สวัสดีค่ะ ปกติเราจะเป็นคนเก็บปัญหาและความเครียดไว้คนเดียว แต่ตอนนี้เราไม่โอเค เราอยากระบาย อยากได้คำแนะนำและความเห็นจากทุกท่านค่ะ
เราเพิ่งเรียนจบป.ตรีจากม.รัฐเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก พร้อมเกียรตินิยมอันดับ1 สาขาอังกฤษฯ ณ ปัจจุบันตอนที่ตั้งกระทู้กำลังทำงานเป็นCall Center ที่บริษัทการขนส่งแห่งหนึ่งและอายุงานแค่ 2 อาทิตย์กว่าๆ เราได้งานนี้เพราะเพื่อนพามาสมัครค่ะ ซึ่งก่อนและหลังที่ได้งานนี้เราก็ได้ปฏิเสธบริษัทต่างๆไปมากมาย (ตอนนี้เสียดายมากๆ) เพราะเราคิดว่า ที่นี่แหละคือปลายทางของเรา
แต่มันผิดไปหมดเลยค่ะ เนื่องจากเราเป็นคนที่มาเริ่มงานทีหลังชาวบ้านเขาคนเดียว พูดง่ายๆคือคนที่มาสมัครก่อนเราเขารู้และเริ่มงานไปก่อนเรกสักพักแล้วค่ะ พอเราไปทำงานวันแรก พวกเพื่อนๆรุ่นก่อนนี่แหละก็เป็นคนเทรนให้ เทรนแบบ...โปะมาทีเดียว ตู้มๆๆๆ ซึ่งเนื้อหาก็เยอะมาก เรานั่งจดหมดกระดาษดป็นปึกๆเลยค่ะ คือ...แค่นี้ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ค่อยดีแล้ว แต่เราก็ยิ้มสู้ค่ะ ไม่เป็นไร ได้หมดถ้าสดชื่น พร้อมทุ่มเท เดี๋ยวก็รู้งานเอง แล้วคือเราเป็นคนเรียนรู้อะไรช้า (โดยเฉพาะการคำนวน) ยิ่งมาเจอแบบนี้มันก็ทำให้เรารู้สึกว่าเราล้าหลังกว่าคนอื่น เขาถามอะไรมาเราก็เอ่ออ่า มีคำถามร้อยแปด ตามคนอื่นไม่ทัน ที่สำคัญคือ หัวหน้าน่ะค่ะ เขาให้เราเริ่มงานพร้อมกับเพื่อนรุ่นก่อนเลย ซึ่งเราคิดว่ามัน "ไม่แฟร์" สำหรับเราอย่างแรง เราคิดว่าเรายังไม่พร้อมค่ะ เขาควรจะให้เวลาเรามากกว่านี้ ในขณะที่เพื่อนร่วมงานทุกคนดีมากค่ะ คอยให้กำลังใจตลอด มีเพื่อนบางคนยังมาบอกเราเลยว่า ขนาดเราทำงานมาก่อนเธอ เรายังไม่คล่องเลย เราเข้าใจเธอนะ อะไรประมาณนี้ เรารู้สึกดีค่ะ แต่ก็ยังไม่หายกดดัน
เมื่อไม่นานมานี้ เป็นเวลาที่เราจะต้องฝึกสกิลภาษาอังกฤษในการตอบลูกค้าค่ะ เราก็โอเค เราทำได้ เราเป็นคนที่ใช้ภาษาอังกฤษค่อนข้างคล่อง ประเภท...คิดเป็นไืทย พูดเป็นอังกฤษได้เลย แต่คือพี่ที่ดูแลเรื่องนี้เขาให้เวลาเราไปศึกษา ไปทำสคริปทุกอย่างให้เป็นภาษาอังกฤษแค่ 1 อาทิตย์ เราก็แบบ...ห๊ะ เห้ย อะไรวะ (เรามีเพื่อนที่มาทำสายนี้เหมือนกันค่ะ เขาทำมาก่อนเราเช่นกันและเขาก็สตั๊นเหมือนเรา 5555) เราเข้าใจนะคะถ้าจะมอบหมายงานให้เพื่อนเรา แต่ให้เราด้วยคือแบบ...หืม? เรายังเรียนรู้อะไรไม่หมดเลย ยังขาดตกบกพร่องอีกเยอะ มีเรื่องอื่นอีกมากมายที่เราต้องศึกษาเพิ่มเติม เรากังวลมากค่ะ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ฝึกรับสายจริงก็ยังไม่ได้ฝึก ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เราพยายามแล้วนะคะ กลับมาบ้านก็พยายามอ่าน พยายามทบทวนเพื่อที่จะตามเพื่อนให้ทัน แต่คือมันเป็นไปไม่ได้อ่ะที่เราจะรู้ทุกอย่างด้วยอายุงานเพียงแค่ 2 อาทิตย์ เรากลัวจะเป็นภาระให้เพื่อนจริงๆ
