ชื้อเรื้อง: One Day
ตัวละครหลักมีอยู่สองคนนั้นครับ
1.ต้น(พระเอก)
2.ฟ้า(นางเอก?)
---------------------------------------------------------------------------------
ผมชื้อต้นอายุ15ปี ผมเป็นนักเรียนที่ผลการเรียนไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่แต่อาศัยช่วยงานโรงเรียนเอาเลยรอดมาได้ถึงม.4
ต้น: (นั้นครูสมสมศรีหมวดภาษาอังกฤษนี้หว่า)ครูครับมีงานอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
ครู: แหมสอบตกสิน้ะงั้นทำบอดให้ครูหน่อยน้ะจ๊ะเดียวครูบวกคะแนนให้
ต้น: ครับ(สงสัยจะต้องอยู่ยันเย็นอีกแล้วแหะ)
ผมนั้งทำบอดยันเกือบมืด หลังจากทำบอดเสร็จผมก็ไปเอากระเป๋าในห้อง ผมเดินปถึงหน้าห้องเรียนของผมผมเห็นผู้หญิงคนนึง
เป็นผู้หญิงตัวเล็กสูงประมาณ160ซม.ได้ระมั้ง(ต้นสูง175ซม)ผมสั้น ส่วมแว่นตา หน้าตาค่อนข้างน้ารัก สวมเสื้อนักเรียน ผมรู้สึกใจเต้นแปลก
ผมยืนจ้องอยู่ซักพักนึงก็นึกขึ้นได้ว่าเคยมีผู้หญิงหน้าตาอย่างงี้ในห้องเราด้วยเหรอ ผมคิดได้ดังนั้นผมเลยเอ่ยปากถามไปว่า
ต้น:อ..เออเธอยู่ห้องนี้หรองั้นเหรอ
ผู้หญิงคนนั้นหันมา
??: (สายหน้า)เปล่าหรอกค่ะ
ต้น: อ้าว แล้วเธอมานั้งตรงนี้ทำไมหรอ(ผมถามด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้)
??: ออ คือห้องนี้ตอนเย็นๆวิวดีน้ะค่ะ
ต้น: ออ ง..งั้นเหรอ(มาดูวิว วิวในห้องเรัยน?ตอนเย็นๆอย่างงี้เนี้นน้ะ!?)
??: ฉันคงมารบกวนสิน้ะค้ะงั้นชั้นขอตัวก่อนละกันน้ะค่ะ
ต้น: อ..เออคือถ้าไม่ว่าอะไรจะกลับพร้อมกันเลยไหมครับนี้ก็6โมงครึ้งแล้ว(ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆกลับบ้านเองคงไม่ดีละมั้ง)
??: อ..เอ อ.อ.เออ ก..ก็ได้ค่ะ(หน้าแดงนินมาก)
ต้น: งั้นรอผมแปปนึงน้ะครับ(ผมเดินปหยิบกระเป๋า)เออจริงสิผมลืมถามชื้อคุณไปเลย
ฟ้า: ออ จริงสิชั้นเองก็ลืมแนะนำตัวไปเลยชั้นชื้อฟ้าค่ะยินดีที่ได้รู้จักน้ะค่ะ แล้วคุณละค่ะ?
