จะมาเล่าประสบการณ์หอพักหน้ามอใกล้มหาวิทยาลัยบูรพา เราย้ายเข้าอยู่ที่บูรพาเพสได้สองเดือนที่จริงเกือบสองเดือน ห้องธรรมดา วันที่ทำสัญญาเช่าห้องพักจ่ายค่าประกันไป5000 กับค่าห้องเดือนสุดท้าย
"ซึ่งตอนทำสัญญาได้ถามกับพนักงานว่า ถ้าอยู่ไม่คบสัญญาแล้วต้องจ่ายค่าห้องเดือนสุดท้ายไหม พนักงานคนนั้นบอกว่าไม่ต้อง จ่ายแค่น้ำค่าไฟ"
พอเข้าอยู่วันแรกก็นอนปกติเลยไม่มีอะไรเราก็ ยกมือไหว้ขอเจ้าที่เจ้าทางแบบที่สบายใจตัวเองเพราะหอมันเก่ามาก ต้นไม้เยอะ และคนเข้าพักน้อย ที่ย้ายไปอยู่คือมันถูก
พอเข้าไปอยู่ได้วันที่สองก็ได้ยินเสียงประตูห้องตรงประตูระเบียงเปิดปิดทั้งคืน
ลักษณะห้องคือมีเตียงห้าฟุต ตู้ แล้วโต๊ะเครื่องแป้ง ระเบียงพอตากผ้าได้แต่ประตูตรงระเบียงมันเป็นกระจก กับมุ้งลวดถ้าเปิดปิดมันจะมีเสียง แคก แคก
สองสามวันแรกคือเสียงประตูระเบียงไม่รู้ของห้องข้างบนหรือ ห้องด้านข้าง แต่มันไม่มีคนอยู่ทั้งห้องด้านบนและห้องด้านข้าง ปกติเรามีเรียนแปดโมงเช้าชั่วเดียว แล้วเรียนอีกทีตอนบ่ายโมง วันที่4คือกลับจากเรียนก็เก้าโมงประมาณยี่สิบนาที กลับมานอนที่ห้อง แล้วฝันว่ามีผีเต็มหอแต่ที่เราคิดว่าเราไม่คิดไปเองแน่ๆคือเราฝันเห็นเด็กผู้ชาย พอตอนดึกด้วยที่เป็นคนหลับยากมากแล้วตื่นง่าย เพราะงี้ถึงอยูหอคนเดียวเพราะเคยอยู่กับเพื่อนแล้วนอนดิ้นมาก วันเดียวกันที่ฝันว่ามีวิญญาณเต็มไปหมด และเด็กผู้ชาย ประมาตีสอง มีเสียงเด็กอ่อนแบบสี่ห้าเดือนร้องไห้ทั้งคืน สรุปคืนนั้นนอนไม่ได้แต่ไม่คิดว่าเป็นผีเพราะหอนี้มันมีคนที่เข้าทำงานอยู่ด้วยก็คิดว่าเป็นลูกห้องอื่น
หลังจากวันที่ได้ยินเสียงเด็กทุกๆวันเสียงเปิดปิดประตูห้องแต่ที่มีเสริมคือเสียงคนวิ่งที่ห้องด้านบนแล้วเหมือนกระโดดสักพักเปิดปิดประตูระเบียงสักพัก เสียงเหมือนเสียงเตียงกระแทกผนังห้อง เสียงพวกนี้ได้ยินทุกวันจนอยู่ได้คบอาทิตยหนึ่ง วันนั้นเป็นวันโกนเราไปทำงานตอนหกโมงเย็นแล้วกลับห้งอตีสามคือเป็นคนที่แพ้ฝุ่น เป็นภูมิแพ้จะไม่ทาแป้งแบบเทใส่มือเยอะๆและไม่ชอบจับกระจกเพราะมันจะเป็นรอยมือไม่ชอบให้กระจกมัว
