สวัสดีครับ ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ปัจจุบันผมอายุ25ปี เพิ่งปลดทหารมาได้2เดือนกว่าๆ ตอนนี้กำลังทำงานเป็นพนักงานต้อนรับโรงแรม เพิ่งทำมาได้อาทิตย์กว่าๆแล้ว ชีวิตการงานกำลังไปได้สวยครับ อยู่ในช่วงที่กำลังเรียนรู้งาน และได้ใช้สิ่งที่เรียนมาในการทำงานด้วย ผมเรียนจบภาษาจีนมาครับ แต่ก็ใช้ภาษาอังกฤษด้วย ผมเลยเลือกที่จะทำงานโรงแรม เพราะได้ใช้ภาษาเต็มที่ และวางแผนว่าจะทำงานตรงนี้ไประยะยาว และวางแผนจะเก็บเงินก้อนอย่างจริงจังสำหรับอนาคตของผม แต่มีปัญหาบางอย่างน่ะสิ นั่นคืออนาคตของผม แน่นอนถ้าผมมีเงินก้อน ส่วนนึงก็ให้กับคนที่บ้านแน่นอน แต่สำหรับผมล่ะ ถ้ามีเงินก้อน ผมซื้อบ้าน ซื้อรถ ซื้อในสิ่งที่ต้องการ แล้วถ้ามีสิ่งเหล่านี้หมดแล้วล่ะ จะเป็นไงต่อเหรอ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ชีวิตทำงานกำลังไปได้ดี กับคนที่ทำงาน ที่บ้านก็มีความสุขดี แต่ทำไมตัวผมยังรู้สึกเหงาอยู่ ถึงรู้สึกเหงา แต่ก็ไม่ได้เรียกร้องให้ใครรู้ว่าเราเหงา หรือเป็นเพราะเราตัวคนเดียวก็ได้ มันชินชาไปแล้ว ไม่ต้องไปไหนกับเพื่อนก็ได้ ไม่มีเพื่อนหรือแฟนก็ได้ ขอบอกก่อนว่าผมเคยมีแฟน แต่ก็คบได้2เดือนก็เลิก เลิกตอนผมเป็นทหาร อาจเป็นเพราะว่าเราห่างกันมากจนผมเฉยชาไปเลย บวกกับตอนนั้นผมยังไม่พร้อมเรื่องอนาคตด้วย
ตอนนี้เฟสบุ๊กก็ไม่ได้เล่นแล้ว แต่ไม่ได้เลิกไปเลยนะ อาจจะเล่นไว้ดูข่าว ซื้อของทางเน็ตบ้าง แต่ไม่โพสต์รูปหรืออัพเดตสถานะแล้ว เพราะรู้สึกว่าทำอย่างนั้นไปก็ไม่เห็นจะมีอะไร เพื่อนในนั้นก็ไม่เห็นจะสนใจเราเท่าไหร่ เลยรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโพสต์ให้ใครรู้ว่าเราทำอะไร อยู่ไหน เมื่อไหร่ รู้สบายใจขึ้น พอเป็นแบบนี้มาสักพัก จนถึงวันนี้ ก่อนผมจะมาเล่าเรื่องในกระทู้ ผมไปนั่งกินเบอร์เกอร์ร้านนึง ในร้านนั้นเหลือผมคนเดียวที่นั่งในร้าน ความรู้สึกเหงาในใจมันก็ผุดขึ้นมา เหมือนผมเป็นตัวเอกในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องนึงที่มีเพื่อนผู้หญิงเป็นผู้บกพร่องทางการได้ยิน และตัวเอกคนนั้นตอนเด็กชอบแกล้งผู้หญิงคนนั้น จนผู้หญิงคนนั้นลาออกจากโรงเรียน และเพื่อนในโรงเรียนต่างโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอกคนเดียว จนตัวเอกถูกเพื่อนๆแอนตี้ไม่คบค้าสมาคมอีกเลย แต่สำหรับผมไม่ได้เป็นแบบตัวเอกคนนั้น ผมนั่งกินไป คิดทบทวนไปว่า เราผิดอะไรเหรอ เมื่อก่อนเราเคยเป็นคนที่เจ๋งนะ เล่นดนตรีก็เป็น กลอง กีต้าร์ เบส เล่นได้หมด กีฬาก็เล่นได้นะ(แต่ไปทางดนตรีซะมากกว่า) เพื่อนว่ายังไงก็ตามนั้น เพื่อนให้ช่วยอะไรผมก็เต็มที่นะ ผมก็ทำสิ่งดีๆมาตลอด แต่ทำไมยังรู้สึกเดียวดาย ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครสนใจ เหมือนผมไม่มีค่าอะไรเลย ทำไม มันเป็นเพราะอะไร ผมหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ถึงรู้สึกเหงา แต่ก็ไม่ถึงกับน้ำตาไหลออกมา เมื่อก่อนเคยเป็นนะ ร้องไห้ออกมาเลย แต่ตอนนี้ไม่มีเลย หรือผมจะชินชากับการอยู่คนเดียว ไม่ต้องมีเพื่อนหรือแฟนก็ได้ แต่ทำไมความรู้สึกในใจมันเล่นตลกกับผม มันบอกกับผมอยู่ตลอดว่าไปหาเพื่อน หาแฟน ความรู้สึกแบบนี้มันยังไงกันแน่ ควรอยู่อย่างเหงาหรือออกไปหาเพื่อนหรือแฟนดี หรือไม่ต้องคิดอะไรเลย เดี๋ยววันเวลามันจะบอกเอง
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน?
