สีชังที่สีจะไม่มีวันจาง (11 -12 Jun 2017)
--------------------------------------
ทริปนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อได้รับข่าวจากคนไกลว่าจะลงมาหากัน ตอนแรกก้อยังตุ้มๆ ต่อมๆ ว่าจะได้เจอกันจริงเหรอ? ? ? แล้วสุดท้าย......ค่ำๆ วันเสาร์ก้อเริ่มคิดว่าจะไปไหนกันดี ด้วยความที่คนไกลเดินทางมาไกลจริงๆ อยากให้ได้รับความสะดวกสบายและเก็บความประทับใจกลับไปให้ได้มากที่สุด ... ซึ่งการเดินทางทริปนี้ก้อไม่มีแผนอีกตามเคย คุยกันเล็กๆ ปรึกษากันหน่อยๆ แล้วจัดทันที เช้าวันอาทิตย์ต่างคนต่างออกเดินทาง จุดหมายคือพัทยา ทะเล้ทะเลที่ทุกคนต้องการ
แต่ก้อมีแผนมากั้น หลังจากเจ้าบ้านคิดได้ว่าควรต้องมีกิจกรรมเดินทางเล็กๆ น่าจะเหมาะกว่า ...
เข็มทิศหมุนเปลี่ยนเล็กน้อย มาที่เกาะไม่ใหญ่ไม่เล็กและไม่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ซักเท่าไหร่
จุดหมายที่ 1 "เกาะสีชัง" ...เรารวมตัวกันที่สวนสาธารณะศรีราชา เดิน+โทรตามหากัน (จนเจอ) ไม่พบกันในรอบ 4 เดือน คนไกลไม่เปลี่ยนไปเลย มีกระเป๋าที่ให้ไปติดตัวมาด้วยรู้สึกดีใจที่ใช้มัน ^ ^ แล้วก้อได้เจอเพื่อนใหม่คนไกลอีก 1 คน "มิสา" ดูนิ่งๆ เขิรๆ ก้อน่ารักไปอีกแบบ ... รอคนไกล 2 คนเปลี่ยนชุดให้เหมาะกับทะเลซักเล็กน้อย แล้วเรียกตุ๊กๆ ไปท่าเรือจรินทร์ จุดมุ่งหมายที่ "สีชัง" บนเรือโดยสารผู้คนมากมาย เรา 3 คนต้องหลบมานั่งในห้องคนขับเรือ แต่บางคนบอกว่าอยากไปนั่งด้านหน้าเรือ กว่าจะถึงคงจะแปลงร่างจากคนไปเป็นหมึกแดดเดียวแน่ๆ คนไกลเหมือนจะเหนื่อยๆ จากการเดินทาง แต่การแสดงออกกลับดูสดใส ระยะเวลานั่งเรือ 45 นาที คุยโน่นนี่นั่นกันไปเรื่อย แต่หนักที่เราคุยคนไกลฟังซะมากกว่า คุยออกรสออกชาดมากไปถูกดุว่าเสียงดังอีกต่างหาก 555+ ถึงเกาะสีชังเราเช่ามอเตอร์ไซด์เป็นยานพาหนะพาท่องเที่ยว scoopi i ของมิสา กะ zoomer X ของเรา จุดหมายแรกกราบขอพรที่ศาลเจ้าพ่อเสือ ครั้งนี้เป็นการไปสักการะครั้งที่ 2 ของเรา ครั้งแรกเรื่องที่ขอไว้ยังไม่มีวี่แววเลย เจ้าพ่อลืมไปแล้วกระมัง ... ครั้งนี้ไม่ขออะไร กราบสักการะเฉยๆ บางอย่างจะได้ไม่ได้คงเป็นเรื่องของโชคชะตา + สิ่งที่เราคิดดำเนินชีวิต กระมัง ... แต่แอบสังเกตว่าคนไกลอธิฐานนาน นาน เฟ่อร์ ให้สมกับระยะทางที่ดั้นด้นมาก้ออาจเป็นได้ นอกจากที่ที่เป็นไฮท์ไลท์สะพานอัศฎางค์แล้ว ครั้งนี้ได้เดินวนจนรอบสวน และได้ไปกราบรอยพระพุทธบาทด้านบนเขาด้วย พี่คนขายดอกไม้สักการะน่ารัก ให้กลีบดอกดาวเรืองไปโรยบนรอยพระพุทธบาทด้วย ยินดีที่ได้รับเกียรตินั้นพร้อมปฏิบัติ! 😊ที่นี่สะอาดดีและมีความเงียบ ถ้ามาคนเดียวคงออกแนวจะเศร้ากลบความสงบเงียบ แต่เรามา 3 งัย ก่อนกลับลงมาอย่าลืมเคาะระฆังเอาฤกษ์เอาชัยกันนะคะ
.... แค่พูดชมว่าพี่คนขายดอกไม้อัธยาศัยดี กลับมีคนบอกว่าเพราะเค้าให้ดอกไม้ฟรีมาเลยชมเค้าใช่มั้ย!?!? .... นี่เราเป็นคนเห็นแก่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลยนิ่