พอเลิกงานมาก็ตีสามเกือบตีสี่ กำลังจะลบเครื่องสำอางแต่ตกใจร้องดังมาก เพราะเห็นรอยมือที่กระจกคือนั้นกลัวมากเพราะรอยมือมันเหมือนคนที่เล่นแป้งหรือทาแป้งแล้วเอามือไปแปะที่กระจกเล่นอะไรประมาณนั้น แต่ที่กลัวเพราะรอยมือมันเล็กมากเหมือนรอยมือเด็ก วันนั้นไม่ได้นอนเลยทั้งเสียงตึงตัง ทั้งเสียงเด็กร้องไห้ เช้ามารีบอาบน้ำแต่งตัวรีบบ้าน บ้านเราอยู่ที่เฉลิมไทยขี้เกียวไปกลับเลยเช่าหอ เราไม่นอนหอประมาสองสามวัน เราพยายามคิดว่าคิดมากไปเองเพราะเรียนเภสัช เรียนวิทยไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ก็กลัว555
เราเป็นคนที่ไม่คิดว่าตัวเองมีเซ้นแต่เราเป็นคนที่พอหลับแล้วจะไม่ฝัน ถ้าฝันแล้วก็จะกลัวหน่อยๆเพราะมันแมนเกินมีครั้งนึ่งฝันว่าคุณตาเพื่อนของย่าเราเขาตายแต่ตอนนั้นเราอยู่ต่างจังหวัดไปเทียวแล้วพอกลับบ้านมา ก็มีงานศพตาคนนั้น เราแบบตกใจมากร้องไห้เลยเพราะตาเขาชอบพวกสมุนไพร และยาเหมือนกับเราคือสนิทกันเลย
เราก็ไปนอนหอบางวันที่ทำงานเพราะที่ทำงานใกล้มอใก้ลหอ แต่อาทิตนึ่งก็ นอนหอห้าวันประมาณเกือบเดือนละมั้งเพื่อนที่เรียนด้วยกันบอกว่าเราซูบแบบตาคล้ำ ผอมลงเยอะ จนวันนึ่งอาจารที่คณะเขาเรียกไปคุยเพราะสภาพเราแบบแย่มาก ก็แย่สิไม่ได้นอน เราไม่ได้เล่าให้ อ.ฟังเพราะกลัวเขาหาว่าเรางมงายเรียนเภสัชแต่เชื่อเรื่องพวกจนวันนึ่งแม่เรามานอนด้วยแม่เราเป็นคนอีสานนับสือพยานาค ที่อุดร แล้วก็ชอบไปวัด วันที่แม่เรามานอนด้วยเราหลับสนิทมากแบบไม่เคนเป็นตั้งแต่มาอยู่หอแต่แม่เราโดนผีอำเขาไม่ได้นอนทั้งคืนจนประมาณหกโมงเช้าเราตื่นเพราะลุกมาออกกำลังกายเราเห็นผู้นั่งอยู่เก้าอี้ปลายเตียงตรงโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหันมามองเรา เราแบบเหมือนสติหลุดจะปลุกแม่ให้ชวยแต่แม่เราแบบดิ้นแรงมากจนเหมือนผู้ชายที่นั่งอยู่เก้าอี้กำลังจะลุกขึ้นแม่เราเลยสดุ้งแบบน่ากลัวมากเราถึงขนาดร้องไห้ แม่เรามานอนด้วยสองวันแล้วบอกให้ไปทำบุญแต่วันที่สองที่แม่เรานอนที่หอไม่มีอะไรเพราะแม่เราบอกว่า แม่บอกเขาผู้ชายคนนั้นว่าถ้าหากมากวนจะไม่ให้ลูกอยู่หอนี้อีก พอแม่เรากลับไปเท่านั้นแหล่ะ แบบว่าหนังผีที่มีเสียงประตูเสียงคนวิ่งและที่น่ากลัวสุดคือมีเงาดำๆอยู่ในกระจก เราะไม่ได้กลัวผู้ชายที่นั่งอยู่เก้าอี้ปลายเตียงเพราะแม่เราบอกว่าเขามาดี