ต้น: ผมชื้อต้นครับยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ
ฟ้า: จริงๆพูดกับชั้นเหมือนชั้นเป็นเพื่อนของคุณก็ได้น้ะค่ะ
ต้น: งั้นผมก็ขอทำตามนั้นน้ะครับ
ผมกับฟ้าเดิมมาถึงหน้าโรงเรียนหลังจากนั้นผมก็ถามว่าฟ้าว่า
ต้น:ฟ้าเธอกลับทางใหนเหรอ
ฟ้า: บ้านฉันอยู่ทางนั้นน้ะ(ชี้ไปทางซ้ายมือ)
ต้น: โอ้งั้นเราก็กลับทางเดียวกันนะสิงั้นเดียวฉันเดินไปส่ง ว่าแต่บ้านเธออยู่ตรงไหนหรอครับ
ฟ้า: อือ เดินจากบ้านมาโรงเรียนก็เดินประมาณโรงเรียนประมาณ2กิโลได้มั้งค่ะ
ผมได้ยินที่ฟ้าพูดผมถึงกับอึ้งไปพักนึงเพราะถ้าวัดกันจริงผมเดินก็ประมาณ1กิโลครึ่ง นั้นหมายความว่าบ้านของฟ้าจะต้องอยู่ลึกกว่าบ้านผม
แต่ว่าผมกลับนึกสงใสเพราะทางที่เธอกลับต้องผ่านวัด ส่วนสาธาณะ แล้วก็ทางที่ค่อนข้างเปลียวและข้อนข้างน้ากลัวผมจึงถามฟ้าขึ้นว่า(ที่คิดอย่างงี้เพราะต้นใช้วิธีนี้มาโรงเรียน)
ต้น: นี้ฟ้า
ฟ้า: ฮื้อมีอะไรหรอ?
ต้น: คือฟ่กลับบ้านผ่านทางใหน่บ้างเหรอ
ฟ้า: เอ๊ ถามทำไมเหรอ
ต้น: ออเปล่าแค่อยากรู้เชยๆน้ะ
ฟ้า: อือ...งั้นลองทายดูสิ(ยิ้มเล็กน้อย)
ต้น: เอองั้นฉันขอทายว่าเธอน้าจะผ่าน วัด ส่วนสาธาณะ แล้วก็เข้าซอยสิน้ะ
ฟ้า: ว้าว! ถูกต้องค่ะรู้ได้ค่ะเนี้ยคุณเป็นหมอดูเหรอไงกัน
ต้น: ผมใช้วิธีนี้มาโรงเรียนน้ะครับ
ฟ้า: ออ งั้นหรอค่ะ(เธอพูดหร้อมส่งยิ้มมาให้ผม)
ต้น: ว่าแต่ทางมันค่อนข้างน้ากลัวน้ะเธอไม่กลัวเหรอ?
ฟ้า: ตอนแรกๆก็กลัวแหละน้ะแต่หลังๆเริมชินแล้วล่ะค่ะ
ต้น: งั้นเหรอ
ผมกับฟ้าเดินกันต่อไปเลื้อยๆผมกับฟ้าแทบไม่ได้คุยกันเลยผมมองปที่ถนนก็พบว่าตั้งแต่เดินมาผมเห็นรถขับผ่านไปยังไม่ถึง5คันเลยทั้งๆที่นี้พึ่งจะหนึ่งทุ่มเอง
ผมกับฟ้าเดินกันมาถึงวัดเราทั้งสองคนเดินเขาไปในวัดหลังจากนั้นผมกับฟ้าได้ยินเสียงลิเกกับเสียงเพลงดังขึ้นมาผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกาะที่แขนผม
เลยหันไปมองผมเห็นฟ้าเกาะแขนผมแน้น อยู่ๆมือของผมก็ไปอยู่บนหัวของฟ้าได้ไงผมก็ไม่รู้ ฟ้ารีบเดินออกหางจากผมพร้อมกับหน้าที่แดงกล่ำ
ต้น: อ..เออ ข.ข..ขอโทษน้ะ
ฟ้า: ท..ทางนี้ตังหากที่ต้องขอโทษที่อยู่ดีๆก็ไปเกาะแขน ขอโทษน้ะ
ต้น: อ..เอาเป็นว่าเรื้องนั้นผมช้างมันก่อนละกันเราไปหาต้นตอเสียงนั้นดีกว่ามั้ย
ฟ้า: นั้นสิน้ะ
ผมกับฟ้าเดินตามเสียงนั้นไปเหมือนเสัยงนั้นจะมาจากตรงลานวัดน้ะ(ต้นกับฟ้าเข้ามาทางประตูหลังวัด)ผมกับฟ้าเห็นแสงสว่างมาจากลานวัน สักพักผมจึงนึกขึ้นได้ว่า...