สถานที่ถัดไปชายหาดถ้ำพัง ไม่มีถ้ำพังซะหน่อยมีแต่หาดทรายละเอียดพอใช้ได้ น้ำทะเลสีสวยใสพอสมควร ถ้าได้มาถึงที่นี่เร็วคงจะอยู่ชิลจนหมดวันแน่ๆ แต่วันเดย์ทริปเราจะทำอะไรได้มากมาย เวลาเดินไวจริงไรจริง! อยู่ให้มิสาได้เก็บภาพแล้วก้อบ๋ายบาย ขับมอไซด์เท่วไปรอบๆ ซ้อนท้ายมอไซด์แบบนี้ก้อชิลดีนะ ตอนที่เกาะบ่าคนไกลแล้วยืนขึ้นไปรับลมทะเล จะบอกว่าโมเม้นท์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากๆ แล้ว จะด้วยความกลัวหรืออะไรก้อไม่รู้ แต่ครั้งนี้ทำได้แฮะ ! ! ! รู้สึกดีที่เอาชนะใจตัวเองได้ ^ ^ ก่อนถึงเวลาขึ้นเรือกลับได้แวะร้านกาแฟที่ชอบด้วย ครั้งนี้นั่งในร้านได้ตั้งแป๊บนึงแน่ะ! อย่างที่บอกเวลาเดินเร็ว ยิ่งเป็นเวลาที่รู้สึกว่าสุขยิ่งผ่านไปไว (เสมอ)
.... ขากลับได้นั่งชั้นบนของเรือ รู้สึกอึดอัดชิ! เพราะเพดานเรือมันต่ำ และมีความแออัดพอสมควร แต่พอเรือออกแล้วความรู้สึกก้อค่อยๆ ผ่อนคลายมากขึ้น เพราะได้รับลมทะเล ... หรือมันเป็นแค่ความรู้สึกที่เราตัดสินใจไปเองนะ ช่างเถอะ! บางครั้งคนเราก้อชอบเลือกที่จะเชื่อความรู้สึกไม่ใช่เหรอ ?
ทริปนี้ทำเวลาได้ยอดเยี่ยม เรากลับมาถึงแผ่นดินใหญ่และร่วมเดินทางไปต่อ จุดหมายคือพัทยา อยากเล่นน้ำแว้วววววว ! ! !
ขับรถตามกันไป เช็คอินห้องพักเสร็จ ตกลงกันว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเล่นน้ำกันเถอะ !!! ทะเล๊ทะเลที่ทุกคนต้องการ ... โรงแรมซับซ้อนดี หลงกันจนชิน ยิ่งคนไกลนี่หลงจนรู้ทุกสิ่ง ! ! ! 555+
ลงมาถึงชายหาด 5 โมงกว่า ๆ เลยเวลา happy hours ไปแล้ว แต่พี่ใจดียังยอมขายเครื่องดื่มให้ คอคเทลแสนเค็ม 2 แก้ว กะอะไรอีกซักอย่าง 2 แก้ว คือทะเลที่ว่าเค็มยังแพ้เกลือที่ปากแก้วเบยครัช ! ! ! นั่งรอเครื่องดื่มชิลๆ ไป ...มิสาเป็นคนแรกที่ลงไปเล่นน้ำ เรา 2 คนรอเครื่องดื่มเค็มๆ ลองรสความเค็มแล้วก้อต้องไปลองชิมน้ำทะเลแล้วแหละ อะไรจิ่เค็มกว่ากัน ?
เราเลือกที่จะวิ่งแข่งกันไปบนทุ่นลอยน้ำระยะทางซัก 2 กิโลเมตร (น่าจะได้) ความสนุกแบบนี้ไม่เคยมีมานานแล้วแหละ สำหรับเรานะ ... กิจกรรมบ้าๆ บางอย่างถ้าไม่ได้มีคนบ้าๆ เหมือนกันมาทำด้วยกัน กิจกรรมบ้าๆ ก้อมักจะไม่เกิด (จริงป่าว!?!?) รู้สึกเหนื่อยและเจ็บทีนตอนวิ่งไปบนทุ่น แต่ก้อมีความสุขสนุกที่ได้วิ่งไล่หลังคนไกลไปรอบๆ ตอนตกน้ำนี่รู้สึกดีเว่อร์ ๆ ... จริงๆ อาจจะเหมาะกับทำงานเป็นสาวน้อยตกน้ำ ชอบน้ำอ่ะ ! ! มันเย็นสบายและเค็มปิ๊ดปี๋เลย! น้ำลึกใช่ได้เลย ดันตกไปฝั่งที่อยู่นอกทุ่น กะลังคิดว่ากุจะปีนกลับขึ้นไปยังงัย? 😶 คนไกลยื่นมือส่งมาช่วยดึงกลับขึ้นไป ตอนแรกจริงๆ อยากแกล้งฉุดให้ตกน้ำลงมาด้วยกัน แต่คำนวณจากระยะทางจากฝั่ง + ความลึกของทะเลแล้ว .... ยกเลิกความคิดอาจจะดีกว่า .... กลับขึ้นมาเรื่มวิ่งกันใหม่ คราวนี้เราได้วิ่งก่อนบ้าง คนไกลวิ่งตามหลังมาติดๆ วิ่งกลับมาเกือบถึงชายหาดก้อกระโดดน้ำกันสนุกสนาน แล้วกลับมาเอาแผ่นโฟมไปลอยน้ำชิลๆ คุยกัน เวลามันค่อยๆ ผ่านไป ให้เราได้ชิลกันได้มากเลย ตอนกลับเข้าชายหาดมีพนันเล็กน้อยโดยมิสา ว่าใครถึงช้าสุดต้องเลี้ยงมื้อค่ำวันนี้! พูดจบมิสาก้อโกยอ้าวววว โกงนี่ ! ... ถ้ามิสาจะพูดเองเร็วเองขนาดนี้ มิสากินฟรีเถอะ นะ นะ นะ !