ก่อนหน้าที่แม่เราจะมานอนด้วยเราฝันเห็นศาลของคนจีนที่เขาจะมีอยุ่ทุกบ้านของคนไทยเชื้อสายจีนในความฝันคือเราเดินออกมาจาลิฟทกับเด็กผู้ชายที่เราฝันเห็นบ่อยๆ แล้วเห็นศาลของคนจีนตั้งอยู่ทุกห้องที่ไม่มีคนเช่า
วันแรกที่แม่เรามานอนแล้วเห็นผชนั่งอยู่เตียงอะเขาคือเป็นเหมือนคนจีนเลยใส่ชุดเหมือนคนจีนรวยขาวสูงง คือที่เราเห็นอะคือเขาหล่อเลยนะแบบเหมือนพระเอกหนังจีนแต่ผมสั้น
พอแม่เรากลับแล้วใช่ไหมวันนต้นเราก็แบบไม่มีอะไรแล้วนอนแบบสบายใจคือแม่บอกเขามาดีเราก็โอเคแต่พอแม่กลับเท่านั้นแหล่ะจ้า มีเงาดำอยู่ในกระจกยืนจ้องเราอยู่เห็นทีแรกแบบกูตาฟาด คิดไปเอง เพราะมันเป็นมืดๆพอตื่นมาตอนเช้าจะไปวิ่งที่มอปกติ แต่เราก็ตื่นตกใจเงาในกระจกเหมือนที่เห็นตอนดึก ตาคงฟาดแหล่ะแต่พอออกจากห้องน้ำมาเหมือนไปเปิดเนต ผชตัวดำยืนจ้องเราในกระจกสรุปวันนั้นไปม่ได้วิ่ง ไม่ได้เรียนไปปฏิบัติธรรมที่วัดสามวัน พอกลับจากวัดเราก็ไปอยู่บ้านจนมีงานที่มอเราขี้เกียจขับรถกลับ เลยคิดว่าเอาว่ะกูจะนอนกูจ่ายค่าห้องห้องกูคือกูจะกลัวอะไรแบบนี้ มีเพื่อนมานอนด้วยเพื่อนเราเป็นคนที่หลับลึกมากแบบไฟไหมก็ตายห่าในกองไฟ สรุปวันนั้นไม่เจออะไรเพราะพูดถ้าวันนี้ไม่ได้นอนนะจะแช้งไม่ให้ไปเกิด เงียบทั้งคืนแต่พอหกโมงเช้าเราตื่นมาจะไปวิ่งได้ยินเสียงประตูเปิดปิดแบบดังมากเพราะมันเป็นประตูหน้าห้อง ตอนเที่ยงจะไปเรียนเราเลยไปแจ้งคนดูแลหอว่ามีเสียงจากข้างบนข้างห้องบ้างเสียงเด็กบาง คนดูแลบอกว่าข้างห้องน้องไม่มีคนอยู่นะข้างบนก็ไม่มี เพื่อนเราก็แบบบอกว่างั้นก็ผีสิพี่เขาเลยเงียบ แล้วบอกว่าเดียวถ้าได้ยินเสียงให้โทรมาเคาเตอรข้างล่าง
ผ่านไปจนจะเกือบสองเดือนที่เราอยู่วันสุดท้ายที่เรานอนเพราะวันนั้นคือเราฝันว่ามีผู้พยายามจะมามีอะไรกับเราในฝันคือแบบไม่เอาแบบเฮ้ยไม่ไดเราขัดขืนแต่ไม่เห็นหน้านะพอเราหยุดดิ้นแล้วผชในฝันเงยหน้ามองหน้าเราคือผชคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง