เกริ่นก่อนว่าเรากับแฟนคบกันมาเกือบๆสามปีค่ะ
ผู้หญิงทั้งคู่ พ่อแม่ฝั่งเราไม่มีปัญหา เราเคลียร์ไว้เรียบร้อยแล้ว
รับได้ ที่ลูกชอบผู้หญิงเหมือนกัน ออกจะสบายใจด้วย เพราะมันไม่มีอะไรเสียหาย แล้วพ่อแม่ให้อิสระลูกเต็มที่เสมอค่ะ
ส่วนบ้านแฟน ค่อนข้างหัวโบราณ แคร์สังคม และตั้งความหวังไว้ที่แฟนเราเยอะมาก
แล้วแฟนก็โตมาแบบ ที่ฝังหัวว่าเขาคือความหวังของพ่อแม่ ต้องทำให้พ่อแม่สมหวัง
จะทำให้เขาเสียใจไม่ได้ (เรารับรู้ความเหนื่อยของเขามาตลอด หนักจริงๆค่ะ)
ตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่ทำให้แฟนเสียใจเลย ดูแลกันมาดีมาก เป็นพลังบวกให้เขา อยู่ข้างเขาตอนที่เจอวันยากๆตลอด
แล้วเราก็เข้าใจว่า บ้านเขาอาจจะยังรับเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายๆ เลยไม่เคยบอกให้เขาเปิดตัวเรากับที่บ้านอะไรแบบนี้
เราคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา ต้องรอเวลาที่เหมะกว่านี้ แบบค่อยเป็นค่อยไป
เราก็เลี่ยงๆการพบเจอพ่อแม่เขามาตลอด เพื่อที่พ่อแม่จะได้ไม่เอะใจสงสัย (แต่จริงๆญญดูยากนะคะ)
แต่จู่ๆ วันก่อนแฟนเราก็เกริ่นๆกับแม่เขาว่า "ถ้าหนูมีแฟนเป็นผู้หญิงแม่จะว่ายังไง"
แม่เขาตอบว่า "อย่านะ อย่าทำให้แม่ผิดหวังนะ" เขาก็เครียดมาก กลัวจะทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แล้วก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกพ่อแม่ว่าไม่มีแฟน
เลยตัดสินใจบอกเลิกเรา ทั้งที่สภาพเขาแย่มาก คือเขาก็เสียใจมากค่ะ เขาพูดว่า ถ้าความสุขของตัวเอง กับครอบครัว เขาเลือกครอบครัว
แต่เรามองว่ามันไม่จำเป็นต้องเลือก เพราะยังไม่มีใครบอกให้เลือก พ่อแม่ก็ยังไม่รู้ ไม่ได้สงสัยอะไรเลย เราเองก็ไม่ได้เร่งให้เขาเปิดตัวกับครอบครัว (คือถ้าเขาพร้อมก็เปิดได้ เราไม่มีปัญหา แต่ถ้ายังไม่พร้อมก็ไว้ก่อน เราไม่เร่งแบบนี้ค่ะ)
แค่ทำตัวปกติไม่พูดถึงไปเหมือนเดิมก็จบแล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ รักกันเหมือนเดิม ยังคุยกันเหมือนเดิม แต่ติดปัญหาตรงนี้
อีกอย่างคือ แฟนเราเป็นไบโพล่าร์ด้วยค่ะ คุณหมอเคยแจ้งเราไว้แล้ว
ว่าคนที่เป็นแบบนี้ จะมีอาการวิตกง่าย แพนิค ความคิดการตัดสินใจไม่มั่นคง ตอนนี้รอพรุ่งนี้จะแอบไปปรึกษาหมอที่รักษาเขาประจำอีกทีค่ะ
แต่อยากรู้จากคนอื่นเหมือนกัน ว่าคนที่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ทำยังไงกัน
ปล. ไม่ใช่มัธยมค่ะ จะวัยทำงานแล้ว
