ตามหัวข้อครับ
มีเรื่องให้คิดไม่ตกครับ คือ ทำงานเป็นอาจารย์เงินเดือนหลักพัน แต่ได้อยู่บ้านได้ดูแลยาย อยู่บ้านกันเพียง 2 คน ตอนแรกๆ ก็พอใจครับเพราะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินเดือนเท่าไหร่ แต่มีวันนึงที่ รุ่นน้องผมเพิ่งเรียนจบและได้ทำงานในบริษัท โรงงานต่างๆ ซึ่งทำงานตรงสายทำให้ได้พัฒนาตัวเอง กลับมาเล่าประสบการณ์ต่างๆ ที่ได้เจอ ทำให้ผมรู้สึกถึงการไม่ได้พัฒนาตัวเองและเสียโอกาสที่จะได้รับประสบการณ์ต่างๆ ที่ผมควรจะได้ ทำให้ผมเริ่มมองหางานตรงสายแต่ก็ต้องออกไปต่างจังหวัด และเมื่อกำลังจะส่ง resume ความคิดก็โผล่มา “เห้ย จะทิ้งยาย จริงๆ หรอว้ะ” ทำให้ผมไม่กล้าสมัครงานอื่นๆ เลย
ปล ผมจบวิศวะคอม เป็นฟรีแลนซ์ รับงานเขียนโค้ดในสาย Embedded System และออกแบบระบบควบคุมต่างๆ รายรับที่ได้บางเดือนก็ 20-30k ในบางเดือนที่ขยัน ทำงานสายนี้มาตั้งแต่เรียนอยู่ปี 3 จนถึงปัจจุบัน รวมๆ ก็ประมาณ 4 ปี ก่อนจะมาสอนในวิทยาลัยเอกชน ซึ่งผมไม่ชอบงานในสายนี้ ฝืนๆ ทำไปเพราะมีเวลาว่างเยอะ จะได้มีเวลารับงานฟรีแลนซ์ ตอนแรกคิดว่าว่างเยอะ จึงคิดว่างานอาจารย์นี้เป็นงานเสริมไป แต่พอได้มาทำจริงๆ แทบไม่มีเวลาทำงานโค้ดเลยครับ ออกบ้าน 6.30 กลับถึงบ้าน 18.00 ทำงานโค้ดต่อถึง ตี 1 ตี 2 บ้าง แล้วแต่ว่างานเยอะไหม เสาร์-อาทิตย์ นี่ไม่ได้ไปไหนเลยครับ โค้ดทั้งวันทั้งคืน
*อีกอย่าง ค่าน้ำมันไปกลับ บ้าน-วิทยาลัย ก็กินไปครึ่งเงินเดือนที่ได้จากการเป็นอาจารย์ละครับ 555 ค่ากับข้าวนี่ไม่ได้เดือดร้อนครับ มื้อเช้า เย็นกินที่บ้าน ส่วนมื้อเที่ยง ยายห่อให้ทุกวัน
**ตอนนี้ผมกำลังสร้างบ้านอีกหลัง ซึ่งบ้านก็ไม่ได้เริ่มสร้างตั้งแต่แรก เนื่องจากตาสร้างไว้ก่อนแล้วเพื่อจะให้แม่กลับมาอยู่ แต่เงินหมดและตาก็มาเสียไป ผมจึงมาสานต่อให้เสร็จๆ เพื่อจะได้เปิดร้านขายของให้ยาย และจะให้แม่กลับมาดูแลยาย เผื่อผมจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องยายและออกไปหางานที่ทำให้ผมได้พัฒนาตัวเอง
เรื่องที่ทำให้ผมสับสนมากที่สุดคือ ผมควรจะออกไปหางานที่ได้พัฒนาตัวเอง หรืออยู่ดูแลคนในครอบครัว
แต่คำตอบที่ผมให้กับตัวเองคือ ผมเลือกจะดูแลครอบครัวดีกว่า แต่ก็มีเรื่องของอนาคตให้มาคิดด้วยว่า เกิดงานฟรีแลนซ์ที่ผมทำอยู่มันทำเงินได้ไม่เยอะเหมือนตอนนี้ลำพังเงินเดือน อาจารย์ไม่พอแน่นอน แล้วผมจะดูแลคนในครอบครัวได้ยังไง.....