สด้งตื่นแล้วร้องไห้แต่น้ำตายังไม่หยดเลยมีเสียงผชแบบใหญ่มากแล่วเงาที่กระจกที่เคยเห็นมันเป็นผชตัวดำสูงเหมือนคนสมัยก่อนแต่ไม่เห็นหน้ามันดำไปหมดเรางแบบโดดลงจากเตียงแล้วไปเปิดประเพราะเตียงเราติดประตูห้อง แต่ตอนเปิดมันเปิดไม่ออกเพราะมันติดที่ล็อกห้องเหมื่อนโซล็อกห้องจากข้างในแบบ เหเอ้ยทั้งร้องไห้ทั้งกลัวทั้งโมโห พอตั้งสติแล้วดึงที่ล็อกออกวิ่งแบบไม่คิดชีวิต วิ่งไปหอเพื่อนแบบไม่ใส่รองเท้าเสื่อกล้ามกางเกงขาสั้น
จนวันต่อมาเราตัดสินในจะย้ายของออกแต่คนดูแลหอมันไม่ยอมให้เราย้ายของออกเพราะเรายังไม่จ่ายค่าห้องแต่มันยังไม่คบเดือนเราเลยคุยกับคนดูแลเป็นชั้วโมงเลยนะเพราะตอนที่ย้ายเข้าเราก็ถามแล้วว่าถ้าอยู่ไม่คบสัญญาเขาบอกเราจ่ายแต่ค่าน้ำค่าไฟ แต่เสื้อของเรามีน้อยเลยเอาใส่กระเป๋าเป้กลับบ้านแต่พัดผม หรือกาน้ำร้อน ของใช้ชิ้นใหญ่ก็อยูา่ในห้อง วันต่อมามันโทรหาพ่อเราที่อยู่ต่างจังหวัดไปข่มขู่ว่า
"ลูกคุณนะถ้าเจอนะมันไม่รอดหรอก รู้ไหมเจ้าของเป็นใคร รู้ไหมกูเป็นใคร ตามได้หมดแหล่ะคิดดูเอานะมันจะคุ้มไหม กับเงินไม่กี่พัน หลายอย่างมากแบบว่าอิทธิกูใหญ่แล้วยังบอกอีกว่าเจ้าหอพักเป็ณผู่ใหญ่บ้านของบางแสน อะไรอีมากมายที่ประมาณว่าถ้าเจอเราเราไม่รอดแน่ "
มันบอกพ่อเราว่ามันติดต่อเราไม่ได้ซึ่งวันนั้นเราทำงายที่ศรีราชาเพราะต้องโฟนเลยไม่ได้ถือโทรศัพท พอเลิกงานพ่อเราโทรมาถามแล้วเราให้ฟัง มันบอกว่าเราปิกมือถือแต่เราไม่ได้ปิด พอเรารู้ว่ามันโทรไปข่มขู่พ่อเรา เราเลยโทรไปด่าผู้จัดการแล้วมันพูดว่าเราจะไม่จ่ายค่าห้องเอง อ่าวเห ไม่เคยบอกว่าไม่จ่ายแต่จะจ่ายค่าน้ำค่าไฟ มันก็ยืนยันว่าจะเอาเงินค่าห้องเราเลยด่ามันแล้วขอเลขบัญชี กเราบอกมันให้โทรไปขอโทษพ่อเรามันบอกว่าข่มขู่งั้นขอโทษได้ไหม เราบอกโทรไปขอโทษพ่อเรามันก็เงียบเรา บอกมันว่าหัดทำบุญบ้างนะเพราะผีเยอะเดียวผีจะมาหลอกละตายห่ากัน
ขอระบายหน่อยที่จริงจะเยอะกว่านี้แต่ต้องไปทำงาน
บูรพา เพส บูรพาเพส ผีเยอะ ผีดุ คนดูแลก็เห ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นใคนน่าสงสารเขานะคนแบบนี้ ไม่มีที่ทิ้งขยะด้วย ลิฟทก็เปิดใช้ตัวเดียว น้ำปะปาก็เหลือง
