คิดถูกแล้วใช่มั้ย..ที่เดินออกมา

กระทู้คำถาม
ครั้งแรกเลยค่ะ ที่มาเขียนทู้
เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะมีรุ่นพี่คนหนึ่งที่รู้จักกันในบอทคุยกันก็นานมากจนมากกว่าพี่น้อง บางครั้งพี่เขาก็ทำให้เราเขินและมีความสำคัญ แล้วมีช่วงหนึ่งพี่เขาติดเกมมากจนเราเริ่มห่างๆกันจากเมื่อก่อนถ้าว่างจะคอลกันตลอด..จนเราเริ่มนอยๆแต่ต้องเข้าใจแล้วเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิมทุกอย่างเเล้วเรื่องราวของเราก็เดินไปเรื่อยๆ...จนกระทั่งวันหนึ่งเราเห็นพี่เขาขึ้นตัส ครสตอนนั้นมันจุกมากๆที่ผ่านมาเราคุยกับพี่แกตลอดปฏิเสธคนที่เข้ามา แล้วพี่เขาก็ยังชอบบอกเราตลอดว่าพี่คุยกับเราเยอะสุดล่ะ....แล้วจู่ๆพี่เขาก็มีแฟน.ส่วนเราคือโกรธมากๆเลยแหละเสียใจด้วย ทุกวันนี้ก็ยังคิดถึงพี่แกตลอดเห็นในโซเซียลต่างๆมันทำให้คิดถึงเรื่องราวเมื่อก่อน เราเลยตัดสินใจออกจากพี่คนนั้นถึงมันจะเจ็บแต่ก็ไม่อยากฝืนคุยด้วย น่าจะเชื่อตอนที่เพื่อนพูดที่บอกว่าคนแบบนั้นไม่น่าไปคบ.....แต่พี่แกเป็นที่เห็นเราในทุกด้านเลยแหละเวลาเรามีเรื่องอะไรเราจะเล่าให้ฟังหมดเสียดายช่วงเวลาที่ผ่านมาสงสัยเราคงคิดไปเองฝ่ายเดียว แต่ปัจจุบันตอนนี้เราก็ร้องไห้บ่อยๆเพราะคิดถึงก็ต้องตัดใจเลยล่ะหงุดหงิดตัวเองตลอดเวลามีเรื่องเศร้าๆหรือทุกข์จะชอบนึกถึงพี่แกคนแรกเสมออยากโทรไปหาแล้วระบายให้ฟังเวลาได้เล่าให้พี่เขาฟังเราจะรู้สึกโล่งและอบอุ่นเเละพี่เขาชอบทำให้เรายิ้มได้ตลอด....เรื่องมันก็หมดแล้วดีกว่าค่ะ ยิ่งเล่ายิ่งคิดถึงเราแค่อยากมาระบาย
    ขอบคุณที่รับฟังนะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่