สวัสดีค่ะ เราเพิ่งตั้งกระทู้นี้เป็นครั้งแรกเลย เรารู้สึกหมดทางเลือกแล้วเราเลยตัดสินใจที่จะมาตั้งกระทู้นี้ และนี่ก็คือเรื่องของเราเองค่ะ อยากให้พี่ๆน้องหรือเพื่อนๆลองอ่านและตอบคำถามเราหน่อยนะคะ
เราได้รู้จักผู้ชายคนนึงค่ะซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนเรา เราคุยกันมาเกือบ8เดือนละค่ะแต่เรายังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกัน เรื่องนี้ทั้งพ่อทั้งแม่ของเรารับรู้นะคะ แรกๆก็ดีหมดค่ะ เขาเป็นคนที่ดีมากๆเลย นิสัยดีมาก น่ารักทะเล้น กวนตีนหน่อยๆ แต่รวมๆแล้วก็คือดีมากๆค่ะ จากนั้นก็คุยกันต่อมาเรื่อยๆ ไม่ได้หวือหวาออกสื่ออะไรมากนัก มันเกือบคนเป็นแฟนกันเลยอ่ะค่ะ เราก็คุยกันทุกวันในไลน์ ไม่มีวันไหนไม่คุยด้วยเลยค่ะ มาเจอกันเดือนละครั้งสองครั้ง ดูหนังบ้าง กินข้าวบ้างด้วยความที่เราเรียนอยู่ด้วยกันคนละที่ด้วยจึงไม่ได้เจอกันบ่อยนัก เราแทบจะไม่ทะเลาะกันเลย น้อยครั้งมากๆ เราไม่อยากงี่เง่าใส่เค้าเยอะค่ะ พอกำลังจะเข้าเดือนที่8 ตอนแรกก้เรื่อยๆอยุ่นะ แต่พอนานๆไปเนี่ย เรารู้สึกได้ถึงพฤติกรรมและการเปลี่ยนแปลงของเขา ตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไรเลยไม่ได้อะไรมาก แต่พอมันนานๆเข้าเราก็เริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาตอบได้เฉยชามากๆ เหมือนเราแคร์เขาอยุ่คนเดียวเลย เราหายไปทั้งวันปกติเขาต้องทักซ้ำมาละค่ะ แต่นี้หายไปในกลีบเมฆ เราต้องเป็นคนเปิดเรื่องเอง แบบรู้สึกไม่ดีเลย เหมือนไม่อยากคุยกับเราอะค่ะ จนเราลองถามเขาตรงๆค่ะว่ามีคนอื่นรึป่าว เขาบอกเขาไม่มี แต่เขาไม่รู้เขาจะอธิบายยังไง เราก็งงค่ะว่าคุณไม่มีใครแล้วทำไมคุณต้องอธิบายอะไรด้วย เขาก็บอกเราว่า
ช่วงนี้เขาเบื่อ ไม่อยากคุยไม่อยากอะไรแต่เราก็ไม่รุ้ว่าเขาเบื่ออะไร แต่เค้าที่เราคิดเลยก็คือเบื่อเรานี่หละ คือเราเจ็บมากๆจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากเขาเลย ด้วยความที่เขาดีเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด และเขาขอโทษเราค่ะแต่เราก็ยินดีที่จะให้อภัยเสมอ เรารุ้สึกว่าเราไม่อยากโกรธ เราบอกเขาไปแบบนี้ จากนั้นแชทเงียบเลยค่ะ เขาไม่ตอบเราอีกเลยนี่ 2วันละค่ะเรารู้สึกไม่ดีจริงๆ หายไปในกลีบเมฆ เราอยากเคลียร์กับเขามากๆ แต่เราว่าเขาคงไม่อยากเคลียร์เพราะเท่าที่เราคิดเราคิดว่าคำตอบให้เขาให้เรามา มันคงเป็นการเคลียร์ของเขาแล้วล่ะ แต่ใจเรามันค้างคามากๆค่ะ คำพูดของเขามันบั่นทอนจิตใจเรามากๆ ไม่รุ้จะเบื่ออะไรนักหนา