จริงๆ จะบอกว่าแฟนเก่าก็ไม่ถูกนัก เพราะว่าเราคบกันมา11ปี เป็นผู้หญิงเหมือนกัน (เขาชอบผู้ชาย) แต่ด้วยอายุที่ต่างกันมากๆ เขาจึงไม่เคยคิดว่าเราเป็นแฟน มีแต่เราที่คิด และตลอดมา...เราไม่เคยมีใคร มีเขาแค่คนเดียว เราสนิทกันมาก...ดูแลกันทุกเรื่อง
จนวันนี้ เรามีแฟน...ซึ่งเป็นเพื่อนของเขา (แต่ไม่ใช่เพื่อนสนิทนะ) ตอนแรกเราไม่บอก เพราะไม่รู้ว่าเขาจะรับได้ไหม...แต่คบกันได้ไม่นาน เขาก็รู้เรื่องที่เรามีแฟน และรู้ว่าเป็นเพื่อนกัน เขาก็แปลกใจ และถามว่าคบกันได้ไง เราจึงเปิดใจคุยกัน เราถามเขาว่า...ไม่เคยคิดกับเราแบบนั้นจริงๆใช่ไหม (คิดแบบแฟน) เขาตอบว่า "ใช่" เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันสักนิด (แค่ kiss ก็ไม่มี) แรกๆ เขาก็ดูจะหวงๆ เรา แต่ตอนหลังๆ ก็ดูโอเคมากขึ้น เราพูดถึงแฟนเรากับเขาได้
ก่อนเราจะมีแฟน เราแอบ เห็นเขาคุย Line ทั้งแชทและโทร คุยกับผู้ชายคนนึง ที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเขา และเรารู้ว่าผู้ชายตามจีบเขามา 10 ปีเป็นอย่างต่ำ... จนตอนนั้น เราตัดสินใจถามเขาไป ว่ากับผู้ชายคนนี้...คืออะไร??? ยังไง???
เขาตอบมาว่า..."แค่เพื่อนกัน" เขาคิดแค่นั้นจริงๆ ส่วนผู้ชาย จะคิดเกินเลยรึเปล่าเขาตอบไม่ได้ และห้ามไม่ได้
แต่เราสังเกตได้ว่า ตั้งแต่เรามีแฟน เขาก็คุยกันมากขึ้นเรื่อย ๆ มากขนาดที่ว่า...เราโทรหา แล้วเขาไม่รับสายเรา คุยกันมากกว่าที่เราคุยกับแฟนอีก เราจึงตัดสินใจถามเขาไปอีกรอบ...พร้อมกับข้อความน้อยใจว่า..."เลือกเขา" ไม่ได้ "เลือกฉัน" อีกแล้ว
เขาตอบมาด้วยความตัดพ้อ...ประมาณว่า "เกิดเป็นเขานี่ลำบากนะ ต้องทำเพื่อคนอื่นมากมาย แต่พอจะทำอะไรตามใจตัวเอง ก็กลายเป็นเรียกร้อง...แค่อยากมีเพื่อนที่คุย...ถึงประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาเท่านั้น ส่วนใครจะคิดยังไง...ห้ามไม่ได้"
อ่านแล้วเราก็น้ำตาซึมนะ...เข้าใจเขา และรู้...ว่าที่ผ่านมาเราดูแลเขาไม่ดี พอเขามีคนที่จะมาดูแลเขา...กลับกลายเป็นงี่เง่าใส่เขา...
เรา...กับ...เขา ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายตลอด 11 ปีที่ผ่านมา...
สำหรับเรา---เขาคือทุกอย่าง เป็นแฟนด้วย
สำหรับเขา---เราคือคนของเขา ที่เขารักและดูแลเรามาตลอด แต่...เป็นแฟนไม่ได้
เราตัดสินใจที่จะมีแฟน...แต่ความสัมพันธ์ของเรากับเขา ยังเหมือนเดิม มันไม่ได้เลิกกันและเลิกกันไม่ได้ ด้วยสามัญสำนึก...เราจะดูแลเขาต่อไปในรูปแบบของเด็กที่ดูแลบุพการี (ข้อนี้แฟนเรารู้และเข้าใจตั้งแต่แรก)
แต่ประเด็นคือ ทำไมเราเห็นเขาคุยกัน...ยิ่งคุยกัน ยิ่งดูสนิทสนมกันมากเท่าไหร่
(มีการทำกับข้าวแล้วมาส่งให้กัน...ที่บ้าน แต่ตอนนี้ยังไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ได้ เพราะเขามีภาระต้องดูแลผู้ป่วย)
เรากลับรู้สึกกระวนกระวายใจ รู้สึกเหมือนอิจฉา รู้สึกเหมือนไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ รู้สึกกลัวว่า...เขาจะรักผู้ชายคนนี้
(ทั้งๆที่รู้ว่า...ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง จะไม่ไปถึงขั้นแต่งงานและอยู่ด้วยกัน)
นี่คือเราแค่หวง...แบบเด็กหวงผู้ใหญ่ / หรือจริงๆแล้วเรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิม / แต่เรารักแฟนเรามากนะ (รักก่อนที่จะมาเป็นแฟนกันตั้ง 3 ปี) /
อาจมองว่าเราโลภ แต่เราไม่เคยคิดขัดขวางเขานะ /
เรารู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร --- วอนช่วยตอบที ว่าแบบนี้ ตกลงเรียก "รัก" "หวง" หรือ แค่ "โลภ" จริงๆ
เราหวงแฟนเก่า หรือจริงๆแล้วยังรักเขาอยู่???
