ผมเป็นทหารหน่วยปฏิบัติหน้าที่ตะเข็บชายแดน รับราชการตั้งแต่จบ ร.ร.นายสิบ อายุ 19 เคย ทำงานกับคนเก่าๆแก่ๆ ตั้งแต่ปี49 ในพื้นที่ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ ไม่มีสัญญานโทรศัพท์(ถ้าจะโทรต้องเดินไปอีกเขาหนึ่ง3 - 4 กม.) มีแต่เสียงลมพัดต้นสนกับกองไฟส่วนกลางที่สุมไว้ต้มน้ำตลอดทั้งวันทั้งคืน (เวรคอยสุมไฟ)15วันก็มีคนมาส่งข้าวสารอาหารแห้งทีห15 จะอาบน้ำอาบท่าก็ต้องพาล่อไปต่างเอาน้ำมาอาบ ขึ้นปฏิบัติงานทีก็ต้องเอาเหล้าขาวจากบ้านไปทีละแกลลอน ไว้กินแก้เหงายามเย็น เงียบเหงา วังเวง นายสิบ 2 คน พลทหาร4 พออาหารมื้อเย็นเสร็จก็มานั่งผิงไฟกันไอ้เราก็ใส่เหล้าขาวกับพี่อีกคน(พลทหารทานเหล้าไม้ได้) ก็นั่งพูดคุยกันไป นี่แหละดาวอังคารพอผ่านมาแอีกปีก็ไปทำงานชายแดนใต้ อยู่แต่ในฐาน ออกข้างนอกคืนทำงาน 45วันกลับทีหนึ่ง เย็นมาก็ดื่มกัน พี่น้อง พอผ่านไปเอาชีวิตรอดกลับมาได้ มาทำงาน สำนักงานก็อีกอย่างได้อยู่กับครอบครับ ผ่านมา5ปี มาขึ้นชายแดนอีกที เป็นพี่ใหญ่ล่ะ รุ่นน้องเอาแต่ Rov,เฝ้าหน้าจอตลอด มีข้าวให้กิน มีน้ำมีไฟใช้ ถามเราอีกพี่จะดื่มทำไมทุกวัน (เฉพาะตอนเย็น) อยากให้น้องคิดถึงความลำบากบ้าง
ทำไมพี่ต้องดื่มทุกวัน