กลับมานอนที่เตียงผ้าใบ เรายังได้มีเวลาชมพระอาทิตย์ตก และคุยกันว่าพระอาทิตย์ตกที่ทะเลกับที่เขา ที่ไหนสวยกว่า? สำหรับเราแล้วเราชอบดูนะพระอาทิตย์ตก ไม่ว่าจะตกแบบไหนมันก้อสวย สวยเท่าๆ กันทั้งเขาและทะเล และที่ยิ่งรู้สึกคือไม่ว่าจะตกที่ไหนหรือเราจะชมอยู่กับใคร มันก้อโคตรเหงาทุกทีเลย แต่คนไกลวิเคราะห์ว่าตกทะเลสวยกว่าเพราะแสงอาทิตย์ตกกระทบบนผืนน้ำได้แสงสีทอง ก้อเลยสวย ... ก้อจริงนะ ! ! !
เล่นน้ำเสร็จ เริ่มหิวข้าว หรือหิวเครื่องดื่ม ไปอาบน้ำแต่งตัวไปหาอาหารค้ำกินกันเถอะ! ! ! ทั้ง 2 คนใส่รองเท้าผ้าใบ แล้วเราล่ะลากแตะเฉย! ... ออกไปทานข้าวเอารถเราไป เราเลือกร้านที่เคยถูกเขื้อเชิญไปเป็นแขกตอนมาทำงาน เพราะคิดว่าน่าจะใช่แนวที่คนไกลชอบ และไม่ไกลมากนักจากที่พัก .... พอขับรถแล้วจะใจร้อน (จริงเหรอ ?) แค่กดแตรไป 1 ทีตอนเร่งรถคันหน้าติดไฟแดง โดนบ่นไปตลอดทาง ก้อคันหน้าเค้าออกตัวช้าจริงๆ นี่นาาาาา เราไม่ได้ใจร้อนซะหน่อยเหอะ! ก่อนเดินเข้าร้านไม่ลืมเปลี่ยนรองเท้าเพราะคนไกลร้องเตือน 555 มาด้วยกันก้อต้องแต่งตัวให้เข้ากันด้วย (จริงไม๊?) ร้านอาหารที่ไปอยู่ติดทะเล มีแสงสีเขียวเหมือนจะมีหิ่งห้อยมาเล่นแสงไฟ เลือกอาหารที่อยากทานคนละ 1 อย่าง ทานข้าวไปนั่งดื่มไป มีแชมเปญที่เอาติดรถมาด้วย คาดหวังว่ามันจะดีเพราะราคาแพงแต่หาใช่ไม่ ! 😭 นั่งคุยกันไป กินไป เพลงก้อดี .... เวลาผ่านไปเร็วจริง พอจะกลับเพลงก้อดีอีก นั่งฟังกันไปร้องกันไป ขยับเล็กๆ ดื่มไปเท่าไหร่หว่าาาาา แต่ไม่เยอะๆ มื้อนี้คนไกลอาสาเลี้ยง! ขอบคุณมากๆ ค่ะ 🙇🏻♀️
ชอบที่ร้านนี้นั่งๆ ไป คลื่นทะเลมันแรงขึ้นๆ มีน้ำซัดขึ้นมาจนเปียกหลัง ! ! เหมือนเพิ่มความตื่นเต้น ชอบๆ นี่เราบ้าใช่มั่ยอ่ะ!?!? น้องที่คอยบริการที่โต๊ะก้อสร้างความประทับใจให้เช่นกันค่ะ ดูน้องเค้าตั้งใจใส่ใจในการทำงาน เติมเครื่องดื่มและเติมน้ำแข็งให้โดยไม่ต้องคอยบอก ถ้าเรารักในงานที่เราทำ เราจะทำมันออกมาได้ดีและมีความสุขใช่มั้ยอ่ะ! ? ! ?
ขากลับทำเรื่องตื่นเต้นอีกแล้วตรู ... เตือนแล้วนะว่าเราเป็น trouble machine ดื่มเยอะที่ไรตรูสร้างปัญหาตล๊อดดดด ... ที่หนักสุดๆ คงที่พังงาที่มีคนบอกว่าถ้าเราเป็นผู้ชายเค้าคงจะต่อยหน้าเราไปแล้ว ที่ชินจุกุทำโทรศัพท์หายเดือดร้อนกันมาไกลถึงเมืองไทย ที่ทองหล่อถูกขโมยกระเป๋าตังค์ ... ขอกันดีๆ ก้อได้ นี่ยังโกรธไม่ลืมเลย!