จนวันนี้ เรามีแฟน...ซึ่งเป็นเพื่อนของเขา (แต่ไม่ใช่เพื่อนสนิทนะ) ตอนแรกเราไม่บอก เพราะไม่รู้ว่าเขาจะรับได้ไหม...แต่คบกันได้ไม่นาน เขาก็รู้เรื่องที่เรามีแฟน และรู้ว่าเป็นเพื่อนกัน เขาก็แปลกใจ และถามว่าคบกันได้ไง เราจึงเปิดใจคุยกัน เราถามเขาว่า...ไม่เคยคิดกับเราแบบนั้นจริงๆใช่ไหม (คิดแบบแฟน) เขาตอบว่า "ใช่" เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยมีอะไรเกินเลยกันสักนิด (แค่ kiss ก็ไม่มี) แรกๆ เขาก็ดูจะหวงๆ เรา แต่ตอนหลังๆ ก็ดูโอเคมากขึ้น เราพูดถึงแฟนเรากับเขาได้
ก่อนเราจะมีแฟน เราแอบ เห็นเขาคุย Line ทั้งแชทและโทร คุยกับผู้ชายคนนึง ที่เป็นเพื่อนสมัยเรียนของเขา และเรารู้ว่าผู้ชายตามจีบเขามา 10 ปีเป็นอย่างต่ำ... จนตอนนั้น เราตัดสินใจถามเขาไป ว่ากับผู้ชายคนนี้...คืออะไร??? ยังไง???
เขาตอบมาว่า..."แค่เพื่อนกัน" เขาคิดแค่นั้นจริงๆ ส่วนผู้ชาย จะคิดเกินเลยรึเปล่าเขาตอบไม่ได้ และห้ามไม่ได้
แต่เราสังเกตได้ว่า ตั้งแต่เรามีแฟน เขาก็คุยกันมากขึ้นเรื่อย ๆ มากขนาดที่ว่า...เราโทรหา แล้วเขาไม่รับสายเรา คุยกันมากกว่าที่เราคุยกับแฟนอีก เราจึงตัดสินใจถามเขาไปอีกรอบ...พร้อมกับข้อความน้อยใจว่า..."เลือกเขา" ไม่ได้ "เลือกฉัน" อีกแล้ว
เขาตอบมาด้วยความตัดพ้อ...ประมาณว่า "เกิดเป็นเขานี่ลำบากนะ ต้องทำเพื่อคนอื่นมากมาย แต่พอจะทำอะไรตามใจตัวเอง ก็กลายเป็นเรียกร้อง...แค่อยากมีเพื่อนที่คุย...ถึงประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาเท่านั้น ส่วนใครจะคิดยังไง...ห้ามไม่ได้"
อ่านแล้วเราก็น้ำตาซึมนะ...เข้าใจเขา และรู้...ว่าที่ผ่านมาเราดูแลเขาไม่ดี พอเขามีคนที่จะมาดูแลเขา...กลับกลายเป็นงี่เง่าใส่เขา...
เรา...กับ...เขา ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายตลอด 11 ปีที่ผ่านมา...
สำหรับเรา---เขาคือทุกอย่าง เป็นแฟนด้วย
สำหรับเขา---เราคือคนของเขา ที่เขารักและดูแลเรามาตลอด แต่...เป็นแฟนไม่ได้
เราตัดสินใจที่จะมีแฟน...แต่ความสัมพันธ์ของเรากับเขา ยังเหมือนเดิม มันไม่ได้เลิกกันและเลิกกันไม่ได้ ด้วยสามัญสำนึก...เราจะดูแลเขาต่อไปในรูปแบบของเด็กที่ดูแลบุพการี (ข้อนี้แฟนเรารู้และเข้าใจตั้งแต่แรก)
แต่ประเด็นคือ ทำไมเราเห็นเขาคุยกัน...ยิ่งคุยกัน ยิ่งดูสนิทสนมกันมากเท่าไหร่
(มีการทำกับข้าวแล้วมาส่งให้กัน...ที่บ้าน แต่ตอนนี้ยังไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ได้ เพราะเขามีภาระต้องดูแลผู้ป่วย)
เรากลับรู้สึกกระวนกระวายใจ รู้สึกเหมือนอิจฉา รู้สึกเหมือนไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ รู้สึกกลัวว่า...เขาจะรักผู้ชายคนนี้
(ทั้งๆที่รู้ว่า...ความสัมพันธ์ของเขาทั้งสอง จะไม่ไปถึงขั้นแต่งงานและอยู่ด้วยกัน)
นี่คือเราแค่หวง...แบบเด็กหวงผู้ใหญ่ / หรือจริงๆแล้วเรายังรักเขาอยู่เหมือนเดิม / แต่เรารักแฟนเรามากนะ (รักก่อนที่จะมาเป็นแฟนกันตั้ง 3 ปี) /
อาจมองว่าเราโลภ แต่เราไม่เคยคิดขัดขวางเขานะ /
เรารู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร --- วอนช่วยตอบที ว่าแบบนี้ ตกลงเรียก "รัก" "หวง" หรือ แค่ "โลภ" จริงๆ