เจ็บใจโดนผีหลอกเสียค่าประกันห้องจ่ายค่าห้องสองรอบ โดนข่มขู่แล้วยังเจอคำถามที่เราต้องไปขอค้นกองทะเบียนราษฎร์ ว่ามันเป็นใคร
จะเช่าที่ไหนดูให้ดีๆนะ
ผีเยอะ คนเห้
"ซึ่งตอนทำสัญญาได้ถามกับพนักงานว่า ถ้าอยู่ไม่คบสัญญาแล้วต้องจ่ายค่าห้องเดือนสุดท้ายไหม พนักงานคนนั้นบอกว่าไม่ต้อง จ่ายแค่น้ำค่าไฟ"
พอเข้าอยู่วันแรกก็นอนปกติเลยไม่มีอะไรเราก็ ยกมือไหว้ขอเจ้าที่เจ้าทางแบบที่สบายใจตัวเองเพราะหอมันเก่ามาก ต้นไม้เยอะ และคนเข้าพักน้อย ที่ย้ายไปอยู่คือมันถูก
พอเข้าไปอยู่ได้วันที่สองก็ได้ยินเสียงประตูห้องตรงประตูระเบียงเปิดปิดทั้งคืน
ลักษณะห้องคือมีเตียงห้าฟุต ตู้ แล้วโต๊ะเครื่องแป้ง ระเบียงพอตากผ้าได้แต่ประตูตรงระเบียงมันเป็นกระจก กับมุ้งลวดถ้าเปิดปิดมันจะมีเสียง แคก แคก
สองสามวันแรกคือเสียงประตูระเบียงไม่รู้ของห้องข้างบนหรือ ห้องด้านข้าง แต่มันไม่มีคนอยู่ทั้งห้องด้านบนและห้องด้านข้าง ปกติเรามีเรียนแปดโมงเช้าชั่วเดียว แล้วเรียนอีกทีตอนบ่ายโมง วันที่4คือกลับจากเรียนก็เก้าโมงประมาณยี่สิบนาที กลับมานอนที่ห้อง แล้วฝันว่ามีผีเต็มหอแต่ที่เราคิดว่าเราไม่คิดไปเองแน่ๆคือเราฝันเห็นเด็กผู้ชาย พอตอนดึกด้วยที่เป็นคนหลับยากมากแล้วตื่นง่าย เพราะงี้ถึงอยูหอคนเดียวเพราะเคยอยู่กับเพื่อนแล้วนอนดิ้นมาก วันเดียวกันที่ฝันว่ามีวิญญาณเต็มไปหมด และเด็กผู้ชาย ประมาตีสอง มีเสียงเด็กอ่อนแบบสี่ห้าเดือนร้องไห้ทั้งคืน สรุปคืนนั้นนอนไม่ได้แต่ไม่คิดว่าเป็นผีเพราะหอนี้มันมีคนที่เข้าทำงานอยู่ด้วยก็คิดว่าเป็นลูกห้องอื่น
หลังจากวันที่ได้ยินเสียงเด็กทุกๆวันเสียงเปิดปิดประตูห้องแต่ที่มีเสริมคือเสียงคนวิ่งที่ห้องด้านบนแล้วเหมือนกระโดดสักพักเปิดปิดประตูระเบียงสักพัก เสียงเหมือนเสียงเตียงกระแทกผนังห้อง เสียงพวกนี้ได้ยินทุกวันจนอยู่ได้คบอาทิตยหนึ่ง วันนั้นเป็นวันโกนเราไปทำงานตอนหกโมงเย็นแล้วกลับห้งอตีสามคือเป็นคนที่แพ้ฝุ่น เป็นภูมิแพ้จะไม่ทาแป้งแบบเทใส่มือเยอะๆและไม่ชอบจับกระจกเพราะมันจะเป็นรอยมือไม่ชอบให้กระจกมัว