นอกจากนี้ ระหว่างที่เราทำงาน ก็ยังมีบริษัทอื่นๆติดต่อมาอยู่เสมอค่ะ เนื่องจากเราไปฝากประวัติไว้ในเว็บไซต์หางานเว็บหนึ่ง ซึ่งเราปฏิเสธไปหมดแม้ที่ๆติดต่อมาจะเป็นงานที่เราใฝ่ฝัน เพราะเราเกรงใจงานปัจจุบันมากๆ คือเพื่อนๆดีมาก พี่ที่สอนงานก็นิสัยดีมาก จะเสียก็แค่ความเร่งที่ให้เราเป็นงานเป็นการเร็วๆนี่แหละ เขาดูกดดันเราเกินไปในคำพูด "สู้ๆนะ" ของเขา เราสัมผัสได้
ไม่ใช่เราคนเดียวนะคะที่รู้สึกแบบนี้ เพื่อนเราบางคนก็เหมือนกัน (เขาอายุมากกว่าเราหลายปี แต่เริ่มงานมาก่อนเรา) มีวันหนึ่งเรานั่งจับเข่าคุยกันเลยค่ะ (ตอนเจ้านายไม่อยู่ 555) เราก็ระบายให้เขาฟัง เขาก็บอกว่าเขาก็เครียดเหมือนกันและเขาแนะนำให้หลังจากนี้ หากมีหน่วยงานอื่นติดต่อมาหาเราอีก ให้เราลาไปสัมภาษณ์เลย เราน้ำตาคลอเลยค่ะพอฟังพี่เขาพูด คิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนเข้าใจเราและเจอปัญหาเดียวกับเรา เราเคยคุยกับแม่เรา ในใจเราก็คิดว่า แม่ต้องด่าแน่ๆว่าแค่นี้
ทนไม่ได้เหรอ แต่ผิดคาดค่ะ เขาบอกว่า ถ้าไม่ไหวก็ออกมา 55555 คือเขาก็เป็นคนทำงานเหมือนกัน คงรู้ว่าเราจะต้องเจออะไร
จบแล้วค่ะ เราอึดอัดมากๆ เราไม่อยากทำต่อแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดไว้เลยแม้แต่น้อย เราอยากถามว่า
1. หลังจากนี้เราอาจจะหางานใหม่ล่วงหน้า ถ้าเกิดเราลางานไปสัมภาษณ์ ทางบริษัทเขาจะยอมพิจารณาเราหรือไม่หากทราบว่าเรายังทำงานที่นี่อยู่
2. จากข้อ 1. ถ้าเขารับพิจารณาและตอบรับเราเข้าทำงาน เราควรบอกเริ่มงานเป็นช่วงไหนดีคะ เราสามารถลาออกเลยแล้วเริ่มงานใหม่ในอีก 2-3 วันถัดมาได้หรือไม่
3. จำเป็นหรือไม่คะที่เราจะต้องแจ้งลาออกก่อน 1 เดือน แล้วถ้าเราแบบ...โอ๊ย ทนไม่ไหวแล้ว อยากออกจะแย่ เราสามารถหยุดไปเลยได้หรือไม่ คือเข้าใจฟีลมั้ยคะแบบ...ไม่ใช่มีแค่เราหรอกที่ทนทำต่อไปได้อีก 1 เดือน
4. เพื่อนๆที่เพิ่งจบใหม่เหมือนเรา มีใครเจอสถานการณ์ที่คล้ายกันบ้างไหมเอ่ย มาแชร์และรอฟังคำแนะนำด้วยกันนะคะ
ทุกคนอาจจะคิดว่าเราความอ่อนแอหรืออะไรก็ได้นะ แต่เราไม่โอเคจริงๆ นั่งพิมพ์อยู่นี่ก็จะร้องไห้ 555 กดดันอ่ะ กังวลไปหมด
