ขอพื้นที่ให้คนผิดหน่อยยยยยยย

นี่เป็นเรื่องของเราเอง ขอบอกก่อนว่าตอนนี้เราอยู่ปี 2 แล้ว เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนม.3 มันจะซับซ้อนหน่อยๆนะ
     ตอนม.ปลายเราเคยมีแฟนคนหนึ่ง เรียกว่าป๊อปปี้เลิฟเลยแหละ แฟนคนนี้เราก็ไม่รู้จะกล้าเรียกว่าแฟนได้เต็มปากไหม เราสองคนโดนเพื่อนๆในห้องแซวว่าชอบกันตั้งแต่ตอนม.3 มันไม่มีอะไรเป็นต้นเหตุของการแซวเลยนะ คือเพื่อนมันจะแซวก็แซวเลยอ่า ตอนแรกเราก็งงๆว่าจะแซวเราทำไม เรายอมรับว่าเราเคยปลื้มเพื่อนคนนี้ (แฟนนั้นแหละ)ตอนอยู่ม.ต้นเทอมหนึ่งของม.3 ก็ไม่ได้ปลื้มอะไรมาก ก็เห็นว่าเขาเป็นคนทำงานเก่งเป็นคนขยัน ผู้ชายแบบนี้หายาก ก็ไม่ได้ปลื้มนานนะแค่เผลอคิดขึ้นมา แล้วก็ผ่านไปไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่มีใครรู้เลยว่าเราเคยปลื้มเขา ขนาดเรายังไม่แน่ใจเลยว่าปลื้มแบบใหน แล้ววันหนึ่งอีเพื่อนตัวดีของเราก็แซวเรากับเขา (ตอนแรกเราแซวอีเพื่อนคนนี้กับแฟนมันก่อนแล้วเหมือนมันไม่รู้จะเอาอะไรมาสู้กับเราแล้วแซวเรากลับแบบตั้งตัวไม่ทันเลยจ้า)เพื่อนคนอื่นก็แบบ เออใช่ๆใครจะเหมือนกับเขาละ (อีนี้งงเลย ทำไมต้องแซวฉันกับเขาด้วยเนี่ย) พอวันรุ่งขึ้น อีเพื่อนตัวดีก็เริ่มเลยจ้า (คือเรากับเขาทำงานด้วยกันไง เป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียนนี้แหละ แต่กลุ่มเพื่อนสนิทจะอยู่คนละกลุ่มกันแต่ในห้องเราส่วนใหญ่ก็จะสนิทกันหมดทุกคนแต่เราจะไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายเท่าไหร) พอเราทำงานด้วยกันเพื่อนก็จะแซว ทำไรกันอ่า อุ๊ยอยู่ด้วยกันด้วย บลาๆๆ (อีเพื่อนคะทำงานค่ะ แซวไรนักหนา) พอเพื่อนในกลุ่มเราแซว เพื่อนกลุ่มเขา เพื่อนกลุ่มๆ อื่นก็พากันแซวด้วย อาจารย์ก็ยังแซวเราเลยค่ะ พอจะจบม.3 เราขอพ่อว่าจะไปเรียนที่อื่น จะว่าเราพยายามหนีเขาก็ได้นะ คือเรารู้สึกดีกับเขานะ ก็คนเคยปลื้มมาก่อนไง พอเพื่อนเขาแซวๆกัน เขาก็เหมือนจะเล่นด้วย เราก็เลยจะย้ายโรงเรียนเพื่อเป็นการพิสูจด้วยว่าตกลงเรารู้สึกอะไรกันแน่ แต่ผลสุดท้ายเราก็ไม่ได้ย้ายโรงเรียน พอขึ้นม.4 เพื่อนก็แซวกันต่อ ตอนนี้ทั้งโรงเรียนก็รู้กันหมดแหละว่า 2 คนนี้เป็นคู่จิ้นกัน แล้ววันหนึ่งเค้าก็มาขอเราคบ เราก็ตกลงไป (ความรู้สึกตอนนั้นแบบ เฮ้ยนี่มีแฟนแล้วหรือ แล้วต้องทำไงต่ออ่า) เราคบกันแบบดีมากก เพือนๆอาจารย์ต่างก็บอกว่ามันดี เราทำตัวถูกต้องอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทุกอย่าง แต่ผิดที่เราเองแหละ ตอนนั้นเรายังไม่มีโทรศัพเป็นของตัวเอง เราเลยใช้โทรศัพท์ของแม่ ตอนแรกเราก็คุยโทรศัพท์กับเค้าต่อหน้าแม่นะ แล้วแม่ก็ชอบถามว่าใครโทรมาคุยกันเป็นชั่วโมง เราก็บอกว่าเพื่อน แม่ก็รู้แหละว่าแฟนแน่ๆ พ่อกับแม่ก็มักจะพูดแบบลอยๆว่าอย่าเพิ่งมีแฟนอะไรประมาณนี้ คือพ่อแม่คิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี พ่อแม่ไม่รู้จักเขาไง