ซึ่งงานนี้ถ้าดื่มเยอะกว่านี้อีกหน่อย คงจะมีอะไรตื่นเต้นกว่าที่เกิดแน่ๆ ... จะยูเทิร์นรถกลับเพื่อนดันเร่งว่านี่คือทางยูเทิร์น ซึ่งจริงๆ มันไม่ใช่ เป็นเลนส์รถวิ่งสวนมา ตรูขับย้อนศรไป รถสิบล้อสาดไฟมาแต่ไกลเลย ตื่นเต้นชิหาย ... โชคดีดึกแล้ว รถไม่เยอะ! ! ! ตรูรอดพ้นปัญหามาได้หวุดหวิด ขับกลับมาแวะซื้อมาม่าที่ร้านแถวๆ หน้าโรงแรมที่พัก ตรูเหมือนจะง่วง สติหายเป็นพักๆ ตอนนั่งรอในรถ แล้วตอนขับกลับมาโรงแรมเราจำไม่ได้อ่าาาา จำได้แค่ตอนจอดรถว่าจอดรถได้ห่วยแตกมาก ถอยหลายครั้งมาก แถมจอดไม่ตรงอีก ฝีมือตกกระทันหันซะงั้น และก้อจำได้ว่ามิสาบอกว่าเราขับรถแย่ขับรถน่ากลัวตอนกลับเข้ามา ... ขอโทดฮับจำไม่ได้จริงๆ 😓
เพิ่งทานข้าวมาแท้ๆ หิวอีก คนไกลต้มมาม่านั่งกินกันในห้องดูทีวีด้วย มิสานอนดูทีวีไปก้อหลับซะงั้น สงสัยคงเหนื่อยจากการขับรถ ดูเวลาก้อตี 1 ล่ะ! ทุกคนควรเข้านอนพักผ่อนเก็บแรงไว้สำหรับวันต่อไป เพราะการเดินทางยังอีกไกล .... กู้ดไนท์กันตรงนี้ค่ะ 😘
--------------
วันรุ่งขึ้นเป็นเวลาที่ต้องบ๋ายบายกันอีกแล้ว เวลาที่มีความสุขผ่านไปเร็วเสมอ โทรไปห้องมิสาเพื่อเช็คว่าตื่นกันรึยัง? ซึ่งทุกคนตื่นเช้าดีมาก พร้อมแล้วก้อไปเคาะห้องมิสา คนไกลไม่อยู่เอาของไปเก็บในรถ เรานั่งคุยกะมิสารอไป มิสายังต่อว่าเรื่องขับรถเมื่อคืนอยู่ ... เค้าขอโทดดดด
อาหารเช้าวันนี้ไม่อร่อยเท่าที่ควร กินไปงั้นๆ อ่ะ!
อยากอยู่เท่วต่อ อยากให้อยู่ด้วยกันอีกนานๆ แต่ความต้องการของเรากับความเป็นจริงมักจะไม่ได้ร่วมเดินทางด้วยกัน เช็คเอ้าท์จากโรงแรมและนัดกันว่า เราจะไปเจอกันและแยกกันอีกครั้งที่จุดพักมอเตอร์เวย์ .... ขับรถตามๆ กันมา จนถึงจุดพักรถ ได้เดินซื้อของกินกาแฟ แล้วเวลาก้อเดินทางมาถึง คงต้องบ๋ายบายกันจริงๆ แล้วแหละ ... ใจหายเน๊อะ ขอบคุณมากๆ ที่เดินทางมาหากันถึงแม้จะไม่ได้เป็นวัตถุประสงค์หลักก้อตามแต่ ขอบคุณเกาะสีชัง ขอบคุณพัทยา ขอบคุณ กง 825 ที่เป็นพาหนะการเดินทาง ขอบคุณมิสาที่เดินทางมาเป็นเพื่อนช่วยให้ลดความเป็นห่วงได้เยอะเลย และขอบคุณสำหรับมิตรภาพใหม่กับเพื่อนใหม่ชื่อ "มิสา" ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้เรามาพบกัน ขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่เราร่วมกันสร้าง จะรอวันที่เราจะได้กลับมาร่วมทางกันอีก ... จะคิดถึงวันเวลาดีๆ ... ทริปนี้ถึงแม้จะไม่มีรูปถ่ายมากนักแต่ทุกภาพทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นถูกบันทึกไว้ในความทรงจำที่สีจะไม่มีวันจางไปเรียบร้อยแล้วแหละ ^ ^
บันทึกการเดินทางนี้เขียนไว้ให้ตัวเอง เผื่อวันใดวันนึงเกิดเป็นอัลไซเมอร์จะได้มีเรื่องไว้ให้ตัวเองได้อ่านเพื่อเตือนความจำว่าวันนี้เรามีความสุข และมีเพื่อนดีๆ คนดีๆ อยู่ใกล้ๆ (แค่นี้เอง)
[CR] บันทึกการเดินทาง: "สีชัง"ที่สีจะไม่มีวันจาง
--------------------------------------
ทริปนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อได้รับข่าวจากคนไกลว่าจะลงมาหากัน ตอนแรกก้อยังตุ้มๆ ต่อมๆ ว่าจะได้เจอกันจริงเหรอ? ? ? แล้วสุดท้าย......ค่ำๆ วันเสาร์ก้อเริ่มคิดว่าจะไปไหนกันดี ด้วยความที่คนไกลเดินทางมาไกลจริงๆ อยากให้ได้รับความสะดวกสบายและเก็บความประทับใจกลับไปให้ได้มากที่สุด ... ซึ่งการเดินทางทริปนี้ก้อไม่มีแผนอีกตามเคย คุยกันเล็กๆ ปรึกษากันหน่อยๆ แล้วจัดทันที เช้าวันอาทิตย์ต่างคนต่างออกเดินทาง จุดหมายคือพัทยา ทะเล้ทะเลที่ทุกคนต้องการ
แต่ก้อมีแผนมากั้น หลังจากเจ้าบ้านคิดได้ว่าควรต้องมีกิจกรรมเดินทางเล็กๆ น่าจะเหมาะกว่า ...