พอเลิกงานมาก็ตีสามเกือบตีสี่ กำลังจะลบเครื่องสำอางแต่ตกใจร้องดังมาก เพราะเห็นรอยมือที่กระจกคือนั้นกลัวมากเพราะรอยมือมันเหมือนคนที่เล่นแป้งหรือทาแป้งแล้วเอามือไปแปะที่กระจกเล่นอะไรประมาณนั้น แต่ที่กลัวเพราะรอยมือมันเล็กมากเหมือนรอยมือเด็ก วันนั้นไม่ได้นอนเลยทั้งเสียงตึงตัง ทั้งเสียงเด็กร้องไห้ เช้ามารีบอาบน้ำแต่งตัวรีบบ้าน บ้านเราอยู่ที่เฉลิมไทยขี้เกียวไปกลับเลยเช่าหอ เราไม่นอนหอประมาสองสามวัน เราพยายามคิดว่าคิดมากไปเองเพราะเรียนเภสัช เรียนวิทยไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่ก็กลัว555
เราเป็นคนที่ไม่คิดว่าตัวเองมีเซ้นแต่เราเป็นคนที่พอหลับแล้วจะไม่ฝัน ถ้าฝันแล้วก็จะกลัวหน่อยๆเพราะมันแมนเกินมีครั้งนึ่งฝันว่าคุณตาเพื่อนของย่าเราเขาตายแต่ตอนนั้นเราอยู่ต่างจังหวัดไปเทียวแล้วพอกลับบ้านมา ก็มีงานศพตาคนนั้น เราแบบตกใจมากร้องไห้เลยเพราะตาเขาชอบพวกสมุนไพร และยาเหมือนกับเราคือสนิทกันเลย
เราก็ไปนอนหอบางวันที่ทำงานเพราะที่ทำงานใกล้มอใก้ลหอ แต่อาทิตนึ่งก็ นอนหอห้าวันประมาณเกือบเดือนละมั้งเพื่อนที่เรียนด้วยกันบอกว่าเราซูบแบบตาคล้ำ ผอมลงเยอะ จนวันนึ่งอาจารที่คณะเขาเรียกไปคุยเพราะสภาพเราแบบแย่มาก ก็แย่สิไม่ได้นอน เราไม่ได้เล่าให้ อ.ฟังเพราะกลัวเขาหาว่าเรางมงายเรียนเภสัชแต่เชื่อเรื่องพวกจนวันนึ่งแม่เรามานอนด้วยแม่เราเป็นคนอีสานนับสือพยานาค ที่อุดร แล้วก็ชอบไปวัด วันที่แม่เรามานอนด้วยเราหลับสนิทมากแบบไม่เคนเป็นตั้งแต่มาอยู่หอแต่แม่เราโดนผีอำเขาไม่ได้นอนทั้งคืนจนประมาณหกโมงเช้าเราตื่นเพราะลุกมาออกกำลังกายเราเห็นผู้นั่งอยู่เก้าอี้ปลายเตียงตรงโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหันมามองเรา เราแบบเหมือนสติหลุดจะปลุกแม่ให้ชวยแต่แม่เราแบบดิ้นแรงมากจนเหมือนผู้ชายที่นั่งอยู่เก้าอี้กำลังจะลุกขึ้นแม่เราเลยสดุ้งแบบน่ากลัวมากเราถึงขนาดร้องไห้ แม่เรามานอนด้วยสองวันแล้วบอกให้ไปทำบุญแต่วันที่สองที่แม่เรานอนที่หอไม่มีอะไรเพราะแม่เราบอกว่า แม่บอกเขาผู้ชายคนนั้นว่าถ้าหากมากวนจะไม่ให้ลูกอยู่หอนี้อีก พอแม่เรากลับไปเท่านั้นแหล่ะ แบบว่าหนังผีที่มีเสียงประตูเสียงคนวิ่งและที่น่ากลัวสุดคือมีเงาดำๆอยู่ในกระจก เราะไม่ได้กลัวผู้ชายที่นั่งอยู่เก้าอี้ปลายเตียงเพราะแม่เราบอกว่าเขามาดี