วันนี้มีงานวัดนี้หว่าผมหันไปมองหน้าฟ้าและพบว่าฟ้าตานี้เป็นประกายเลยผมเลยพูดขึ้นว่า
ต้น:เออคือฟ้าเราเดินเล่นงานวัดกันก่อนกลับดีมั้ย เดียวฉันเลี้ยงเอง
ฟ้า: จ.จะดีเหรอ(หันมามองต้นด้วยตาเป็นประกาย)
ต้น: อือ งั้นเราไปเดินเล่นกันดีกว่าน้ะ(ผมยิ้มให้เธอ)
หลังจากนั้นผมกับฟ้าก็ไปหาอะไรกินกัน
ฟ้า: โอก๋วยเตี๋ยวร้ายนั้นน้ากินจังเลยนี้ต้นไปซื้อให้หน่อยสิเอากลับบ้านน้ะ
ต้น: อ้าวทำไมไม่กินที่นี้เลยล่ะ
ฟ้า: ก็ฉันอยากกินที่บ้านนิ้
ต้น: โอเคคร๊าบ ว่าแต่จะเอาเส้นอะไรอะ
ฟ้า: เส้นใหญ่ขอเส้นลุงเค้าเยอะใส่ทุกอย่างเพิ่มลูกชิ้นน้ำใสโอเคน้ะ
ต้น: ......อ.โอเคครับ
ผมเดินไปสั่งก๋วยเตี๋ยว
ต้น: พี่ครับเอาก๋วยเตี๋ยวสองถุงครับ เอาเส็นเล็กน้ำตกกับเส้นใหญ่ขอเส้นลุงเค้าเยอะใส่ทุกอย่างเพิ่มลูกชิ้นน้ำใสโอเคน้ะ
คนขายก๋วยเตี๋ยว:ได้เลยน้อง
ผมยืนรออยู่ประมาณ1นาที
คนขายก๋วยเตี๋ยว: ได้แล้วน้อง
ต้น: เท่าไหล่ครับ
คนขายก๋วยเตี๋ยว: ก็ประมาณ9นิ้วได้อะน้อง
ต้น: เดียวพีผมหมายถึงราคาก๋วยเตี๋ยว
คนขายก๋วยเตี๋ยว: อ้าวเหรอ555 เอามา40พอ
ผมยื้นเงินให้คนขายก๋วยเตี๋ยวแล้วก็เดินไปหาฟ้า
ต้น: งั้นเราไปที่อื่นต่อเลยมั้ย
ฟ้า: อืม
ผมสังเกตมาสักพักแล้วว่าคนในงานวัดมองผมกับฟ้าด้วยสายตาแปลกๆบางคนก็หัวเราะผมเดินเทียวงานวัดไปได้สักพักผมก็ได้ชวนฟ้าไปช้อนปลาทอง
ต้น: ฟ้าเราไปช้อนปลาทองกันมั้ย
ฟ้า: ปลาทองเหรอ(เธอมองผมด้วยสายตาเป็นประกานอีกครั้ง)
ผมหมดกับการช้อนปลาทองนี้ไปเป็นร้อยหลังจากที่ผมช้อนปลาทองเสร็จผมก็เดินเล่นต่อแต่อยู่ดีๆก็มีตำรวจมาหาผม
ตำรวจผู้มีความสุจริตจริงๆน้ะ: เฮ้อน้องๆมานี้หน่อย
ต้น: (หันไปมอง)ผมหรอครับ
ตำรวจผู้มีความสุจริตจริงๆน้ะ: เออเองนั้นแหละมานี้หน่อย
ต้น: เออฟ้ารอตรงนี้แปปนึงน้ะ
"ตัดจบเ-ี้ยกว่าละครไทย555"
คือผมพึ่งได้มีโอกาศดูหนังเรื้อง Bakuman ไปดูจบปุ๊บผมนี้มีไฟอยากจะวาดมังงะมั้งเลยผมเลยมาถามความคิดเห็นหน่อยครับ
ตัวละครหลักมีอยู่สองคนนั้นครับ
1.ต้น(พระเอก)
2.ฟ้า(นางเอก?)
