สวัสดีคะ
เราจะมาเล่าเรื่องของตัวเอง
ตอนแรกจะโทรไปเล่าในรายการเดอะช็อก แต่ตื่นมารับสายไม่ทันคะ เลยลองเอามาเล่าในพันธิปดู
ชื่อเรื่องเพื่อนสนิท เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเราและเพื่อนสนิทของเรา
ย้อนกลับไป 12 ปี ที่แล้ว ตอนนั้นเราอยู่ ม.2 ผมสั้นคอซอง
เรามีเพื่อนสนิทคนนึง เธอชื่อหนึ่ง
หนึ่งเป็นคนสวย จะมีเพื่อนมาจีบแทบไม่ขาดสาย
ภายนอกหนึ่งจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดกับใคร
แต่หนึ่งจะพูดเก่งมากเวลาอยู่2คนกับเรา เราสนิทกันมาก หนึ่งมานอนบ้านเราประจำ
บางทีมาอยู่ด้วยกันเป็น 2 อาทิตย์
แต่มีเรื่องบางเรื่องเกิดขึ้น(อันนี้ จกท ไม่ขอพูดถึง)
ทำให้หนึ่งไม่ได้เรืยนต่อ ม.3 เธอหายไปไม่ติดต่อมาเลย
ช่วงนั้นเราติดต่อไป ทั้งเบอร์โทรศัพท์ของแม่หนึ่งและหนึ่ง แต่ติดต่อไม่ได้เลย
เราให้พ่อเราไปถามน้าชายของหนึ่งว่าหนึ่งเป็นอะไร
น้าชายหนึ่งบอกเพียงว่า หนึ่งไปอยู่สุโขทัยกับตา-ยาย
เราเลยคิดว่า หนึ่งคงโกรธอะไรเรา เพราะไม่งั้นหนึ่งคงโทรกลับมาหาเรา
เพราะเป็นไปไม่ได้เลยว่าหนึ่งจะลืมเบอร์โทรศัพท์ของเรา
เมื่อเวลาผ่านไปเราก็ค่อยๆเลิกคิดเรื่องนี้ แล้วพอมีแฟนก็แทบไม่ได้นึกถึงหนึ่งอีกเลย
จะนึกถึงก็แค่เมื่อถึงวันเกิดของหนึ่ง หรือไปที่ ที่เ  คยไปด้วยกัน
แฟนเราก็รู้จักหนึ่งเพราะเป็นเพื่อนที่อยู่ชั้นเดียวกัน แต่คนละห้องกัน
จนผ่านมา 2ปี เราขึ้นชั้นม.4
จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันเสาร์ เราอยู่บ้านคนเดียวเพราะพ่อแม่และยายไปทำงาน
เรากำลังนอนดูทีวีอยู่ดีก็มีคนมาเรียก "จิ๊บ จิ๊บ" เราก็รุกขึ้นแล้วรีบวิ่งไปดู
ปรากฏว่าเป็นแม่ของหนึ่งมาเรื่องเรา เราแปลกใจเพราะในเวลา 2ปี เราไม่ได้เจอแม่หนึ่งเลย
โทรไปหาก็ไม่ติด ทั้งๆที่น้าชายหนึ่งบอกว่า มีแค่หนึ่งที่ไปอยู่สุโขทัย แม่กับพ่อของหนึ่งอยู่ที่กรุงเทพ
ซึ่งบ้านเราก็ไม่ได้ไกลกันมาก แเราก็ไม่เคยได้เจอเลย จนมาถึงวันนี้
แม่หนึ่งบอกเราว่า ให้ไปหาหนึ่งหน่อย หนึ่งขึ้นมาอยู่กรุงเทพแล้ว
แต่ไม่ยอมคุยกับใครเลย
ในใจเราดีใจมากกก เห้ย!! เพื่อนเรากลับมาแล้ว
เรารีบปิดบ้าน แล้วซ้อนมอไซร์แม่หนึ่งไปที่บ้านของหนึ่ง
เมื่อตอนไปถึงมันจะรู้สึกแปลกๆ เป็นความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก
