้าเรียนจบ ม.6 เราเสียใจมากเพราะเราจะไม่เจอพี่เค้าเเล้ว รู้แค่ว่าพี่เค้าเรียน ม.บูรพา ต่อแต่เรารู้ว่าเรียนมหาลัยมันคงไม่ค่อยมีเวลามากพี่เค้าคงไม่ค่อยกลับมา รร. คงนานๆที แล้วตอนนั้นพี่เค้ามีแฟนเป็นรุ่นพี่เราปีนึง เค้ากลับมาเค้าคงมาหาแฟนเค้า เราก็เลยได้เเต่เรียนต่อไป แล้วพอถึงวันเราจบม.6 จะต่อมหาลัย เราก็ไม่รู้ว่าพี่เค้าต่อคณะอะไร เเต่ที่เราติดแล้วตัดสินใจเรียนคือ คณะวิทยาการสารสนเทศ สาขาวิทยาการคอมฯ ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือเปล่านะ เรามาเจอพี่เค้าเรียนคณะนี้ สาขานี้ *0*!!!! มันตกใจสุดๆไปเลยวันประกาศว่าเราได้แล้ว พี่เค้าอยู่ปี 3 มันบังเอิญจริงๆน้าา เเล้ววันที่เลือกฝ่ายในวันรับน้องเราก็มาอยู่ฝ่ายเชียร์ แล้วฝ่ายนี้มันแบ่งเป็นฝ่ายเชียร์กับฝ่ายอุปกรณ์แล้วที่พี่เค้าเป็นประธานฝ่ายอุปกรณ์ด้วยหล่ะ งืออออ มันทำให้เรานึกถึงตอนที่เราอยู่ ม.ปลาย เลยเวลาพี่เค้าอยู่ในห้องซ้อมด้วยเราทำตัวไม่ถูก ตื่นเต้นไปหมด เเล้ววันนึงพี่เค้าต้องทำอุปกรณ์ให้เชียร์พี่เค้าเย็บปลอกแขนเอง เราแอบขอรุ่นพี่ปี2 ว่าขอปลอกแขนข้างนึงเอาไส้เลยได้มั้ย พวกพี่ๆเค้าก็ถามเอาไปทำไม เราก็เลยบอกอยากได้มันสวยดี แต่พี่ๆเค้าไม่เชื่อไงเค้าเลยแกล้งเราจนเราเผลอบอกไปว่าเพราะพี่คนนั้นเค้าเป็นคนทำไงเลยอยากได้ ทำเอาจนเพื่อนๆพี่ๆทั้งฝ่ายเชียร์และฝ่ายอุปฯ รู้กันหมดเลย โดนแกล้งจนทำไรไม่ถูกเลยอ่าา แต่พวกพี่ๆเค้าก็ไปขอมาให้เราจนได้ อยากบอกนะว่ามันยังอยู่ในกล่องของเราเป็นอย่างดีเลย^^ เเล้วมีอยู่วันนึงเราซ้อมกันดึกมาก แล้วพี่ๆเค้าจะไปส่งกลับหอซึ่งเราก็ดีใจ ตื่นเต้นไปอีกเพราะพี่เค้าจะเป็นคนไปส่งเราเอง มันเป็นครั้งเเรกเลยนะที่ได้ใกล้พี่เค้าเกิน 1โล (เพื่อนๆพี่เค้าก็ไปด้วย แฮร่ๆ) นั่งตัวเกร็งในรถเลย เเล้วก็ได้รู้ว่าพี่เค้าขับรถไปกลับบ้านเองทุกวัน วันนั้นมันเป็นวันที่ดีที่สุดเลยตลอด5-6ปีที่ผ่าน และวันใบ้พี่เทคเราก็โดนให้ไปตะโกนว่า เราชอบพี่ อ.อ่าง ดังๆ3รอบ เพื่อล่ารายเซ็นพี่ๆ ก็อับอายกันไปวันนั้นแต่โชคดีพี่ อ เค้ารถเสียเลยยังไม่มาช่วงนั้นถือว่าเกือบได้อายใหญ่โตแล้ว555 พอวันเฉลยพี่เทคพี่เทคปี3 เราเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับพี่ อ ด้วย(โอ้โหหหห ตายแล้วๆๆๆ)ตอนนี้เราขึ้นปี 2 แล้วคะ ตอนนี้พี่เค้าปี 4 เป็นปีที่พี่เค้าต้องไปฝึกงานยิ่งทำให้ไม่ได้เจอกันเหมือนตอนม.ปลายนั้นอีกแล้ว แต่เราก็คิดว่ามันคงไม่บังเอิญที่เราจะไปทำงานที่เดียวกันกับพี่เค้าอีกหรอกมั้ง มันคงจะยากเราเลยตั้งใจว่า ปีนี้พี่เค้าจะเรียนจบเเล้ว เราก็ไม่ค่อยสวยหรอกนะคะ แต่เราจะตั้งใจเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มั่นใจแล้ววันจบเราจะไปบอกชอบพี่เค้าให้ได้เลยคะ ถ้าวันนั้นเราผิดหวังเราก็จะไม่เสียใจที่ได้บอกไปเลย ก็เหลือเวลาตอนนี้อีกปีเดียวแล้วคะที่จะได้เจอกันกับพี่เค้าอีก ขอบคุณที่อ่านเรื่องของเรากันนะแม้ว่าจะเพ้อยาวไปหน่อย..555 ขอบคุณค่าาา