สุดท้ายค่ะ หากเร่พูดอะไรสิ้นคิดหรือผิดพลาดไป เราขออภัยด้วยนะคะ ไม่ได้มีเจตนาจะให้ร้ายหรือโจมตีใครทั้งสิ้น ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ
เด็กจบใหม่ อยากลาออกจากงานแล้วคร่าาาา
เราเพิ่งเรียนจบป.ตรีจากม.รัฐเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก พร้อมเกียรตินิยมอันดับ1 สาขาอังกฤษฯ ณ ปัจจุบันตอนที่ตั้งกระทู้กำลังทำงานเป็นCall Center ที่บริษัทการขนส่งแห่งหนึ่งและอายุงานแค่ 2 อาทิตย์กว่าๆ เราได้งานนี้เพราะเพื่อนพามาสมัครค่ะ ซึ่งก่อนและหลังที่ได้งานนี้เราก็ได้ปฏิเสธบริษัทต่างๆไปมากมาย (ตอนนี้เสียดายมากๆ) เพราะเราคิดว่า ที่นี่แหละคือปลายทางของเรา
แต่มันผิดไปหมดเลยค่ะ เนื่องจากเราเป็นคนที่มาเริ่มงานทีหลังชาวบ้านเขาคนเดียว พูดง่ายๆคือคนที่มาสมัครก่อนเราเขารู้และเริ่มงานไปก่อนเรกสักพักแล้วค่ะ พอเราไปทำงานวันแรก พวกเพื่อนๆรุ่นก่อนนี่แหละก็เป็นคนเทรนให้ เทรนแบบ...โปะมาทีเดียว ตู้มๆๆๆ ซึ่งเนื้อหาก็เยอะมาก เรานั่งจดหมดกระดาษดป็นปึกๆเลยค่ะ คือ...แค่นี้ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ค่อยดีแล้ว แต่เราก็ยิ้มสู้ค่ะ ไม่เป็นไร ได้หมดถ้าสดชื่น พร้อมทุ่มเท เดี๋ยวก็รู้งานเอง แล้วคือเราเป็นคนเรียนรู้อะไรช้า (โดยเฉพาะการคำนวน) ยิ่งมาเจอแบบนี้มันก็ทำให้เรารู้สึกว่าเราล้าหลังกว่าคนอื่น เขาถามอะไรมาเราก็เอ่ออ่า มีคำถามร้อยแปด ตามคนอื่นไม่ทัน ที่สำคัญคือ หัวหน้าน่ะค่ะ เขาให้เราเริ่มงานพร้อมกับเพื่อนรุ่นก่อนเลย ซึ่งเราคิดว่ามัน "ไม่แฟร์" สำหรับเราอย่างแรง เราคิดว่าเรายังไม่พร้อมค่ะ เขาควรจะให้เวลาเรามากกว่านี้ ในขณะที่เพื่อนร่วมงานทุกคนดีมากค่ะ คอยให้กำลังใจตลอด มีเพื่อนบางคนยังมาบอกเราเลยว่า ขนาดเราทำงานมาก่อนเธอ เรายังไม่คล่องเลย เราเข้าใจเธอนะ อะไรประมาณนี้ เรารู้สึกดีค่ะ แต่ก็ยังไม่หายกดดัน
เมื่อไม่นานมานี้ เป็นเวลาที่เราจะต้องฝึกสกิลภาษาอังกฤษในการตอบลูกค้าค่ะ เราก็โอเค เราทำได้ เราเป็นคนที่ใช้ภาษาอังกฤษค่อนข้างคล่อง ประเภท...คิดเป็นไืทย พูดเป็นอังกฤษได้เลย แต่คือพี่ที่ดูแลเรื่องนี้เขาให้เวลาเราไปศึกษา ไปทำสคริปทุกอย่างให้เป็นภาษาอังกฤษแค่ 1 อาทิตย์ เราก็แบบ...ห๊ะ เห้ย อะไรวะ (เรามีเพื่อนที่มาทำสายนี้เหมือนกันค่ะ เขาทำมาก่อนเราเช่นกันและเขาก็สตั๊นเหมือนเรา 5555) เราเข้าใจนะคะถ้าจะมอบหมายงานให้เพื่อนเรา แต่ให้เราด้วยคือแบบ...หืม? เรายังเรียนรู้อะไรไม่หมดเลย ยังขาดตกบกพร่องอีกเยอะ มีเรื่องอื่นอีกมากมายที่เราต้องศึกษาเพิ่มเติม เรากังวลมากค่ะ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ฝึกรับสายจริงก็ยังไม่ได้ฝึก ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เราพยายามแล้วนะคะ กลับมาบ้านก็พยายามอ่าน พยายามทบทวนเพื่อที่จะตามเพื่อนให้ทัน แต่คือมันเป็นไปไม่ได้อ่ะที่เราจะรู้ทุกอย่างด้วยอายุงานเพียงแค่ 2 อาทิตย์ เรากลัวจะเป็นภาระให้เพื่อนจริงๆ