---------------------------------------------------------------------------------
ผมชื้อต้นอายุ15ปี ผมเป็นนักเรียนที่ผลการเรียนไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่แต่อาศัยช่วยงานโรงเรียนเอาเลยรอดมาได้ถึงม.4
ต้น: (นั้นครูสมสมศรีหมวดภาษาอังกฤษนี้หว่า)ครูครับมีงานอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
ครู: แหมสอบตกสิน้ะงั้นทำบอดให้ครูหน่อยน้ะจ๊ะเดียวครูบวกคะแนนให้
ต้น: ครับ(สงสัยจะต้องอยู่ยันเย็นอีกแล้วแหะ)
ผมนั้งทำบอดยันเกือบมืด หลังจากทำบอดเสร็จผมก็ไปเอากระเป๋าในห้อง ผมเดินปถึงหน้าห้องเรียนของผมผมเห็นผู้หญิงคนนึง
เป็นผู้หญิงตัวเล็กสูงประมาณ160ซม.ได้ระมั้ง(ต้นสูง175ซม)ผมสั้น ส่วมแว่นตา หน้าตาค่อนข้างน้ารัก สวมเสื้อนักเรียน ผมรู้สึกใจเต้นแปลก
ผมยืนจ้องอยู่ซักพักนึงก็นึกขึ้นได้ว่าเคยมีผู้หญิงหน้าตาอย่างงี้ในห้องเราด้วยเหรอ ผมคิดได้ดังนั้นผมเลยเอ่ยปากถามไปว่า
ต้น:อ..เออเธอยู่ห้องนี้หรองั้นเหรอ
ผู้หญิงคนนั้นหันมา
??: (สายหน้า)เปล่าหรอกค่ะ
ต้น: อ้าว แล้วเธอมานั้งตรงนี้ทำไมหรอ(ผมถามด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้)
??: ออ คือห้องนี้ตอนเย็นๆวิวดีน้ะค่ะ
ต้น: ออ ง..งั้นเหรอ(มาดูวิว วิวในห้องเรัยน?ตอนเย็นๆอย่างงี้เนี้นน้ะ!?)
??: ฉันคงมารบกวนสิน้ะค้ะงั้นชั้นขอตัวก่อนละกันน้ะค่ะ
ต้น: อ..เออคือถ้าไม่ว่าอะไรจะกลับพร้อมกันเลยไหมครับนี้ก็6โมงครึ้งแล้ว(ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆกลับบ้านเองคงไม่ดีละมั้ง)
??: อ..เอ อ.อ.เออ ก..ก็ได้ค่ะ(หน้าแดงนินมาก)
ต้น: งั้นรอผมแปปนึงน้ะครับ(ผมเดินปหยิบกระเป๋า)เออจริงสิผมลืมถามชื้อคุณไปเลย
ฟ้า: ออ จริงสิชั้นเองก็ลืมแนะนำตัวไปเลยชั้นชื้อฟ้าค่ะยินดีที่ได้รู้จักน้ะค่ะ แล้วคุณละค่ะ?