ก่อนหน้าที่แม่เราจะมานอนด้วยเราฝันเห็นศาลของคนจีนที่เขาจะมีอยุ่ทุกบ้านของคนไทยเชื้อสายจีนในความฝันคือเราเดินออกมาจาลิฟทกับเด็กผู้ชายที่เราฝันเห็นบ่อยๆ แล้วเห็นศาลของคนจีนตั้งอยู่ทุกห้องที่ไม่มีคนเช่า
วันแรกที่แม่เรามานอนแล้วเห็นผชนั่งอยู่เตียงอะเขาคือเป็นเหมือนคนจีนเลยใส่ชุดเหมือนคนจีนรวยขาวสูงง คือที่เราเห็นอะคือเขาหล่อเลยนะแบบเหมือนพระเอกหนังจีนแต่ผมสั้น
พอแม่เรากลับแล้วใช่ไหมวันนต้นเราก็แบบไม่มีอะไรแล้วนอนแบบสบายใจคือแม่บอกเขามาดีเราก็โอเคแต่พอแม่กลับเท่านั้นแหล่ะจ้า มีเงาดำอยู่ในกระจกยืนจ้องเราอยู่เห็นทีแรกแบบกูตาฟาด คิดไปเอง เพราะมันเป็นมืดๆพอตื่นมาตอนเช้าจะไปวิ่งที่มอปกติ แต่เราก็ตื่นตกใจเงาในกระจกเหมือนที่เห็นตอนดึก ตาคงฟาดแหล่ะแต่พอออกจากห้องน้ำมาเหมือนไปเปิดเนต ผชตัวดำยืนจ้องเราในกระจกสรุปวันนั้นไปม่ได้วิ่ง ไม่ได้เรียนไปปฏิบัติธรรมที่วัดสามวัน พอกลับจากวัดเราก็ไปอยู่บ้านจนมีงานที่มอเราขี้เกียจขับรถกลับ เลยคิดว่าเอาว่ะกูจะนอนกูจ่ายค่าห้องห้องกูคือกูจะกลัวอะไรแบบนี้ มีเพื่อนมานอนด้วยเพื่อนเราเป็นคนที่หลับลึกมากแบบไฟไหมก็ตายห่าในกองไฟ สรุปวันนั้นไม่เจออะไรเพราะพูดถ้าวันนี้ไม่ได้นอนนะจะแช้งไม่ให้ไปเกิด เงียบทั้งคืนแต่พอหกโมงเช้าเราตื่นมาจะไปวิ่งได้ยินเสียงประตูเปิดปิดแบบดังมากเพราะมันเป็นประตูหน้าห้อง ตอนเที่ยงจะไปเรียนเราเลยไปแจ้งคนดูแลหอว่ามีเสียงจากข้างบนข้างห้องบ้างเสียงเด็กบาง คนดูแลบอกว่าข้างห้องน้องไม่มีคนอยู่นะข้างบนก็ไม่มี เพื่อนเราก็แบบบอกว่างั้นก็ผีสิพี่เขาเลยเงียบ แล้วบอกว่าเดียวถ้าได้ยินเสียงให้โทรมาเคาเตอรข้างล่าง
ผ่านไปจนจะเกือบสองเดือนที่เราอยู่วันสุดท้ายที่เรานอนเพราะวันนั้นคือเราฝันว่ามีผู้พยายามจะมามีอะไรกับเราในฝันคือแบบไม่เอาแบบเฮ้ยไม่ไดเราขัดขืนแต่ไม่เห็นหน้านะพอเราหยุดดิ้นแล้วผชในฝันเงยหน้ามองหน้าเราคือผชคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง สด้งตื่นแล้วร้องไห้แต่น้ำตายังไม่หยดเลยมีเสียงผชแบบใหญ่มากแล่วเงาที่กระจกที่เคยเห็นมันเป็นผชตัวดำสูงเหมือนคนสมัยก่อนแต่ไม่เห็นหน้ามันดำไปหมดเรางแบบโดดลงจากเตียงแล้วไปเปิดประเพราะเตียงเราติดประตูห้อง แต่ตอนเปิดมันเปิดไม่ออกเพราะมันติดที่ล็อกห้องเหมื่อนโซล็อกห้องจากข้างในแบบ เหเอ้ยทั้งร้องไห้ทั้งกลัวทั้งโมโห พอตั้งสติแล้วดึงที่ล็อกออกวิ่งแบบไม่คิดชีวิต วิ่งไปหอเพื่อนแบบไม่ใส่รองเท้าเสื่อกล้ามกางเกงขาสั้น