เข็มทิศหมุนเปลี่ยนเล็กน้อย มาที่เกาะไม่ใหญ่ไม่เล็กและไม่ห่างจากแผ่นดินใหญ่ซักเท่าไหร่
จุดหมายที่ 1 "เกาะสีชัง" ...เรารวมตัวกันที่สวนสาธารณะศรีราชา เดิน+โทรตามหากัน (จนเจอ) ไม่พบกันในรอบ 4 เดือน คนไกลไม่เปลี่ยนไปเลย มีกระเป๋าที่ให้ไปติดตัวมาด้วยรู้สึกดีใจที่ใช้มัน ^ ^ แล้วก้อได้เจอเพื่อนใหม่คนไกลอีก 1 คน "มิสา" ดูนิ่งๆ เขิรๆ ก้อน่ารักไปอีกแบบ ... รอคนไกล 2 คนเปลี่ยนชุดให้เหมาะกับทะเลซักเล็กน้อย แล้วเรียกตุ๊กๆ ไปท่าเรือจรินทร์ จุดมุ่งหมายที่ "สีชัง" บนเรือโดยสารผู้คนมากมาย เรา 3 คนต้องหลบมานั่งในห้องคนขับเรือ แต่บางคนบอกว่าอยากไปนั่งด้านหน้าเรือ กว่าจะถึงคงจะแปลงร่างจากคนไปเป็นหมึกแดดเดียวแน่ๆ คนไกลเหมือนจะเหนื่อยๆ จากการเดินทาง แต่การแสดงออกกลับดูสดใส ระยะเวลานั่งเรือ 45 นาที คุยโน่นนี่นั่นกันไปเรื่อย แต่หนักที่เราคุยคนไกลฟังซะมากกว่า คุยออกรสออกชาดมากไปถูกดุว่าเสียงดังอีกต่างหาก 555+ ถึงเกาะสีชังเราเช่ามอเตอร์ไซด์เป็นยานพาหนะพาท่องเที่ยว scoopi i ของมิสา กะ zoomer X ของเรา จุดหมายแรกกราบขอพรที่ศาลเจ้าพ่อเสือ ครั้งนี้เป็นการไปสักการะครั้งที่ 2 ของเรา ครั้งแรกเรื่องที่ขอไว้ยังไม่มีวี่แววเลย เจ้าพ่อลืมไปแล้วกระมัง ... ครั้งนี้ไม่ขออะไร กราบสักการะเฉยๆ บางอย่างจะได้ไม่ได้คงเป็นเรื่องของโชคชะตา + สิ่งที่เราคิดดำเนินชีวิต กระมัง ... แต่แอบสังเกตว่าคนไกลอธิฐานนาน นาน เฟ่อร์ ให้สมกับระยะทางที่ดั้นด้นมาก้ออาจเป็นได้ นอกจากที่ที่เป็นไฮท์ไลท์สะพานอัศฎางค์แล้ว ครั้งนี้ได้เดินวนจนรอบสวน และได้ไปกราบรอยพระพุทธบาทด้านบนเขาด้วย พี่คนขายดอกไม้สักการะน่ารัก ให้กลีบดอกดาวเรืองไปโรยบนรอยพระพุทธบาทด้วย ยินดีที่ได้รับเกียรตินั้นพร้อมปฏิบัติ! 😊ที่นี่สะอาดดีและมีความเงียบ ถ้ามาคนเดียวคงออกแนวจะเศร้ากลบความสงบเงียบ แต่เรามา 3 งัย ก่อนกลับลงมาอย่าลืมเคาะระฆังเอาฤกษ์เอาชัยกันนะคะ
.... แค่พูดชมว่าพี่คนขายดอกไม้อัธยาศัยดี กลับมีคนบอกว่าเพราะเค้าให้ดอกไม้ฟรีมาเลยชมเค้าใช่มั้ย!?!? .... นี่เราเป็นคนเห็นแก่ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลยนิ่
สถานที่ถัดไปชายหาดถ้ำพัง ไม่มีถ้ำพังซะหน่อยมีแต่หาดทรายละเอียดพอใช้ได้ น้ำทะเลสีสวยใสพอสมควร ถ้าได้มาถึงที่นี่เร็วคงจะอยู่ชิลจนหมดวันแน่ๆ แต่วันเดย์ทริปเราจะทำอะไรได้มากมาย เวลาเดินไวจริงไรจริง! อยู่ให้มิสาได้เก็บภาพแล้วก้อบ๋ายบาย ขับมอไซด์เท่วไปรอบๆ ซ้อนท้ายมอไซด์แบบนี้ก้อชิลดีนะ ตอนที่เกาะบ่าคนไกลแล้วยืนขึ้นไปรับลมทะเล จะบอกว่าโมเม้นท์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นมานานมากๆ แล้ว จะด้วยความกลัวหรืออะไรก้อไม่รู้ แต่ครั้งนี้ทำได้แฮะ ! ! ! รู้สึกดีที่เอาชนะใจตัวเองได้ ^ ^ ก่อนถึงเวลาขึ้นเรือกลับได้แวะร้านกาแฟที่ชอบด้วย ครั้งนี้นั่งในร้านได้ตั้งแป๊บนึงแน่ะ! อย่างที่บอกเวลาเดินเร็ว ยิ่งเป็นเวลาที่รู้สึกว่าสุขยิ่งผ่านไปไว (เสมอ)