ทิ้งท้าย ผมยังไม่มีแฟน จึงไม่ได้กังวลเรื่องนี้ครับ (แอบบอกว่าโสด)
เรียนจบสับสนกับชีวิตวัยทำงานครับ
มีเรื่องให้คิดไม่ตกครับ คือ ทำงานเป็นอาจารย์เงินเดือนหลักพัน แต่ได้อยู่บ้านได้ดูแลยาย อยู่บ้านกันเพียง 2 คน ตอนแรกๆ ก็พอใจครับเพราะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินเดือนเท่าไหร่ แต่มีวันนึงที่ รุ่นน้องผมเพิ่งเรียนจบและได้ทำงานในบริษัท โรงงานต่างๆ ซึ่งทำงานตรงสายทำให้ได้พัฒนาตัวเอง กลับมาเล่าประสบการณ์ต่างๆ ที่ได้เจอ ทำให้ผมรู้สึกถึงการไม่ได้พัฒนาตัวเองและเสียโอกาสที่จะได้รับประสบการณ์ต่างๆ ที่ผมควรจะได้ ทำให้ผมเริ่มมองหางานตรงสายแต่ก็ต้องออกไปต่างจังหวัด และเมื่อกำลังจะส่ง resume ความคิดก็โผล่มา “เห้ย จะทิ้งยาย จริงๆ หรอว้ะ” ทำให้ผมไม่กล้าสมัครงานอื่นๆ เลย
ปล ผมจบวิศวะคอม เป็นฟรีแลนซ์ รับงานเขียนโค้ดในสาย Embedded System และออกแบบระบบควบคุมต่างๆ รายรับที่ได้บางเดือนก็ 20-30k ในบางเดือนที่ขยัน ทำงานสายนี้มาตั้งแต่เรียนอยู่ปี 3 จนถึงปัจจุบัน รวมๆ ก็ประมาณ 4 ปี ก่อนจะมาสอนในวิทยาลัยเอกชน ซึ่งผมไม่ชอบงานในสายนี้ ฝืนๆ ทำไปเพราะมีเวลาว่างเยอะ จะได้มีเวลารับงานฟรีแลนซ์ ตอนแรกคิดว่าว่างเยอะ จึงคิดว่างานอาจารย์นี้เป็นงานเสริมไป แต่พอได้มาทำจริงๆ แทบไม่มีเวลาทำงานโค้ดเลยครับ ออกบ้าน 6.30 กลับถึงบ้าน 18.00 ทำงานโค้ดต่อถึง ตี 1 ตี 2 บ้าง แล้วแต่ว่างานเยอะไหม เสาร์-อาทิตย์ นี่ไม่ได้ไปไหนเลยครับ โค้ดทั้งวันทั้งคืน
*อีกอย่าง ค่าน้ำมันไปกลับ บ้าน-วิทยาลัย ก็กินไปครึ่งเงินเดือนที่ได้จากการเป็นอาจารย์ละครับ 555 ค่ากับข้าวนี่ไม่ได้เดือดร้อนครับ มื้อเช้า เย็นกินที่บ้าน ส่วนมื้อเที่ยง ยายห่อให้ทุกวัน
**ตอนนี้ผมกำลังสร้างบ้านอีกหลัง ซึ่งบ้านก็ไม่ได้เริ่มสร้างตั้งแต่แรก เนื่องจากตาสร้างไว้ก่อนแล้วเพื่อจะให้แม่กลับมาอยู่ แต่เงินหมดและตาก็มาเสียไป ผมจึงมาสานต่อให้เสร็จๆ เพื่อจะได้เปิดร้านขายของให้ยาย และจะให้แม่กลับมาดูแลยาย เผื่อผมจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องยายและออกไปหางานที่ทำให้ผมได้พัฒนาตัวเอง
เรื่องที่ทำให้ผมสับสนมากที่สุดคือ ผมควรจะออกไปหางานที่ได้พัฒนาตัวเอง หรืออยู่ดูแลคนในครอบครัว
แต่คำตอบที่ผมให้กับตัวเองคือ ผมเลือกจะดูแลครอบครัวดีกว่า แต่ก็มีเรื่องของอนาคตให้มาคิดด้วยว่า เกิดงานฟรีแลนซ์ที่ผมทำอยู่มันทำเงินได้ไม่เยอะเหมือนตอนนี้ลำพังเงินเดือน อาจารย์ไม่พอแน่นอน แล้วผมจะดูแลคนในครอบครัวได้ยังไง.....
ทิ้งท้าย ผมยังไม่มีแฟน จึงไม่ได้กังวลเรื่องนี้ครับ (แอบบอกว่าโสด)