ตอนนี้ผมอายุ 30 ครับ พออายุเข้าเลข 3
ทำไมผมถึงชอบนึกถึงเรื่องเก่าๆในวัยเด็กก็ไม่รู้
ขับรถไปโรงเรียนเก่าที่เรียนสมัยประถม มองมุมต่างๆของโรงเรียน
ก็มีความสุข นึกถึงตอนซื้อขนมกล่องๆที่แถมสติ๊กเกอร์ ต้องสะสมให้ครบเล่ม
แล้วจะไปแลกเครื่องเล่นเกมส์ได้ บ้านกระดาษ จาจา ใครจำได้บ้าง
*ถามแม่ว่าเราเป็นอะไร แม่ก็ตอบว่าคนเริ่มแก่จะเป็นแบบนี้แหละ ฮาๆๆ
น่าจะจริงนะครับ 30 แก่ซะแล้ว บางคนชอบนึกถึงอนาคต ถ้ารวย ถ้าได้ไปเที่ยวนั่นนี่
แต่ผมดันชอบนึกถึงเรื่องเก่าๆในวันวัยเด็ก มันมีความสุขแบบบอกไม่ถูกจริงๆครับ
*เหมือนตอนเด็กเรายิ้มเราหัวเราะได้จริงใจและเต็มที่กว่าตอนนี้
มีความสุขได้แบบไม่ต้องห่วงอะไร ข้างในใจสะอาด ไม่มีเรื่องทุกข์ใจอะไรซ่อนอยู่
ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายเรื่อง ไม่ต้องอยากได้ของอะไรที่มันใหญ่โต
*ตอนผมเป็นเด็กผมไม่เคย อยากได้รถ ไม่เคยอยากได้บ้าน คอนโด
ไม่อยากไปเที่ยวต่างประเทศ อยากแค่เล่นสนุกไปกับเพื่อนๆ
พอโตมาสามารถมีได้ทุกอย่างที่ตอนเด็กอยากได้ ก็รู้สึกไม่สนุกไปซะแล้ว
ยุคที่เกมส์มันอยู่ในจอทั้งหมด ผมกลับมองว่ามันไม่สนุกเท่า รถทามิย่า
หรือ ไม่สนุกเท่าโยโย่ เพลงยุคนี้ก็มีเยอะมากไป จนไม่รู้จะติดตามใคร
และเราก็เข้าใกล้กัน ซะจนไม่อยากเข้าใกล้ ได้รู้ซะจนไม่อยากรู้
รู้ข่าวได้เร็วกว่า หนังสือพิมพ์ มือถือเรามันไปไกลมากจริงๆ
และมีความสามารถมากมาย มากซะจนผมคาดไม่ถึง
สามารถทำให้เพื่อน 4 - 5 คนไม่คุยกันตอนกินข้าวได้
ต่างคนก็ต่างมองจอของตัวเอง มีใครแก่แบบผมบ้างครับ
**ถ้าย้อนเวลาได้ อยากกลับไปมีความสุขช่วงไหนของชีวิตครับ**
ทำไมผมถึงชอบนึกถึงเรื่องเก่าๆในวัยเด็กก็ไม่รู้
ขับรถไปโรงเรียนเก่าที่เรียนสมัยประถม มองมุมต่างๆของโรงเรียน
ก็มีความสุข นึกถึงตอนซื้อขนมกล่องๆที่แถมสติ๊กเกอร์ ต้องสะสมให้ครบเล่ม
แล้วจะไปแลกเครื่องเล่นเกมส์ได้ บ้านกระดาษ จาจา ใครจำได้บ้าง
*ถามแม่ว่าเราเป็นอะไร แม่ก็ตอบว่าคนเริ่มแก่จะเป็นแบบนี้แหละ ฮาๆๆ
น่าจะจริงนะครับ 30 แก่ซะแล้ว บางคนชอบนึกถึงอนาคต ถ้ารวย ถ้าได้ไปเที่ยวนั่นนี่
แต่ผมดันชอบนึกถึงเรื่องเก่าๆในวันวัยเด็ก มันมีความสุขแบบบอกไม่ถูกจริงๆครับ
*เหมือนตอนเด็กเรายิ้มเราหัวเราะได้จริงใจและเต็มที่กว่าตอนนี้
มีความสุขได้แบบไม่ต้องห่วงอะไร ข้างในใจสะอาด ไม่มีเรื่องทุกข์ใจอะไรซ่อนอยู่
ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายเรื่อง ไม่ต้องอยากได้ของอะไรที่มันใหญ่โต
*ตอนผมเป็นเด็กผมไม่เคย อยากได้รถ ไม่เคยอยากได้บ้าน คอนโด
ไม่อยากไปเที่ยวต่างประเทศ อยากแค่เล่นสนุกไปกับเพื่อนๆ
พอโตมาสามารถมีได้ทุกอย่างที่ตอนเด็กอยากได้ ก็รู้สึกไม่สนุกไปซะแล้ว
ยุคที่เกมส์มันอยู่ในจอทั้งหมด ผมกลับมองว่ามันไม่สนุกเท่า รถทามิย่า
หรือ ไม่สนุกเท่าโยโย่ เพลงยุคนี้ก็มีเยอะมากไป จนไม่รู้จะติดตามใคร
และเราก็เข้าใกล้กัน ซะจนไม่อยากเข้าใกล้ ได้รู้ซะจนไม่อยากรู้
รู้ข่าวได้เร็วกว่า หนังสือพิมพ์ มือถือเรามันไปไกลมากจริงๆ
และมีความสามารถมากมาย มากซะจนผมคาดไม่ถึง
สามารถทำให้เพื่อน 4 - 5 คนไม่คุยกันตอนกินข้าวได้
ต่างคนก็ต่างมองจอของตัวเอง มีใครแก่แบบผมบ้างครับ