เราก็บอกให้แม่ฟังว่าเขาเป็นแบบไหน คือเขาเป็นคนดีมาก ดีแบบสุดๆ ตอนหลังๆเราก็เริ่มห่างกับเขา โทรมาเราก็ไม่รับ ปิดเครื่องใส่ แกล้งหลับ ปิดเสียง เราเกรงใจพ่อกับแม่เรามากก แต่เราก็รู้นั้นแหละว่าท่านไม่ได้ว่าอะไรหรอก ท่านไม่ได้ห้ามเพียงแค่เป็นห่วงเท่านั้น และอีกปัญหาหนึ่งคือ เราเพิ่งมีแฟนคนแรกไง เราทำตัวไม่ถูก เราเขิลมากเวลาอยู่ต่อหน้าเขา พอเราไม่พูดเขาก้เหมือนจะเกรงใจเรา ตอนนั้นเราสับสนสนมาก พอม.5 เราก็บอกเลิกเขา ทุกคนงงมาก แต่ทุกคนก็เหมือนจะเข้าใจเรา พยายามให้เรากลับมาคบกันอีก (อีกหนึ่งเหตุผลที่เลิกคือแม่เขานามสกุลเดียวกับแม่เราไง ถึงจะไม่ใช่ญาติกันก็เถอะแต่ถ้าบนการ์ดแต่งงานแม่เจ้าบ่าวเจ้าสาวนามสกุลเดียวกัน ทำไงอ่า "เป็นเหตุผลที่ไร้สาระมาก55) เพื่อนในห้องบอกว่าเขาเสียใจมาก ร้องให้ทุกวันเลย แต่ต่อหน้าเราก็ทำเป็นเข้มแข็ง เราบล็อกเฟส ไลน์ เบอร์โทรศัพท์ทุกอย่าง ตอนนั้นมันมีทุน AFS เข้ามาพอดี เราก็พยายามใช้ทุนนี้เพื่อหนีเขา แต่เราก็ดันไม่สบายหนักมาก ไม่ได้ไปสอบ ก็ต้องอยู่เผชิญหน้าต่อ พอเรารู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มดีขึ้น เพื่อนก็บอกว่าปลดบล็อกได้แล้ว เราก็ปลดบล็อกแล้วก็คุยกับเขาเหมือนเพื่อนปกติ (แค่ในแชทต่อหน้าก็ใบ้-) เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกอะไรกันแน่ เวลาเราได้ยินว่าเขาคุยกับใครเราก็รู้สึกไม่ดีตลอด เหมือนหมาหวงก้างนี่ยอมรับเลย เพื่อนเราคุยกับเขาว่ายังรู้สึกกับเราอยู่ไหมเขาบอกว่า เดี่ยวจบม.6 ค่อยจีบใหม่ แล้วเขาก็ทำจริงๆ (หลังจากปลดบล็อกเราก็คุยกันตลอด เพื่อนก็บอกว่าจะจบม.6 แล้วใจอ่อนได้แล้ว พอจบไปไม่ได้เจอกันแล้วนะ)พอขึ้นปี 1 เราเรียนคนละมหาลัย คนละจังหวัดกัน เค้าเริ่มหายหายไปบางครั้ง เขาเริ่มเจอเพื่อนใหม่ๆ สวยกว่าเราเยอะด้วย นิสัยดีกว่าด้วย แต่เขาก็คุยกับเราอยู่ เราไม่รู้ว่าเขายังรู้สึกดีกับเราอยู่ไหม เราโง่เรื่องพวกนี้มากจริงๆ เขาส่งเพลง ที่มีใว้ส่งให้แฟนกันให้เราฟัง เราไม่รู้ไงว่ามันคือเพลงอะไร เราว่ามันเพราะจริงก็บอกเขาไปว่าเพราะ มารู้ทีหลังว่ามันคือเพลงใว้ส่งให้แฟน เรารู้สึกเสียใจมาก เขาอุตส่าห์กลับมาแล้วยังทำมึนได้อีก เราไม่ใช่ผญ.ที่สวย นิสัยก็ไม่ได้ดีมากแต่ว่าเขาเป็นคนดีมาก เราอยากรู้ว่าตอนนี้ปี 2 แล้วเขายังรู้สึกดีกับเราอยู่หรือเปล่า เขาคงเหนื่อยแล้ว เรามันแค่หมาหวงก้าง อยากจบความรู้สึกแบบนี้แล้ว เราทำผิดเองทั้งหมด เราแค่อยากรู้ว่าเรารักเขาหรือเปล่า เราพยายามหนีเขาแต่เราก็หนีไม่พ้นสักที คบผญ.ก็แล้ว หาคนใหม่ เบี่ยงเบนควาามสนใจไปที่อย่างอื่น พยามคิดว่าสุดท้ายมันก็จะจบเอง หายไปเองในที่สุด แต่มันยังวนเวียนอยู่กับเราตลอด #เราไม่ใช่คนที่คิดว่าความรักคือทั้งหมดของชีวิตไม่ใช่คนที่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแฟน แต่ก็ยอมรับว่าความรับมันคือสิ่งที่ดีและเราควรจัดการกับมัน