ขอระบายความอึดอัดในใจหน่อยนะคะ

สวัสดีคะ เราพึ่งสมัครและหัดเล่นพันธิปน่ะ ไม่รู้ว่าแท็กถูกรึเปล่า แต่เราอยากระบายควาในใจมากตอนนี้ สิ่งที่เกี่ยวกับชีวิตของเรา เราเป็นคนชอบร้องเพลงมาก เสียงเสียงก็ไม่ได้เรียกว่าเพราะแต่พอฟังได้  เรามีความฝันว่าอยากเป็นนักร้อง แต่เรารู้ว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ เราเลยคิดว่าไม่เป็นไรเพราะมันยากเกินความสามารถ เราเลยคิดที่จะร้องในโรงเรียน เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ร้องให้คนในโรงเรียนฟัง เรามีความสุขมากเวลาได้ร้องเพลง เวาลามีกิจกรรมเกี่ยวกับการร้องเพลงไม่ว่านอกหรือในโรงเรียนเราจะต้องไม่พลาด เราจะรีบไปสมัครทันที เพราะเราอยากโชร์ความสามารถที่เรามีให้ทุกคนได้เห็น ถึงไม่มากแต่เราก็อยากจะโชร์ แต่เราไม่เคยได้ร้องโชร์ให้ผู้คนเห็นสักที เพราะมันชอบมีอุปสรรคมาบังหน้าตลอด  ไม่ป่วยก็เสียงไม่มี หรือไม่ก็ต้องมีอะไรซักอย่างมาทำให้มันพัง ครั้งสองครั้งไม่เป็นไรแต่นี่มันบ่อยไป และวันนี้เราก็พลาดโอกาสนั้นอีก ที่โรงเรียนเราจัดกิจกรรโฟคซอง แข่งเป็นทีม ทีมละ2-3คน เรากับเพื่อนก็ไปสัคร เราอุส่าซ้อม รักษาเสียงตัวเอง ดูแลตัวเอง เพื่อหวังจะไปโชร์ควสามารถให้คนอื่นๆได้เห็น แต่พอถึงวันจริงเราก็ไม่ได้ร้อง เพราะครูทีประกาศประชาสัมพันธ์บอกไม่ชัดเจน ครูบอกว่าอีกสี่ทีมสุดท้ายแข่งพรุ่งนี้เพราะเราเป็นทีมสุดท้ายพอดี ตอนแรกเราก็รอนะ ได้ยินคูประกาศเลยโทรบอกเพื่อนอีกคน มันก็บอกว่ารู้แล้ว เราก็เลยออกมาจากโรงเรียนก่อน ยังไม่กลับบ้าน พอสักพักเห็นเพื่อนในกลุ่มคุยกันว่าร้องเพราะชมเพื่อนเราอีกคน เราก็เลยแชทไปถามเพื่อนว่าร้องเพลงแล้วหรอ หรือว่าแข่งพรุ่งนี้ เพื่อนเราบกว่าแข่งแล้ว ร้องแล้ว มันแข่งแล้วแต่มันไม่คิดจะบอกเราเลยสักคำ เบอร์โทรเรามันก็มีแต่มันไม่โทรมาบอกเราเลย มันไม่คิดจะบอกเราเลย เราก็ช็อกนะ เพราะมันคือสิ่งที่เรารอมนาน เราอยากจะโชร์ร้องเพลงสักครั้ง อยากร้องเพลงให้คนอื่นฟัง อยากให้เพื่อนๆเห็นว่าเราก็มีความสามารถ
เรากลับมาบ้านเรานั่งคิดไป นอยส์คนเดียวสักพักร้องไห้ คิดทบทวนว่ามันกี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้ บางคนอาจจะว่าเราปัญญาอ่อน บ้าหรือเปล่าเรื่องแค่นี้เอง แต่ำหรับเรามันสำคัญมากนะ กับแค่ความฝันของเด็กน้อยตาดำๆคนนึง ที่แค่อยากร้องเพลงให้ผู้คนได้ฟัง ตอนนี้เราท้อมาก และเราคิดว่าเราจะเลิกร้องเพลงแล้ว เพราะมันเหนื่อยมากแล้วเราพยายามมากๆแล้ว แต่มันก็ออกมาเป็นเหมือนเดิม เราอาจจะอ่อนแอเกินไป เลยยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้ เราจะทิ้งสิ่งที่เรารักและชอบมากที่สุด เพราะเราไม่อยากเจอเรื่องแย่ในชีวิตเราอีก เราะแค่นี้มันก็มากเกินพอสำหรับเราอยู่แล้ว
  
  ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ
เราเป็นแค่เด็กอายุ14 และนี่ความคิดของเด็กอายุ14