ตอนนี้เฟสบุ๊กก็ไม่ได้เล่นแล้ว แต่ไม่ได้เลิกไปเลยนะ อาจจะเล่นไว้ดูข่าว ซื้อของทางเน็ตบ้าง แต่ไม่โพสต์รูปหรืออัพเดตสถานะแล้ว เพราะรู้สึกว่าทำอย่างนั้นไปก็ไม่เห็นจะมีอะไร เพื่อนในนั้นก็ไม่เห็นจะสนใจเราเท่าไหร่ เลยรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโพสต์ให้ใครรู้ว่าเราทำอะไร อยู่ไหน เมื่อไหร่ รู้สบายใจขึ้น พอเป็นแบบนี้มาสักพัก จนถึงวันนี้ ก่อนผมจะมาเล่าเรื่องในกระทู้ ผมไปนั่งกินเบอร์เกอร์ร้านนึง ในร้านนั้นเหลือผมคนเดียวที่นั่งในร้าน ความรู้สึกเหงาในใจมันก็ผุดขึ้นมา เหมือนผมเป็นตัวเอกในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องนึงที่มีเพื่อนผู้หญิงเป็นผู้บกพร่องทางการได้ยิน และตัวเอกคนนั้นตอนเด็กชอบแกล้งผู้หญิงคนนั้น จนผู้หญิงคนนั้นลาออกจากโรงเรียน และเพื่อนในโรงเรียนต่างโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอกคนเดียว จนตัวเอกถูกเพื่อนๆแอนตี้ไม่คบค้าสมาคมอีกเลย แต่สำหรับผมไม่ได้เป็นแบบตัวเอกคนนั้น ผมนั่งกินไป คิดทบทวนไปว่า เราผิดอะไรเหรอ เมื่อก่อนเราเคยเป็นคนที่เจ๋งนะ เล่นดนตรีก็เป็น กลอง กีต้าร์ เบส เล่นได้หมด กีฬาก็เล่นได้นะ(แต่ไปทางดนตรีซะมากกว่า) เพื่อนว่ายังไงก็ตามนั้น เพื่อนให้ช่วยอะไรผมก็เต็มที่นะ ผมก็ทำสิ่งดีๆมาตลอด แต่ทำไมยังรู้สึกเดียวดาย ไม่มีเพื่อน ไม่มีใครสนใจ เหมือนผมไม่มีค่าอะไรเลย ทำไม มันเป็นเพราะอะไร ผมหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ถึงรู้สึกเหงา แต่ก็ไม่ถึงกับน้ำตาไหลออกมา เมื่อก่อนเคยเป็นนะ ร้องไห้ออกมาเลย แต่ตอนนี้ไม่มีเลย หรือผมจะชินชากับการอยู่คนเดียว ไม่ต้องมีเพื่อนหรือแฟนก็ได้ แต่ทำไมความรู้สึกในใจมันเล่นตลกกับผม มันบอกกับผมอยู่ตลอดว่าไปหาเพื่อน หาแฟน ความรู้สึกแบบนี้มันยังไงกันแน่ ควรอยู่อย่างเหงาหรือออกไปหาเพื่อนหรือแฟนดี หรือไม่ต้องคิดอะไรเลย เดี๋ยววันเวลามันจะบอกเอง