ต้น: ผมชื้อต้นครับยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ
ฟ้า: จริงๆพูดกับชั้นเหมือนชั้นเป็นเพื่อนของคุณก็ได้น้ะค่ะ
ต้น: งั้นผมก็ขอทำตามนั้นน้ะครับ
ผมกับฟ้าเดิมมาถึงหน้าโรงเรียนหลังจากนั้นผมก็ถามว่าฟ้าว่า
ต้น:ฟ้าเธอกลับทางใหนเหรอ
ฟ้า: บ้านฉันอยู่ทางนั้นน้ะ(ชี้ไปทางซ้ายมือ)
ต้น: โอ้งั้นเราก็กลับทางเดียวกันนะสิงั้นเดียวฉันเดินไปส่ง ว่าแต่บ้านเธออยู่ตรงไหนหรอครับ
ฟ้า: อือ เดินจากบ้านมาโรงเรียนก็เดินประมาณโรงเรียนประมาณ2กิโลได้มั้งค่ะ
ผมได้ยินที่ฟ้าพูดผมถึงกับอึ้งไปพักนึงเพราะถ้าวัดกันจริงผมเดินก็ประมาณ1กิโลครึ่ง นั้นหมายความว่าบ้านของฟ้าจะต้องอยู่ลึกกว่าบ้านผม
แต่ว่าผมกลับนึกสงใสเพราะทางที่เธอกลับต้องผ่านวัด ส่วนสาธาณะ แล้วก็ทางที่ค่อนข้างเปลียวและข้อนข้างน้ากลัวผมจึงถามฟ้าขึ้นว่า(ที่คิดอย่างงี้เพราะต้นใช้วิธีนี้มาโรงเรียน)
ต้น: นี้ฟ้า
ฟ้า: ฮื้อมีอะไรหรอ?
ต้น: คือฟ่กลับบ้านผ่านทางใหน่บ้างเหรอ
ฟ้า: เอ๊ ถามทำไมเหรอ
ต้น: ออเปล่าแค่อยากรู้เชยๆน้ะ
ฟ้า: อือ...งั้นลองทายดูสิ(ยิ้มเล็กน้อย)
ต้น: เอองั้นฉันขอทายว่าเธอน้าจะผ่าน วัด ส่วนสาธาณะ แล้วก็เข้าซอยสิน้ะ
ฟ้า: ว้าว! ถูกต้องค่ะรู้ได้ค่ะเนี้ยคุณเป็นหมอดูเหรอไงกัน
ต้น: ผมใช้วิธีนี้มาโรงเรียนน้ะครับ
ฟ้า: ออ งั้นหรอค่ะ(เธอพูดหร้อมส่งยิ้มมาให้ผม)
ต้น: ว่าแต่ทางมันค่อนข้างน้ากลัวน้ะเธอไม่กลัวเหรอ?
ฟ้า: ตอนแรกๆก็กลัวแหละน้ะแต่หลังๆเริมชินแล้วล่ะค่ะ
ต้น: งั้นเหรอ
ผมกับฟ้าเดินกันต่อไปเลื้อยๆผมกับฟ้าแทบไม่ได้คุยกันเลยผมมองปที่ถนนก็พบว่าตั้งแต่เดินมาผมเห็นรถขับผ่านไปยังไม่ถึง5คันเลยทั้งๆที่นี้พึ่งจะหนึ่งทุ่มเอง
ผมกับฟ้าเดินกันมาถึงวัดเราทั้งสองคนเดินเขาไปในวัดหลังจากนั้นผมกับฟ้าได้ยินเสียงลิเกกับเสียงเพลงดังขึ้นมาผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาเกาะที่แขนผม
เลยหันไปมองผมเห็นฟ้าเกาะแขนผมแน้น อยู่ๆมือของผมก็ไปอยู่บนหัวของฟ้าได้ไงผมก็ไม่รู้ ฟ้ารีบเดินออกหางจากผมพร้อมกับหน้าที่แดงกล่ำ
ต้น: อ..เออ ข.ข..ขอโทษน้ะ
ฟ้า: ท..ทางนี้ตังหากที่ต้องขอโทษที่อยู่ดีๆก็ไปเกาะแขน ขอโทษน้ะ
ต้น: อ..เอาเป็นว่าเรื้องนั้นผมช้างมันก่อนละกันเราไปหาต้นตอเสียงนั้นดีกว่ามั้ย
ฟ้า: นั้นสิน้ะ
ผมกับฟ้าเดินตามเสียงนั้นไปเหมือนเสัยงนั้นจะมาจากตรงลานวัดน้ะ(ต้นกับฟ้าเข้ามาทางประตูหลังวัด)ผมกับฟ้าเห็นแสงสว่างมาจากลานวัน สักพักผมจึงนึกขึ้นได้ว่า...