ก็คิดไปว่าอาจเป็นเพราะเราไม่ได้มานาน ก็เดินเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
ภาพแรกที่เห็นคือ หนึ่งนั่งหันหลัง ผมยาวขึ้น มันค่อยๆหันหน้ามา
หน้าขาวมาก ขาวแบบทาแป้งขาวๆ แล้วปากทาสีแดงสด ขนลุกขึ้นมาทันที
ไม่รู้ทำไมอยู่ๆในหัวก็คิดเรื่องผีขึ้นมา แต่ก็ปลอบใจตัวเองว่า นั่นมันเพื่อนเราจะเป็นผีไปได้ยังไง แล้วนี่ก็ตอนเที่ยงผีไม่มีหรอก
ก็เข้าไปคุย แต่ถามอะไรมันก็ไม่ค่อยตอบ จะยิ้มอย่างเดียว
คิดว่า หรือ มันจะจำเราไม่ได้วะ ไม่รู้ทำไมตอนนั้น คิดแค่นั้นจริง
แล้วก็คิดว่า ถ้าพามันไปที่ ที่มันเคยไปมันอาจจะจำได้ และดีขึ้น
ก็เลยชวนมันไปบ้าน แม่มันก็อนุญาติ
ก็เลยพามันเดินกลับมาบ้านด้วยกัน
ทางกลับบ้านก็จะเป็นสะพานเล็กๆที่รถมอเตอร์ไซร์2 คันวิ่งผ่านกันได้ 2ข้างทางเป็นสวนมะพร้าวสลับครอง ออกแนวชนบทหน่อยๆ
ซึ่งบ้านเรา จะอยู่ตรงหัวโค้งพอดี ติดกับสะพานเลย จะมีแผ่นไม้ทำเป็นทางเดิน เชื่อมกับสะพาน
มีกระตูลั่ว เป็นลูกบิด แล้วก็มีหัวช้างล็อกด้วยลูกกุญแจอีกรอบนึ่ง
วันนั้นพอมาถึงหน้าบ้าน ไขแม่กุญแจกว่าจะได้ใช้วลานานมาก ทั้งๆที่ปกติ เราใช่เวลาไม่ถึง1นาทีด้วยซ้ำ
พอไขสำเร็จก็ต้องมาไขลูกบิดอีกรอบ คราวนี้ไขเท่าไหร่ก็ไขไม่ออก
ก็เลยหันมาบอกหนึ่งว่า เดี๋ยวเรากระโดดสะพานก็แล้วกัน "เดี๋ยวกุกระโดดก่อน แล้วกระโดดตาม งานนิดเดียว แต่ก่อนเรากระโดดเล่นกันบ่อยๆ"
อธิบายการกระโดดสะพานก่อนนะคะ เราจะกระโดดบริเวรเลยหน้าบ้านไปนิดนึง ตรงนี้ข้างล่างจะเป็นดิน ข้างหลังดินตรงนี้จะมีต้นมะพร้าวพาดเชื่อมระหว่างท้องร่องนึงไปอีกท้องร่องนึง
เราก็กระโดดลงไปก่อน มันก็ส่ายหน้าประมาณว่าไม่กระโดด
เราก็ตะโกนขึ้นว่า "กระโดดเลย ไม่ต้องกลัว" มันก็ส่ายหน้า เราก็ถามกลับไปอีกว่า "เป็นอะไรกลัวอะไรมันไม่ได้สูง" ความสูงระดับหน้าอก
มันตอบกลับมาว่า "เขาไม่ไห้ลง"
ตอนนั้นคือเริ่มรู้สึกร้อนแล้ว แดดก็แรง เริ่มโมโห ก็บอกมันไปว่า "ใครไม่ให้ลง กูเป็นเจ้าของที่ กูให้ลงใครจะกล้ามาว่า"
มันก็ถามมาอีกว่า "แล้วเข้าบ้านได้มั้ย" เราก็ตอบไปแบบไม่ต้องคิดมันเป็นเพื่อนเรา "ทำไมจะไม่ได้ละ บ้านกูก็เหมือนบ้าน"
อยู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ เออวะไปเปิดหน้าบ้านให้มันเข้าก็ได้ ก็เลยเดินเลอะสวนปีนเข้าทางข้างบ้าน
พอเดินไปหน้าประตูที่ติดกับสะพาน เปิดลูกบิดออก เปิดประตูแล้วเดินออกไป แต่มันว่างเปล่า