สวัสดีครับพี่ๆเพื่อนๆทุกคน กระทู้นี้จะเป็นกระทู้แรกที่ผมจะมาเล่าประสบการณ์ที่ผมเจอกับสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติที่เจอด้วยตัวเอง ผิดพลาดยังไงก็ขออภัยครับ
เมื่อตอนปี 2551 ตอนนั้นผมอยู่ ม.4 ผมได้มีโอกาสไปงานแต่งของญาติที่จังหวัดนครศรีธรรมราช และการเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางไปภาคใต้ บ้านงานที่ผมไปต้องเข้าไปในสวนยางลึกพอสมควร ประมาณ 4 ทุ่มผมและคณะจากกรุงเทพก็ไปถึง ซึ่งพอไปถึงบ้านงานก็จัดหาข้าวปลาไว้ให้เรียบร้อย และหลังจากกินข้าวกินปลาเรียบร้อย ทางคณะที่มาจากกรุงเทพก็พากันไปนอน โดยผมนอนคืนแรกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เช้าวันถัดมาเวลาประมาณ 06.00 น.ญาติที่มาจากกรุงเทพด้วยกันก็ชวนไปตลาด ญาติก็ไปถามบ้านงานแล้วเขาบอกว่าตลาดอยู่ใกล้ๆออกไปปากทางแปปเดียวก็ถึง ผมกับญาติก็เลยตัดสินใจที่จะไปซ็อนมอเตอร์ไซค์ไปกัน 2 คน ระหว่างทางที่ยังไม่ถึงปากทางผมนึกสนุกเอื้อมมือไปบีบแตรเล่นไปหลายรอบ จนถึงพอมาถึงปากทางผมก็มาเจอบ้านหลังหนึ่ง มีผู้ชายนอนเล่นอยู่บนเตียงผ้าใบหน้าบ้าน ผมก็เลยให้ญาติจอดรถและผมก็ลงไปถามทาง ผู้ชายคนนั้นชี้ทางแต่ไม่ได้หันมามองหน้าผม แต่ผมก็ขอบคุณและก็ไปกัน หลังจากที่ผมซื้อของที่ตลาดเสร็จแล้วก็กลับมาทางเดิมตอนแรกเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร แต่พอมาถึงจุดที่จะเป็นทางเข้าบ้านงาน ผมกับญาติไม่เห็นทางเข้ามีแต่ป่าหญ้าเต็มไปหมด และบ้านที่ผมไปถามก่อนหน้านั้นทางบ้านนั้นกับกลายเป็นบ้านร้างที่ไม่มีมีคนอยู่มาหลายปีผิดกับที่ผมเห็นตอนแรกที่เป็นบ้านหลังสวยๆ ผมกับญาติก็วนหาทางเข้ากันอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นทางเข้าเลยตัดสินใจโทรให้บ้านงานออกมารับโดยผมจอดรอไม่ไกลจากบ้านร้างหลังนั้น และเมื่อทางบ้านงานออกมาเจอผมกับญาติแล้วก็พาผมกลับไปบ้านงาน และที่ทำให้ผมตกใจคือทางเข้ามันอยู่ตรงข้างบ้านร้างหลังนั้น และเป็นคำถามกับตัวเองทุกวันนี้ว่าคนที่ผมไปถามทางและบอกทางคือใครและทำไมผมกลับมาที่เดิมแล้วไม่เห็นทางเข้าเลยทั้งๆที่ทางเข้าอยู่แค่ตรงนั้น
หาทางเข้าไม่เจอ
เมื่อตอนปี 2551 ตอนนั้นผมอยู่ ม.4 ผมได้มีโอกาสไปงานแต่งของญาติที่จังหวัดนครศรีธรรมราช และการเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางไปภาคใต้ บ้านงานที่ผมไปต้องเข้าไปในสวนยางลึกพอสมควร ประมาณ 4 ทุ่มผมและคณะจากกรุงเทพก็ไปถึง ซึ่งพอไปถึงบ้านงานก็จัดหาข้าวปลาไว้ให้เรียบร้อย และหลังจากกินข้าวกินปลาเรียบร้อย ทางคณะที่มาจากกรุงเทพก็พากันไปนอน โดยผมนอนคืนแรกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เช้าวันถัดมาเวลาประมาณ 06.00 น.ญาติที่มาจากกรุงเทพด้วยกันก็ชวนไปตลาด ญาติก็ไปถามบ้านงานแล้วเขาบอกว่าตลาดอยู่ใกล้ๆออกไปปากทางแปปเดียวก็ถึง ผมกับญาติก็เลยตัดสินใจที่จะไปซ็อนมอเตอร์ไซค์ไปกัน 2 คน ระหว่างทางที่ยังไม่ถึงปากทางผมนึกสนุกเอื้อมมือไปบีบแตรเล่นไปหลายรอบ จนถึงพอมาถึงปากทางผมก็มาเจอบ้านหลังหนึ่ง มีผู้ชายนอนเล่นอยู่บนเตียงผ้าใบหน้าบ้าน ผมก็เลยให้ญาติจอดรถและผมก็ลงไปถามทาง ผู้ชายคนนั้นชี้ทางแต่ไม่ได้หันมามองหน้าผม แต่ผมก็ขอบคุณและก็ไปกัน หลังจากที่ผมซื้อของที่ตลาดเสร็จแล้วก็กลับมาทางเดิมตอนแรกเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร แต่พอมาถึงจุดที่จะเป็นทางเข้าบ้านงาน ผมกับญาติไม่เห็นทางเข้ามีแต่ป่าหญ้าเต็มไปหมด และบ้านที่ผมไปถามก่อนหน้านั้นทางบ้านนั้นกับกลายเป็นบ้านร้างที่ไม่มีมีคนอยู่มาหลายปีผิดกับที่ผมเห็นตอนแรกที่เป็นบ้านหลังสวยๆ ผมกับญาติก็วนหาทางเข้ากันอยู่นานสองนานก็ไม่เห็นทางเข้าเลยตัดสินใจโทรให้บ้านงานออกมารับโดยผมจอดรอไม่ไกลจากบ้านร้างหลังนั้น และเมื่อทางบ้านงานออกมาเจอผมกับญาติแล้วก็พาผมกลับไปบ้านงาน และที่ทำให้ผมตกใจคือทางเข้ามันอยู่ตรงข้างบ้านร้างหลังนั้น และเป็นคำถามกับตัวเองทุกวันนี้ว่าคนที่ผมไปถามทางและบอกทางคือใครและทำไมผมกลับมาที่เดิมแล้วไม่เห็นทางเข้าเลยทั้งๆที่ทางเข้าอยู่แค่ตรงนั้น