เราแคร์เพื่อนมากเกินไป หรือมันแคร์เราน้อยไป?

...คือเราเป็นคนที่แบบ ถ้าคบใครเป็นเพื่อน  พี่ น้องแล้ว เราจะแคร์ สนใจ และถ้าเขามีปัญหาเมื่อไหร่เราก็จะถามไถ่ตลอด คือเรามีเพื่อนที่คบกันมานานมากช่วงม.ต้นนี่สนิทกันมาก แต่พอมาม.ปลายก็ได้อยู่กันคนละห้อง แต่เราก็ยังติดต่อกันคุยกัน เจอหน้ากันก็คุยกันเล่นกันปกติ พอเข้ามหาลัยก็ดันชอบเรียนเหมือนกัน ก็เลยสอบติดคณะเดียวกันมหาลัยเดียวกันละก็ได้อยู่ห้องเดียวกัน เป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ตอนแรกๆคือไปไหนไปกัน มีอะไรก็บอกกันทุกอย่าง แต่พอมาหลังๆก็เริ่มมีเพื่อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่เราก็ยังอยู่กลุ่มเดียวกัน แต่เราก็รู้สึกได้ว่ามันเปลี่ยนไป เพราะเดี๋ยวนี้มีอะไรก็ไม่บอก ไปไหนก็ไม่ชวน เวลาเราชวนไปไหนก็ไม่ไป ล่าสุดไปค่ายด้วยกันมากลุ่มเราก็ไปกัน3คนไง นี่เหมือนไม่ได้อยู่ในสายตาเลย เหมือนเป็นส่วนเกินอ่ะนี่พูดเลย คือไป3วันพูดกันกี่คำนับคำได้เลย ละที่ไปก็เพราะกลัวมันไม่มีเพื่อนไปหรอกถึงไปด้วย ละมีอะไรก็คุยกัน2คนไง ทำอะไรไม่นึกถึงเราเลย ทั้งที่เรานึกถึงมัน2คนตลอด พอกลับมาจากค่ายนี่แทบไม่ได้คุยกันเลย มีแต่เม้นใต้โพส บางทีคุยอะไรนิดๆหน่อยๆก็หาว่าเราทำใส่ ประชดบ้างล่ะ ทั้งที่เราก็ปกติ เราก็ไม่เข้าใจว่าคบกันมานานขนาดนี้ไม่รู้จักนิสัยเราบ้างเหรอ เจอแบบนี้มันก็ต้องมีคิดมีแอบน้อยใจบ้างแหละ แต่มันก็ไม่เคยรู้หรอกเพราะมันไม่ได้สนใจเราอยู่แล้ว เราหายไปมันก็ไม่รู้หรอกจริงๆ ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนเราเราก็คงไม่คิดน้อยใจแบบนี้หรอก แต่ก็มีอีกหลายเหตุการณ์ที่ทำใหเราไม่เข้าใจว่าเราแคร์มันมากไปหรือมันแคร์เราน้อยไปกันแน่ ...