.... ขากลับได้นั่งชั้นบนของเรือ รู้สึกอึดอัดชิ! เพราะเพดานเรือมันต่ำ และมีความแออัดพอสมควร แต่พอเรือออกแล้วความรู้สึกก้อค่อยๆ ผ่อนคลายมากขึ้น เพราะได้รับลมทะเล ... หรือมันเป็นแค่ความรู้สึกที่เราตัดสินใจไปเองนะ ช่างเถอะ! บางครั้งคนเราก้อชอบเลือกที่จะเชื่อความรู้สึกไม่ใช่เหรอ ?
ทริปนี้ทำเวลาได้ยอดเยี่ยม เรากลับมาถึงแผ่นดินใหญ่และร่วมเดินทางไปต่อ จุดหมายคือพัทยา อยากเล่นน้ำแว้วววววว ! ! !
ขับรถตามกันไป เช็คอินห้องพักเสร็จ ตกลงกันว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเล่นน้ำกันเถอะ !!! ทะเล๊ทะเลที่ทุกคนต้องการ ... โรงแรมซับซ้อนดี หลงกันจนชิน ยิ่งคนไกลนี่หลงจนรู้ทุกสิ่ง ! ! ! 555+
ลงมาถึงชายหาด 5 โมงกว่า ๆ เลยเวลา happy hours ไปแล้ว แต่พี่ใจดียังยอมขายเครื่องดื่มให้ คอคเทลแสนเค็ม 2 แก้ว กะอะไรอีกซักอย่าง 2 แก้ว คือทะเลที่ว่าเค็มยังแพ้เกลือที่ปากแก้วเบยครัช ! ! ! นั่งรอเครื่องดื่มชิลๆ ไป ...มิสาเป็นคนแรกที่ลงไปเล่นน้ำ เรา 2 คนรอเครื่องดื่มเค็มๆ ลองรสความเค็มแล้วก้อต้องไปลองชิมน้ำทะเลแล้วแหละ อะไรจิ่เค็มกว่ากัน ?
เราเลือกที่จะวิ่งแข่งกันไปบนทุ่นลอยน้ำระยะทางซัก 2 กิโลเมตร (น่าจะได้) ความสนุกแบบนี้ไม่เคยมีมานานแล้วแหละ สำหรับเรานะ ... กิจกรรมบ้าๆ บางอย่างถ้าไม่ได้มีคนบ้าๆ เหมือนกันมาทำด้วยกัน กิจกรรมบ้าๆ ก้อมักจะไม่เกิด (จริงป่าว!?!?) รู้สึกเหนื่อยและเจ็บทีนตอนวิ่งไปบนทุ่น แต่ก้อมีความสุขสนุกที่ได้วิ่งไล่หลังคนไกลไปรอบๆ ตอนตกน้ำนี่รู้สึกดีเว่อร์ ๆ ... จริงๆ อาจจะเหมาะกับทำงานเป็นสาวน้อยตกน้ำ ชอบน้ำอ่ะ ! ! มันเย็นสบายและเค็มปิ๊ดปี๋เลย! น้ำลึกใช่ได้เลย ดันตกไปฝั่งที่อยู่นอกทุ่น กะลังคิดว่ากุจะปีนกลับขึ้นไปยังงัย? 😶 คนไกลยื่นมือส่งมาช่วยดึงกลับขึ้นไป ตอนแรกจริงๆ อยากแกล้งฉุดให้ตกน้ำลงมาด้วยกัน แต่คำนวณจากระยะทางจากฝั่ง + ความลึกของทะเลแล้ว .... ยกเลิกความคิดอาจจะดีกว่า .... กลับขึ้นมาเรื่มวิ่งกันใหม่ คราวนี้เราได้วิ่งก่อนบ้าง คนไกลวิ่งตามหลังมาติดๆ วิ่งกลับมาเกือบถึงชายหาดก้อกระโดดน้ำกันสนุกสนาน แล้วกลับมาเอาแผ่นโฟมไปลอยน้ำชิลๆ คุยกัน เวลามันค่อยๆ ผ่านไป ให้เราได้ชิลกันได้มากเลย ตอนกลับเข้าชายหาดมีพนันเล็กน้อยโดยมิสา ว่าใครถึงช้าสุดต้องเลี้ยงมื้อค่ำวันนี้! พูดจบมิสาก้อโกยอ้าวววว โกงนี่ ! ... ถ้ามิสาจะพูดเองเร็วเองขนาดนี้ มิสากินฟรีเถอะ นะ นะ นะ !