แต่เอาจริงๆถ้าเขากลับมาหาเรา เราก็ยินดีที่จะให้อภัยเขาและเริ่มต้นใหม่นะ เราไม่เคยได้รับความรู้สึกดีๆแบบนี้จากใคร และเขาก็คือคนแรกเลยด้วยที่เราจริงจังขนาดนี้ เรารู้สึกดี เป็นห่วง รักและหวงเขา พอเราฟังเพลงที่เขาเคยให้เรา ฟังละมันเจ็บมากๆเลยค่ะ เราคิดถึงเขามากๆ เหงา เคว้งไปหมด โทรศัพท์เงียบไม่เหมือนก่อนๆ มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป แต่เขาก้ไม่ได้พูดว่าเขาจะเลิกคุยนะคะ แต่มันค้างคาจริงๆ เราหวังเสมอเลยว่าเรื่องระหว่างเราสองคนจะไปไกลกว่านี้ เรายังมีอะไรที่เราพูดว่าจะทำด้วยกันอีกเยอะเลย เรายังไม่อยากให้มันหยุดแค่นี้ค่ะ
ก็จากเรื่องนะคะ อยากให้ทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านตอบคำถามเราหน่อยนะคะว่า
สาเหตุที่ผู้ชายเขาจะเบื่อเราเนี่ย เขามีปัจจัยอะไรกันคะ?
ถ้าเราจะเคลียร์กับเขา เราควรเริ่มต้นยังไง?
และ ถ้าสมมุติเขาหายเบื่อ เขาจะมีโอกาสกลับมาไหมคะ?
หรือถ้ามีคำแนะนำดีๆนอกจากคำถามของเรา ก็ให้กันเข้ามาได้เลยค่ะ เราน้อยประสบการณ์ด้านความรักจริงๆเขาคือคนแรกเลยค่ะ หรือใครเคยประสบพบเจอมาแบบคล้ายๆเราก็มาเล่าสู่ฟังได้นะคะ เราไม่อยากเสียเขาไป ขอบคุณทุกคนๆจริงนะคะเรารู้สึกดาวน์มากจริงๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ถ้าคนๆนั้นได้หลงเข้ามาอ่าน ขอให้รู้ไว้เลยนะว่า "เราขอโทษ"
คนที่คุยกับเราทุกวัน วันนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว :(
เราได้รู้จักผู้ชายคนนึงค่ะซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนเรา เราคุยกันมาเกือบ8เดือนละค่ะแต่เรายังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกัน เรื่องนี้ทั้งพ่อทั้งแม่ของเรารับรู้นะคะ แรกๆก็ดีหมดค่ะ เขาเป็นคนที่ดีมากๆเลย นิสัยดีมาก น่ารักทะเล้น กวนตีนหน่อยๆ แต่รวมๆแล้วก็คือดีมากๆค่ะ จากนั้นก็คุยกันต่อมาเรื่อยๆ ไม่ได้หวือหวาออกสื่ออะไรมากนัก มันเกือบคนเป็นแฟนกันเลยอ่ะค่ะ เราก็คุยกันทุกวันในไลน์ ไม่มีวันไหนไม่คุยด้วยเลยค่ะ มาเจอกันเดือนละครั้งสองครั้ง ดูหนังบ้าง กินข้าวบ้างด้วยความที่เราเรียนอยู่ด้วยกันคนละที่ด้วยจึงไม่ได้เจอกันบ่อยนัก เราแทบจะไม่ทะเลาะกันเลย น้อยครั้งมากๆ เราไม่อยากงี่เง่าใส่เค้าเยอะค่ะ พอกำลังจะเข้าเดือนที่8 ตอนแรกก้เรื่อยๆอยุ่นะ แต่พอนานๆไปเนี่ย เรารู้สึกได้ถึงพฤติกรรมและการเปลี่ยนแปลงของเขา ตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไรเลยไม่ได้อะไรมาก