คนที่มีแฟนเพศเดียวกันจัดการปัญหาครอบครัวยังไงคะ
ผู้หญิงทั้งคู่ พ่อแม่ฝั่งเราไม่มีปัญหา เราเคลียร์ไว้เรียบร้อยแล้ว
รับได้ ที่ลูกชอบผู้หญิงเหมือนกัน ออกจะสบายใจด้วย เพราะมันไม่มีอะไรเสียหาย แล้วพ่อแม่ให้อิสระลูกเต็มที่เสมอค่ะ
ส่วนบ้านแฟน ค่อนข้างหัวโบราณ แคร์สังคม และตั้งความหวังไว้ที่แฟนเราเยอะมาก
แล้วแฟนก็โตมาแบบ ที่ฝังหัวว่าเขาคือความหวังของพ่อแม่ ต้องทำให้พ่อแม่สมหวัง
จะทำให้เขาเสียใจไม่ได้ (เรารับรู้ความเหนื่อยของเขามาตลอด หนักจริงๆค่ะ)
ตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่ทำให้แฟนเสียใจเลย ดูแลกันมาดีมาก เป็นพลังบวกให้เขา อยู่ข้างเขาตอนที่เจอวันยากๆตลอด
แล้วเราก็เข้าใจว่า บ้านเขาอาจจะยังรับเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายๆ เลยไม่เคยบอกให้เขาเปิดตัวเรากับที่บ้านอะไรแบบนี้
เราคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา ต้องรอเวลาที่เหมะกว่านี้ แบบค่อยเป็นค่อยไป
เราก็เลี่ยงๆการพบเจอพ่อแม่เขามาตลอด เพื่อที่พ่อแม่จะได้ไม่เอะใจสงสัย (แต่จริงๆญญดูยากนะคะ)
แต่จู่ๆ วันก่อนแฟนเราก็เกริ่นๆกับแม่เขาว่า "ถ้าหนูมีแฟนเป็นผู้หญิงแม่จะว่ายังไง"
แม่เขาตอบว่า "อย่านะ อย่าทำให้แม่ผิดหวังนะ" เขาก็เครียดมาก กลัวจะทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แล้วก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกพ่อแม่ว่าไม่มีแฟน
เลยตัดสินใจบอกเลิกเรา ทั้งที่สภาพเขาแย่มาก คือเขาก็เสียใจมากค่ะ เขาพูดว่า ถ้าความสุขของตัวเอง กับครอบครัว เขาเลือกครอบครัว
แต่เรามองว่ามันไม่จำเป็นต้องเลือก เพราะยังไม่มีใครบอกให้เลือก พ่อแม่ก็ยังไม่รู้ ไม่ได้สงสัยอะไรเลย เราเองก็ไม่ได้เร่งให้เขาเปิดตัวกับครอบครัว (คือถ้าเขาพร้อมก็เปิดได้ เราไม่มีปัญหา แต่ถ้ายังไม่พร้อมก็ไว้ก่อน เราไม่เร่งแบบนี้ค่ะ)
แค่ทำตัวปกติไม่พูดถึงไปเหมือนเดิมก็จบแล้ว ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงดีค่ะ รักกันเหมือนเดิม ยังคุยกันเหมือนเดิม แต่ติดปัญหาตรงนี้
อีกอย่างคือ แฟนเราเป็นไบโพล่าร์ด้วยค่ะ คุณหมอเคยแจ้งเราไว้แล้ว
ว่าคนที่เป็นแบบนี้ จะมีอาการวิตกง่าย แพนิค ความคิดการตัดสินใจไม่มั่นคง ตอนนี้รอพรุ่งนี้จะแอบไปปรึกษาหมอที่รักษาเขาประจำอีกทีค่ะ
แต่อยากรู้จากคนอื่นเหมือนกัน ว่าคนที่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ทำยังไงกัน
ปล. ไม่ใช่มัธยมค่ะ จะวัยทำงานแล้ว