กลับมานอนที่เตียงผ้าใบ เรายังได้มีเวลาชมพระอาทิตย์ตก และคุยกันว่าพระอาทิตย์ตกที่ทะเลกับที่เขา ที่ไหนสวยกว่า? สำหรับเราแล้วเราชอบดูนะพระอาทิตย์ตก ไม่ว่าจะตกแบบไหนมันก้อสวย สวยเท่าๆ กันทั้งเขาและทะเล และที่ยิ่งรู้สึกคือไม่ว่าจะตกที่ไหนหรือเราจะชมอยู่กับใคร มันก้อโคตรเหงาทุกทีเลย แต่คนไกลวิเคราะห์ว่าตกทะเลสวยกว่าเพราะแสงอาทิตย์ตกกระทบบนผืนน้ำได้แสงสีทอง ก้อเลยสวย ... ก้อจริงนะ ! ! !
เล่นน้ำเสร็จ เริ่มหิวข้าว หรือหิวเครื่องดื่ม ไปอาบน้ำแต่งตัวไปหาอาหารค้ำกินกันเถอะ! ! ! ทั้ง 2 คนใส่รองเท้าผ้าใบ แล้วเราล่ะลากแตะเฉย! ... ออกไปทานข้าวเอารถเราไป เราเลือกร้านที่เคยถูกเขื้อเชิญไปเป็นแขกตอนมาทำงาน เพราะคิดว่าน่าจะใช่แนวที่คนไกลชอบ และไม่ไกลมากนักจากที่พัก .... พอขับรถแล้วจะใจร้อน (จริงเหรอ ?) แค่กดแตรไป 1 ทีตอนเร่งรถคันหน้าติดไฟแดง โดนบ่นไปตลอดทาง ก้อคันหน้าเค้าออกตัวช้าจริงๆ นี่นาาาาา เราไม่ได้ใจร้อนซะหน่อยเหอะ! ก่อนเดินเข้าร้านไม่ลืมเปลี่ยนรองเท้าเพราะคนไกลร้องเตือน 555 มาด้วยกันก้อต้องแต่งตัวให้เข้ากันด้วย (จริงไม๊?) ร้านอาหารที่ไปอยู่ติดทะเล มีแสงสีเขียวเหมือนจะมีหิ่งห้อยมาเล่นแสงไฟ เลือกอาหารที่อยากทานคนละ 1 อย่าง ทานข้าวไปนั่งดื่มไป มีแชมเปญที่เอาติดรถมาด้วย คาดหวังว่ามันจะดีเพราะราคาแพงแต่หาใช่ไม่ ! 😭 นั่งคุยกันไป กินไป เพลงก้อดี .... เวลาผ่านไปเร็วจริง พอจะกลับเพลงก้อดีอีก นั่งฟังกันไปร้องกันไป ขยับเล็กๆ ดื่มไปเท่าไหร่หว่าาาาา แต่ไม่เยอะๆ มื้อนี้คนไกลอาสาเลี้ยง! ขอบคุณมากๆ ค่ะ 🙇🏻♀️
ชอบที่ร้านนี้นั่งๆ ไป คลื่นทะเลมันแรงขึ้นๆ มีน้ำซัดขึ้นมาจนเปียกหลัง ! ! เหมือนเพิ่มความตื่นเต้น ชอบๆ นี่เราบ้าใช่มั่ยอ่ะ!?!? น้องที่คอยบริการที่โต๊ะก้อสร้างความประทับใจให้เช่นกันค่ะ ดูน้องเค้าตั้งใจใส่ใจในการทำงาน เติมเครื่องดื่มและเติมน้ำแข็งให้โดยไม่ต้องคอยบอก ถ้าเรารักในงานที่เราทำ เราจะทำมันออกมาได้ดีและมีความสุขใช่มั้ยอ่ะ! ? ! ?
ขากลับทำเรื่องตื่นเต้นอีกแล้วตรู ... เตือนแล้วนะว่าเราเป็น trouble machine ดื่มเยอะที่ไรตรูสร้างปัญหาตล๊อดดดด ... ที่หนักสุดๆ คงที่พังงาที่มีคนบอกว่าถ้าเราเป็นผู้ชายเค้าคงจะต่อยหน้าเราไปแล้ว ที่ชินจุกุทำโทรศัพท์หายเดือดร้อนกันมาไกลถึงเมืองไทย ที่ทองหล่อถูกขโมยกระเป๋าตังค์ ... ขอกันดีๆ ก้อได้ นี่ยังโกรธไม่ลืมเลย!