แต่พอมันนานๆเข้าเราก็เริ่มรู้สึกแล้วว่าเขาตอบได้เฉยชามากๆ เหมือนเราแคร์เขาอยุ่คนเดียวเลย เราหายไปทั้งวันปกติเขาต้องทักซ้ำมาละค่ะ แต่นี้หายไปในกลีบเมฆ เราต้องเป็นคนเปิดเรื่องเอง แบบรู้สึกไม่ดีเลย เหมือนไม่อยากคุยกับเราอะค่ะ จนเราลองถามเขาตรงๆค่ะว่ามีคนอื่นรึป่าว เขาบอกเขาไม่มี แต่เขาไม่รู้เขาจะอธิบายยังไง เราก็งงค่ะว่าคุณไม่มีใครแล้วทำไมคุณต้องอธิบายอะไรด้วย เขาก็บอกเราว่าช่วงนี้เขาเบื่อ ไม่อยากคุยไม่อยากอะไรแต่เราก็ไม่รุ้ว่าเขาเบื่ออะไร แต่เค้าที่เราคิดเลยก็คือเบื่อเรานี่หละ คือเราเจ็บมากๆจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากเขาเลย ด้วยความที่เขาดีเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด และเขาขอโทษเราค่ะแต่เราก็ยินดีที่จะให้อภัยเสมอ เรารุ้สึกว่าเราไม่อยากโกรธ เราบอกเขาไปแบบนี้ จากนั้นแชทเงียบเลยค่ะ เขาไม่ตอบเราอีกเลยนี่ 2วันละค่ะเรารู้สึกไม่ดีจริงๆ หายไปในกลีบเมฆ เราอยากเคลียร์กับเขามากๆ แต่เราว่าเขาคงไม่อยากเคลียร์เพราะเท่าที่เราคิดเราคิดว่าคำตอบให้เขาให้เรามา มันคงเป็นการเคลียร์ของเขาแล้วล่ะ แต่ใจเรามันค้างคามากๆค่ะ คำพูดของเขามันบั่นทอนจิตใจเรามากๆ ไม่รุ้จะเบื่ออะไรนักหนา แต่เอาจริงๆถ้าเขากลับมาหาเรา เราก็ยินดีที่จะให้อภัยเขาและเริ่มต้นใหม่นะ เราไม่เคยได้รับความรู้สึกดีๆแบบนี้จากใคร และเขาก็คือคนแรกเลยด้วยที่เราจริงจังขนาดนี้ เรารู้สึกดี เป็นห่วง รักและหวงเขา พอเราฟังเพลงที่เขาเคยให้เรา ฟังละมันเจ็บมากๆเลยค่ะ เราคิดถึงเขามากๆ เหงา เคว้งไปหมด โทรศัพท์เงียบไม่เหมือนก่อนๆ มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป แต่เขาก้ไม่ได้พูดว่าเขาจะเลิกคุยนะคะ แต่มันค้างคาจริงๆ เราหวังเสมอเลยว่าเรื่องระหว่างเราสองคนจะไปไกลกว่านี้ เรายังมีอะไรที่เราพูดว่าจะทำด้วยกันอีกเยอะเลย เรายังไม่อยากให้มันหยุดแค่นี้ค่ะ
ก็จากเรื่องนะคะ อยากให้ทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านตอบคำถามเราหน่อยนะคะว่า
สาเหตุที่ผู้ชายเขาจะเบื่อเราเนี่ย เขามีปัจจัยอะไรกันคะ?
ถ้าเราจะเคลียร์กับเขา เราควรเริ่มต้นยังไง?
และ ถ้าสมมุติเขาหายเบื่อ เขาจะมีโอกาสกลับมาไหมคะ?
หรือถ้ามีคำแนะนำดีๆนอกจากคำถามของเรา ก็ให้กันเข้ามาได้เลยค่ะ เราน้อยประสบการณ์ด้านความรักจริงๆเขาคือคนแรกเลยค่ะ หรือใครเคยประสบพบเจอมาแบบคล้ายๆเราก็มาเล่าสู่ฟังได้นะคะ เราไม่อยากเสียเขาไป ขอบคุณทุกคนๆจริงนะคะเรารู้สึกดาวน์มากจริงๆ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้