วันนี้มีงานวัดนี้หว่าผมหันไปมองหน้าฟ้าและพบว่าฟ้าตานี้เป็นประกายเลยผมเลยพูดขึ้นว่า
ต้น:เออคือฟ้าเราเดินเล่นงานวัดกันก่อนกลับดีมั้ย เดียวฉันเลี้ยงเอง
ฟ้า: จ.จะดีเหรอ(หันมามองต้นด้วยตาเป็นประกาย)
ต้น: อือ งั้นเราไปเดินเล่นกันดีกว่าน้ะ(ผมยิ้มให้เธอ)
หลังจากนั้นผมกับฟ้าก็ไปหาอะไรกินกัน
ฟ้า: โอก๋วยเตี๋ยวร้ายนั้นน้ากินจังเลยนี้ต้นไปซื้อให้หน่อยสิเอากลับบ้านน้ะ
ต้น: อ้าวทำไมไม่กินที่นี้เลยล่ะ
ฟ้า: ก็ฉันอยากกินที่บ้านนิ้
ต้น: โอเคคร๊าบ ว่าแต่จะเอาเส้นอะไรอะ
ฟ้า: เส้นใหญ่ขอเส้นลุงเค้าเยอะใส่ทุกอย่างเพิ่มลูกชิ้นน้ำใสโอเคน้ะ
ต้น: ......อ.โอเคครับ
ผมเดินไปสั่งก๋วยเตี๋ยว
ต้น: พี่ครับเอาก๋วยเตี๋ยวสองถุงครับ เอาเส็นเล็กน้ำตกกับเส้นใหญ่ขอเส้นลุงเค้าเยอะใส่ทุกอย่างเพิ่มลูกชิ้นน้ำใสโอเคน้ะ
คนขายก๋วยเตี๋ยว:ได้เลยน้อง
ผมยืนรออยู่ประมาณ1นาที
คนขายก๋วยเตี๋ยว: ได้แล้วน้อง
ต้น: เท่าไหล่ครับ
คนขายก๋วยเตี๋ยว: ก็ประมาณ9นิ้วได้อะน้อง
ต้น: เดียวพีผมหมายถึงราคาก๋วยเตี๋ยว
คนขายก๋วยเตี๋ยว: อ้าวเหรอ555 เอามา40พอ
ผมยื้นเงินให้คนขายก๋วยเตี๋ยวแล้วก็เดินไปหาฟ้า
ต้น: งั้นเราไปที่อื่นต่อเลยมั้ย
ฟ้า: อืม
ผมสังเกตมาสักพักแล้วว่าคนในงานวัดมองผมกับฟ้าด้วยสายตาแปลกๆบางคนก็หัวเราะผมเดินเทียวงานวัดไปได้สักพักผมก็ได้ชวนฟ้าไปช้อนปลาทอง
ต้น: ฟ้าเราไปช้อนปลาทองกันมั้ย
ฟ้า: ปลาทองเหรอ(เธอมองผมด้วยสายตาเป็นประกานอีกครั้ง)
ผมหมดกับการช้อนปลาทองนี้ไปเป็นร้อยหลังจากที่ผมช้อนปลาทองเสร็จผมก็เดินเล่นต่อแต่อยู่ดีๆก็มีตำรวจมาหาผม
ตำรวจผู้มีความสุจริตจริงๆน้ะ: เฮ้อน้องๆมานี้หน่อย
ต้น: (หันไปมอง)ผมหรอครับ
ตำรวจผู้มีความสุจริตจริงๆน้ะ: เออเองนั้นแหละมานี้หน่อย
ต้น: เออฟ้ารอตรงนี้แปปนึงน้ะ
"ตัดจบเ-ี้ยกว่าละครไทย555"