ซึ่งงานนี้ถ้าดื่มเยอะกว่านี้อีกหน่อย คงจะมีอะไรตื่นเต้นกว่าที่เกิดแน่ๆ ... จะยูเทิร์นรถกลับเพื่อนดันเร่งว่านี่คือทางยูเทิร์น ซึ่งจริงๆ มันไม่ใช่ เป็นเลนส์รถวิ่งสวนมา ตรูขับย้อนศรไป รถสิบล้อสาดไฟมาแต่ไกลเลย ตื่นเต้นชิหาย ... โชคดีดึกแล้ว รถไม่เยอะ! ! ! ตรูรอดพ้นปัญหามาได้หวุดหวิด ขับกลับมาแวะซื้อมาม่าที่ร้านแถวๆ หน้าโรงแรมที่พัก ตรูเหมือนจะง่วง สติหายเป็นพักๆ ตอนนั่งรอในรถ แล้วตอนขับกลับมาโรงแรมเราจำไม่ได้อ่าาาา จำได้แค่ตอนจอดรถว่าจอดรถได้ห่วยแตกมาก ถอยหลายครั้งมาก แถมจอดไม่ตรงอีก ฝีมือตกกระทันหันซะงั้น และก้อจำได้ว่ามิสาบอกว่าเราขับรถแย่ขับรถน่ากลัวตอนกลับเข้ามา ... ขอโทดฮับจำไม่ได้จริงๆ 😓
เพิ่งทานข้าวมาแท้ๆ หิวอีก คนไกลต้มมาม่านั่งกินกันในห้องดูทีวีด้วย มิสานอนดูทีวีไปก้อหลับซะงั้น สงสัยคงเหนื่อยจากการขับรถ ดูเวลาก้อตี 1 ล่ะ! ทุกคนควรเข้านอนพักผ่อนเก็บแรงไว้สำหรับวันต่อไป เพราะการเดินทางยังอีกไกล .... กู้ดไนท์กันตรงนี้ค่ะ 😘
--------------
วันรุ่งขึ้นเป็นเวลาที่ต้องบ๋ายบายกันอีกแล้ว เวลาที่มีความสุขผ่านไปเร็วเสมอ โทรไปห้องมิสาเพื่อเช็คว่าตื่นกันรึยัง? ซึ่งทุกคนตื่นเช้าดีมาก พร้อมแล้วก้อไปเคาะห้องมิสา คนไกลไม่อยู่เอาของไปเก็บในรถ เรานั่งคุยกะมิสารอไป มิสายังต่อว่าเรื่องขับรถเมื่อคืนอยู่ ... เค้าขอโทดดดด
อาหารเช้าวันนี้ไม่อร่อยเท่าที่ควร กินไปงั้นๆ อ่ะ!
อยากอยู่เท่วต่อ อยากให้อยู่ด้วยกันอีกนานๆ แต่ความต้องการของเรากับความเป็นจริงมักจะไม่ได้ร่วมเดินทางด้วยกัน เช็คเอ้าท์จากโรงแรมและนัดกันว่า เราจะไปเจอกันและแยกกันอีกครั้งที่จุดพักมอเตอร์เวย์ .... ขับรถตามๆ กันมา จนถึงจุดพักรถ ได้เดินซื้อของกินกาแฟ แล้วเวลาก้อเดินทางมาถึง คงต้องบ๋ายบายกันจริงๆ แล้วแหละ ... ใจหายเน๊อะ ขอบคุณมากๆ ที่เดินทางมาหากันถึงแม้จะไม่ได้เป็นวัตถุประสงค์หลักก้อตามแต่ ขอบคุณเกาะสีชัง ขอบคุณพัทยา ขอบคุณ กง 825 ที่เป็นพาหนะการเดินทาง ขอบคุณมิสาที่เดินทางมาเป็นเพื่อนช่วยให้ลดความเป็นห่วงได้เยอะเลย และขอบคุณสำหรับมิตรภาพใหม่กับเพื่อนใหม่ชื่อ "มิสา" ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้เรามาพบกัน ขอบคุณช่วงเวลาดีๆ ที่เราร่วมกันสร้าง จะรอวันที่เราจะได้กลับมาร่วมทางกันอีก ... จะคิดถึงวันเวลาดีๆ ... ทริปนี้ถึงแม้จะไม่มีรูปถ่ายมากนักแต่ทุกภาพทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นถูกบันทึกไว้ในความทรงจำที่สีจะไม่มีวันจางไปเรียบร้อยแล้วแหละ ^ ^
บันทึกการเดินทางนี้เขียนไว้ให้ตัวเอง เผื่อวันใดวันนึงเกิดเป็นอัลไซเมอร์จะได้มีเรื่องไว้ให้ตัวเองได้อ่านเพื่อเตือนความจำว่าวันนี้เรามีความสุข และมีเพื่อนดีๆ คนดีๆ อยู่ใกล้ๆ (แค่นี้เอง)