จนวันต่อมาเราตัดสินในจะย้ายของออกแต่คนดูแลหอมันไม่ยอมให้เราย้ายของออกเพราะเรายังไม่จ่ายค่าห้องแต่มันยังไม่คบเดือนเราเลยคุยกับคนดูแลเป็นชั้วโมงเลยนะเพราะตอนที่ย้ายเข้าเราก็ถามแล้วว่าถ้าอยู่ไม่คบสัญญาเขาบอกเราจ่ายแต่ค่าน้ำค่าไฟ แต่เสื้อของเรามีน้อยเลยเอาใส่กระเป๋าเป้กลับบ้านแต่พัดผม หรือกาน้ำร้อน ของใช้ชิ้นใหญ่ก็อยูา่ในห้อง วันต่อมามันโทรหาพ่อเราที่อยู่ต่างจังหวัดไปข่มขู่ว่า
"ลูกคุณนะถ้าเจอนะมันไม่รอดหรอก รู้ไหมเจ้าของเป็นใคร รู้ไหมกูเป็นใคร ตามได้หมดแหล่ะคิดดูเอานะมันจะคุ้มไหม กับเงินไม่กี่พัน หลายอย่างมากแบบว่าอิทธิกูใหญ่แล้วยังบอกอีกว่าเจ้าหอพักเป็ณผู่ใหญ่บ้านของบางแสน อะไรอีมากมายที่ประมาณว่าถ้าเจอเราเราไม่รอดแน่ "
มันบอกพ่อเราว่ามันติดต่อเราไม่ได้ซึ่งวันนั้นเราทำงายที่ศรีราชาเพราะต้องโฟนเลยไม่ได้ถือโทรศัพท พอเลิกงานพ่อเราโทรมาถามแล้วเราให้ฟัง มันบอกว่าเราปิกมือถือแต่เราไม่ได้ปิด พอเรารู้ว่ามันโทรไปข่มขู่พ่อเรา เราเลยโทรไปด่าผู้จัดการแล้วมันพูดว่าเราจะไม่จ่ายค่าห้องเอง อ่าวเห ไม่เคยบอกว่าไม่จ่ายแต่จะจ่ายค่าน้ำค่าไฟ มันก็ยืนยันว่าจะเอาเงินค่าห้องเราเลยด่ามันแล้วขอเลขบัญชี กเราบอกมันให้โทรไปขอโทษพ่อเรามันบอกว่าข่มขู่งั้นขอโทษได้ไหม เราบอกโทรไปขอโทษพ่อเรามันก็เงียบเรา บอกมันว่าหัดทำบุญบ้างนะเพราะผีเยอะเดียวผีจะมาหลอกละตายห่ากัน
ขอระบายหน่อยที่จริงจะเยอะกว่านี้แต่ต้องไปทำงาน
บูรพา เพส บูรพาเพส ผีเยอะ ผีดุ คนดูแลก็เห ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นใคนน่าสงสารเขานะคนแบบนี้ ไม่มีที่ทิ้งขยะด้วย ลิฟทก็เปิดใช้ตัวเดียว น้ำปะปาก็เหลือง
เจ็บใจโดนผีหลอกเสียค่าประกันห้องจ่ายค่าห้องสองรอบ โดนข่มขู่แล้วยังเจอคำถามที่เราต้องไปขอค้นกองทะเบียนราษฎร์ ว่ามันเป็นใคร
จะเช่าที่ไหนดูให้ดีๆนะ