นอกจากนี้ ระหว่างที่เราทำงาน ก็ยังมีบริษัทอื่นๆติดต่อมาอยู่เสมอค่ะ เนื่องจากเราไปฝากประวัติไว้ในเว็บไซต์หางานเว็บหนึ่ง ซึ่งเราปฏิเสธไปหมดแม้ที่ๆติดต่อมาจะเป็นงานที่เราใฝ่ฝัน เพราะเราเกรงใจงานปัจจุบันมากๆ คือเพื่อนๆดีมาก พี่ที่สอนงานก็นิสัยดีมาก จะเสียก็แค่ความเร่งที่ให้เราเป็นงานเป็นการเร็วๆนี่แหละ เขาดูกดดันเราเกินไปในคำพูด "สู้ๆนะ" ของเขา เราสัมผัสได้
ไม่ใช่เราคนเดียวนะคะที่รู้สึกแบบนี้ เพื่อนเราบางคนก็เหมือนกัน (เขาอายุมากกว่าเราหลายปี แต่เริ่มงานมาก่อนเรา) มีวันหนึ่งเรานั่งจับเข่าคุยกันเลยค่ะ (ตอนเจ้านายไม่อยู่ 555) เราก็ระบายให้เขาฟัง เขาก็บอกว่าเขาก็เครียดเหมือนกันและเขาแนะนำให้หลังจากนี้ หากมีหน่วยงานอื่นติดต่อมาหาเราอีก ให้เราลาไปสัมภาษณ์เลย เราน้ำตาคลอเลยค่ะพอฟังพี่เขาพูด คิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนเข้าใจเราและเจอปัญหาเดียวกับเรา เราเคยคุยกับแม่เรา ในใจเราก็คิดว่า แม่ต้องด่าแน่ๆว่าแค่นี้
จบแล้วค่ะ เราอึดอัดมากๆ เราไม่อยากทำต่อแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่เราคิดไว้เลยแม้แต่น้อย เราอยากถามว่า
1. หลังจากนี้เราอาจจะหางานใหม่ล่วงหน้า ถ้าเกิดเราลางานไปสัมภาษณ์ ทางบริษัทเขาจะยอมพิจารณาเราหรือไม่หากทราบว่าเรายังทำงานที่นี่อยู่
2. จากข้อ 1. ถ้าเขารับพิจารณาและตอบรับเราเข้าทำงาน เราควรบอกเริ่มงานเป็นช่วงไหนดีคะ เราสามารถลาออกเลยแล้วเริ่มงานใหม่ในอีก 2-3 วันถัดมาได้หรือไม่
3. จำเป็นหรือไม่คะที่เราจะต้องแจ้งลาออกก่อน 1 เดือน แล้วถ้าเราแบบ...โอ๊ย ทนไม่ไหวแล้ว อยากออกจะแย่ เราสามารถหยุดไปเลยได้หรือไม่ คือเข้าใจฟีลมั้ยคะแบบ...ไม่ใช่มีแค่เราหรอกที่ทนทำต่อไปได้อีก 1 เดือน
4. เพื่อนๆที่เพิ่งจบใหม่เหมือนเรา มีใครเจอสถานการณ์ที่คล้ายกันบ้างไหมเอ่ย มาแชร์และรอฟังคำแนะนำด้วยกันนะคะ
ทุกคนอาจจะคิดว่าเราความอ่อนแอหรืออะไรก็ได้นะ แต่เราไม่โอเคจริงๆ นั่งพิมพ์อยู่นี่ก็จะร้องไห้ 555 กดดันอ่ะ กังวลไปหมด
สุดท้ายค่ะ หากเร่พูดอะไรสิ้นคิดหรือผิดพลาดไป เราขออภัยด้วยนะคะ ไม่ได้มีเจตนาจะให้ร้ายหรือโจมตีใครทั้งสิ้น ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็นล่วงหน้าค่ะ